ஹிரண்யகசிபுவின் வதம் – தர்மத்தின் வெற்றி
அந்தச் சந்திப் பொழுது—பகலும் அல்ல, இரவும் அல்ல—உலகின் எல்லைகளை மங்கச் செய்தது. அரண்மனை வாசலின் நிலைமாடம், உள்ளும் அல்ல, வெளியும் அல்ல எனும் இடமாக மாறியது. பூமியின் ஈரமும் ஆகாயத்தின் விரியும் அங்கே சந்தித்தன. அந்த நொடியே, பிரம்மன் அளித்த வரங்கள் அனைத்தும் தங்கள் எல்லையை வெளிப்படுத்திய தருணம். நரசிம்மன்—மனிதனுமல்ல, மிருகமுமல்ல—அந்த எல்லைகளின் நடுவே நின்று, தர்மத்தின் தீர்ப்பை ஏந்தினான்.
ஹிரண்யகசிபு தப்பிக்க முயன்றான். அவன் ஆயுதங்கள் சிதறின; அவன் அகந்தை அவன் கைகளிலிருந்து வழிந்தது. “என் வரங்கள்?” என்று அவன் அலறினான். ஆனால் பரம்பொருளின் முன், வரங்களின் வஞ்சகம் வலுவிழந்தது. நரசிம்மன் அவனைத் தன் மடியில் அமர்த்தினான்—பூமியிலும் அல்ல, ஆகாயத்திலும் அல்ல. கைகளில் ஆயுதமின்றி, தன் நகங்களையே ஆயுதமாகக் கொண்டான். அந்த நகங்கள் வஜ்ரத்தை விட வலிமை பெற்றவை; அவை தர்மத்தின் எழுதுகோல்.
நரசிம்மனின் கர்ஜனை, காலத்தின் திரையைப் பிளந்தது. அந்த ஒலி மனிதக் காதுகளுக்கே அல்ல; அது அகந்தைக்கு வழங்கிய இறுதி அழைப்பாக இருந்தது. ஹிரண்யகசிபுவின் கண்களில் இப்போது பயம் மட்டும் அல்ல; ஒரு தாமதமான உணர்தலும் மின்னியது. தன் மகன் சொன்ன வார்த்தைகள்—“அவன் எங்கும் இருக்கிறான்”—அவனுக்குள் எதிரொலித்தன. ஆனால் அது இப்போது மன்னிப்பாக மாறவில்லை; அது தீர்ப்பின் சாட்சியாகவே நின்றது.
நரசிம்மன் தன் நகங்களை இயக்கினான். அந்த அசைவில், காலம் தடைபட்டது போலத் தோன்றியது. அகந்தை கிழிக்கப்பட்டது; அநியாயம் அறுந்தது. ஹிரண்யகசிபுவின் வதம் நிகழ்ந்தது—ஒரு உயிரின் முடிவாக அல்ல; ஒரு யுகத்தின் அகந்தையின் முடிவாக. பூமி சாந்தியடைந்தது; ஆகாயம் நிசப்தமானது. தேவர்கள் நிம்மதியாய் மூச்சு விட்டனர். யாகங்கள் மீண்டும் எரியத் தொடங்கின.
ஆனால் அந்த வெற்றியின் நடுவிலும், நரசிம்மனின் உக்கிரம் தணியவில்லை. அவன் கண்களில் இன்னும் தீ ஒளிர்ந்தது. அது கோபமல்ல; அது தர்மம் நிலைநாட்டப்பட்ட பின் கூட, அநியாயத்தின் தடயங்களை முற்றாகச் சுட்டெரிக்க வேண்டிய உச்ச சக்தி. தேவர்கள் அஞ்சினர். பிரம்மன் வணங்கினார். சிவன் மௌனமாய் நின்றார். யாராலும் அந்த உக்கிரத்தை அணுக முடியவில்லை.
அந்தச் சமயத்தில், பிரஹ்லாதன் மெதுவாக முன்னே வந்தான். அவன் காலடிகள் நடுங்கவில்லை. அவன் குரல் கம்பீரமல்ல; ஆனால் அதில் அளவில்லா பக்தி இருந்தது. அவன் கைகளைக் கூப்பி, நரசிம்மனின் திருவடிகளில் விழுந்தான். “என் தந்தையின் குற்றங்கள் நீங்கட்டும். உன் கருணை உலகில் நிலைக்கட்டும்,” என்று அவன் வேண்டினான். அந்தச் சிறு பக்தனின் கண்ணீரில், பரம்பொருளின் உக்கிரம் கருணையாய் உருகத் தொடங்கியது.
நரசிம்மன் பிரஹ்லாதனை நோக்கிப் பார்த்தான். அந்த பார்வையில், சிங்கத்தின் தீ மறைந்து, நாராயணனின் தாமரைப் பார்வை மலர்ந்தது. அவன் பிரஹ்லாதனைத் தன் மார்போடு அணைத்தான். அந்த அணைப்பில், மூன்று லோகங்களும் பாதுகாப்படைந்தன. தர்மம் வெற்றி பெற்றது—அது வாள் கொண்டு அல்ல; பக்தியின் நம்பிக்கையால்.
அசுரராஜ்யம் தலைவனை இழந்தாலும், ஒரு புதிய வழிகாட்டியைப் பெற்றது. ஹிரண்யகசிபுவின் அகந்தை அழிந்தது; பிரஹ்லாதனின் பக்தி நிலைநாட்டப்பட்டது. உலகம் கற்றுக் கொண்ட பாடம் ஒன்று:
“பரம்பொருளை ஏமாற்ற வரங்களால் முடியாது; தர்மத்தை வெல்ல அகந்தையால் முடியாது.”
அந்த நாளிலிருந்து, நரசிம்ம அவதாரம், அநியாயத்தின் மீது தர்மம் வெற்றி பெறும் சின்னமாக நிலைத்தது. ஆனால் அந்த கதையின் பயணம் இங்கே முடிவல்ல. உக்கிரத்தின் பின்னால் கருணையின் ஆழம் இன்னும் வெளிப்பட வேண்டியிருந்தது.
👉 அடுத்ததாக:
பகுதி 5 : நரசிம்மனின் உக்கிரம் தணிதல் – பிரஹ்லாதனுக்குக் கிடைத்த வரங்கள்
