வாமன அவதாரம் – பகுதி 6

வாமனன் திரிவிக்ரம ரூபம் எடுக்கும் அதிசயம்

அசுர மன்னன் மகாபலி தனது வார்த்தையை காப்பாற்ற முடிவு செய்தவுடன் யாகசாலையில் இருந்த அனைவரும் ஒரு விசித்திரமான எதிர்பார்ப்பில் இருந்தனர். ஒரு சிறிய பிராமண சிறுவன் கேட்டது மூன்று அடிகள் நிலம் மட்டுமே. ஆனால் அந்த வேண்டுகோளின் பின்னால் மறைந்திருந்த அதிசயத்தை யாரும் இன்னும் உணரவில்லை.

அந்த சிறுவன் தான் வாமனன். வெளிப்படையாக அவர் ஒரு குள்ளமான பிராமண சிறுவனாக இருந்தாலும், அவரது உள்ளத்தில் பரம்பொருளாகிய மகாவிஷ்ணுயின் அண்ட சக்தி இருந்தது.

மகாபலி தனது வாக்குறுதியை உறுதிப்படுத்துவதற்காக வழக்கப்படி ஒரு தாமரைக் கலசத்தில் இருந்த புனித நீரை எடுத்துக் கொண்டு வாமனனின் கைகளில் ஊற்ற தயாரானான். அந்த நீரை ஊற்றுவது தானம் வழங்கும் சடங்கின் அடையாளமாகும்.

ஆனால் அந்த நேரத்தில் அசுரர்களின் குருவான சுக்ராசார்யர் இன்னும் கவலையுடன் இருந்தார். அவர் தனது சீடனை காப்பாற்ற கடைசி முயற்சி செய்யத் தீர்மானித்தார்.

புராணங்களில் கூறப்படுவதுபோல், சுக்ராசார்யர் ஒரு சிறிய பூச்சி வடிவம் எடுத்து அந்த கலசத்தின் வாயில் உள்ள குழாயை அடைத்தார். அதனால் அந்த புனித நீர் வெளியே வர முடியாமல் தடை ஏற்பட்டது.

அதை கவனித்த வாமனன் ஒரு தர்ப்பை குச்சியை எடுத்துக் கொண்டு அந்த குழாயை திறக்க முயன்றார். அந்த குச்சி சுக்ராசார்யரின் கண்ணை காயப்படுத்தியது என்று கூறப்படுகிறது. அதனால் சுக்ராசார்யர் அந்த இடத்தை விட்டு விலகினார்.

அதன் பிறகு மகாபலி தனது கைகளால் அந்த புனித நீரை வாமனனின் கைகளில் ஊற்றினான். அந்த ஒரு நொடியில் தானம் உறுதியாகியது.

அந்த நேரத்தில் ஒரு அதிசயம் நிகழத் தொடங்கியது.

வாமனன் மெதுவாக சிரித்தான். அவன் உடலில் இருந்த ஒளி திடீரென அதிகரித்தது. அந்த ஒளி சூரியனைவிட பிரகாசமாக இருந்தது.

சில நொடிகளில் அந்த சிறிய குள்ள உருவம் பெரிதாகத் தொடங்கியது.

அவனது கால்கள் பூமியைத் தாண்டி உயர்ந்தன. உடல் வானத்தை நோக்கி வளர்ந்தது. தலையோ பிரபஞ்சத்தைத் தொடும் அளவுக்கு உயர்ந்தது.

அந்த சிறிய வாமனன் இப்போது அண்டத்தை நிரப்பும் அளவுக்கு பெரிதான தெய்வீக ரூபமாக மாறினார்.

அந்த ரூபமே திரிவிக்ரமன்.

முனிவர்கள், தேவர்கள், அசுரர்கள் அனைவரும் அந்த காட்சியை கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தனர்.

வாமனனின் ஒரு கால் பூமியில் நின்றது. அவர் தனது முதல் அடியை வைத்தபோது முழு பூமியும் அந்த ஒரு அடிக்குள் அடங்கியது.

பின்னர் அவர் தனது இரண்டாவது அடியை வானத்தில் வைத்தார். அந்த ஒரு அடியில் வானுலகமும், தேவர்களின் உலகமும் அடங்கிவிட்டது.

அந்த நேரத்தில் தேவர்களின் தலைவராக இருந்த இந்திரன் மற்றும் மற்ற தேவர்கள் அனைவரும் அந்த காட்சியை கண்டு மகிழ்ச்சியில் கண்ணீர் விட்டனர். அவர்கள் புரிந்துகொண்டனர் — விஷ்ணு தனது வாக்கின்படி அவர்களை காப்பாற்ற வந்துள்ளார்.

இப்போது வாமனன் இரண்டு அடிகளில் முழு உலகத்தையும் அளந்து விட்டார்.

ஆனால் அவர் மகாபலியிடம் கேட்டது மூன்று அடிகள் நிலம்.

அதனால் அவர் மகாபலியை நோக்கி தனது பரந்த தெய்வீக ரூபத்தில் கேள்வி கேட்டார்:

“மகாபலி! நான் இரண்டு அடிகளில் பூமியும் வானுலகமும் அளந்து விட்டேன். இப்போது மூன்றாவது அடியை வைக்க இடம் எங்கே?”

அந்த கேள்வி யாகசாலையில் இருந்த அனைவரையும் மௌனமாக்கியது.

மூவுலகையும் அளந்த அந்த திரிவிக்ரம ரூபத்தை பார்த்த மகாபலி இப்போது உண்மையை புரிந்துகொண்டான்.

அவன் முன் நின்றது ஒரு சாதாரண பிராமணன் அல்ல.

அவன் முன் நின்றது பரம்பொருளான மகாவிஷ்ணு தான்.