நரசிம்ம அவதாரத்தின் தத்துவம் – பக்தியும் தர்மமும்
நரசிம்ம அவதாரம் ஒரு கதையாக மட்டும் நிகழ்ந்து முடிந்த ஒன்றல்ல. அது காலத்தைக் கடந்த ஒரு தத்துவப் பிரகடனம். ஹிரண்யகசிபுவின் வதத்திற்குப் பின், உலகம் அமைதியை அடைந்தாலும், முனிவர்களின் மனங்களில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது: “ஏன் பரம்பொருள் இவ்வாறு உக்கிர ரூபம் எடுத்தான்? ஏன் மனிதனுமல்ல, மிருகமுமல்லாத அவதாரம்?” அந்தக் கேள்விக்கான விடைதான், நரசிம்ம தத்துவம்.
பிரம்மன் அளித்த வரங்கள், சட்டங்களின் எல்லையைச் சித்தரித்தன. மனிதன் தன் அறிவால் கட்டும் எல்லைகள் அனைத்தையும், பரம்பொருள் தன் கருணையால் தாண்டுகிறான் என்பதை இந்த அவதாரம் காட்டியது. நரசிம்மன், விதிகளை உடைப்பவன் அல்ல; விதிகளின் ஆழ்ந்த பொருளை வெளிப்படுத்துபவன். தர்மம் சிக்கிக் கொள்ளும் இடத்தில், அவதாரம் பிறக்கிறது என்பதே இதன் முதல் உண்மை.
ஹிரண்யகசிபு அதிகாரத்தை தர்மமாக எண்ணினான். பலத்தை நீதியாக கருதினான். அவன் கண்களில், பக்தி பலவீனமாகத் தோன்றியது. ஆனால் நரசிம்ம அவதாரம் உலகுக்குச் சொல்லியது:
“பலம் அகந்தையால் உயர்வதல்ல; தர்மத்தால் நிலைப்பதுதான் உண்மையான வலிமை.”
அகந்தை, அறிவின் எதிரி; அது வரங்களையே சாபமாக மாற்றும். பக்தி, அறியாமையின் எதிரி; அது துன்பத்தையே மோக்ஷமாக மாற்றும்.
பிரஹ்லாதன் இந்த தத்துவத்தின் உயிர்ப்பான வடிவம். அவன் குழந்தை; ஆனால் அவன் நம்பிக்கை முதிர்ந்தது. அவன் அசுர குலத்தில் பிறந்தாலும், அவன் மனம் தேவலோக ஒளியில் விளங்கியது. அவன் காட்டிய பாதை ஒன்று—பக்தி என்பது உலகை விட்டு விலகுதல் அல்ல; உலகில் இருந்தபடியே தர்மமாக வாழ்தல். நரசிம்மன் அவனை அரசனாக்கியது இதற்கான சாட்சியே.
நரசிம்மனின் உக்கிரம் கூட, தத்துவமே. அது கோபத்தின் வெளிப்பாடு அல்ல; அநியாயம் நீங்கும் வரை தணியாத தர்ம சக்தி. அநியாயம் உச்சம் அடையும் பொழுதுதான், அந்த உக்கிரம் வெளிப்படும். ஆனால் பக்தியின் கண்ணீர் அதை அணைக்கும். இதனால், நரசிம்ம அவதாரம் ஒரு சமநிலையைப் போதிக்கிறது—அநியாயத்திற்கு எதிராக கடுமை; பக்திக்கு முன் கருணை.
மனித வாழ்க்கையில், இந்த அவதாரம் ஒரு உளவியல் உண்மையையும் சொல்கிறது. நம் உள்ளத்தில் இருக்கும் ஹிரண்யகசிபு—அகந்தை, ஆணவம், அதிகார வெறி—அவை அழிக்கப்பட வேண்டியவை. அதே நேரத்தில், நம் உள்ளத்தில் இருக்கும் பிரஹ்லாதன்—நம்பிக்கை, பணிவு, பக்தி—அவை பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவை. நரசிம்மன் என்பது வெளியில் தோன்றும் தெய்வம் மட்டும் அல்ல; உள்ளத்தில் எழும் தர்ம சக்தி.
மேலும், நரசிம்ம அவதாரம் பயம் என்ற உணர்வுக்கும் ஒரு பதில். ஹிரண்யகசிபு உலகை பயத்தால் ஆள முயன்றான். பிரஹ்லாதன், அதே உலகை பக்தியால் வென்றான். பயம் அடிமைத்தனம்; பக்தி விடுதலை. அதனால், நரசிம்மன் பயத்தை நீக்கும் தெய்வமாகவும் போற்றப்படுகிறான். அவன் பெயரைச் சொன்னாலே, அச்சம் ஒடுங்கும் என்று நம்பப்படுகிறது.
இவ்வாறு, நரசிம்ம அவதாரம் தர்மத்தின் எல்லையை மட்டும் அல்ல; மனிதனின் உள்ளக் கோட்டைகளையும் சிதைக்கிறது. அது நமக்குச் சொல்லும் இறுதி உண்மை:
“தர்மம் காலத்தால் தாமதிக்கலாம்; ஆனால் அது தோற்காது. பக்தி சோதிக்கப்படலாம்; ஆனால் அது அழியாது.”
இந்த தத்துவம் தான், யுகங்கள் கடந்தும், நரசிம்மனை உயிருடன் வைத்திருக்கிறது—கோயில்களில் மட்டுமல்ல; மனித மனங்களில்.
👉 அடுத்ததாக:
பகுதி 7 : நரசிம்ம வழிபாடு – கோயில்கள், மந்திரங்கள், மரபுகள்
