பகுதி – 2 : விதி vs முயற்சி
வால்மீகி முனிவரின் ஆசிரமத்தில் ஒரு மாலை நேரம். காட்டு காற்றில் வேத மந்திரங்களின் ஓசை கலந்து வந்தது. ஒரு இளம் சீடன் முனிவரிடம் கேட்டான்: “முனிவரே, எல்லாம் முன்பே எழுதப்பட்டிருந்தால் மனிதன் ஏன் முயற்சி செய்ய வேண்டும்?” அந்தக் கேள்வி தான் மனித குலம் பிறந்த நாள் முதலே கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் கேள்வி. விதி வலிமையானதா? முயற்சி அர்த்தமுள்ளதா? இதிகாசங்கள் இந்தக் கேள்விக்கு நேரடியான பதிலை தருவதில்லை; ஆனால் கதைகளின் வழியே உண்மையை உணரச் செய்கின்றன.
ராமாயணத்தில் ராமன் அவதாரம் எடுத்ததே ஒரு விதியின் அழைப்பாகத் தோன்றுகிறது. “ராவண வதம் நடக்க வேண்டும்” என்பது தேவர்களின் வேண்டுகோள். அப்படியானால் ராமன் செய்த ஒவ்வொரு செயலும் முன்பே தீர்மானிக்கப்பட்டதா? வனவாசம், சீதை பிரிவு, கிஷ்கிந்தை நட்பு, யுத்தம் — எல்லாம் விதியா? ஆனால் அந்த விதியின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் ராமன் ஒரு மனிதனைப் போலவே போராடுகிறான், வலிக்கிறான், துவள்கிறான். விதி அவனை வனத்திற்கு அனுப்பியிருக்கலாம்; ஆனால் அந்த வனத்தில் அவன் எப்படி நடந்தான் என்பது அவன் முயற்சியே.
சீதையின் வாழ்க்கை விதி என்னும் சொல்லின் இன்னொரு முகம். அவள் பூமியிலிருந்து பிறந்தாள்; பூமியிலேயே மீண்டும் கலந்தாள். இது விதி. ஆனால் அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் அவள் எடுத்த முடிவுகள்? லங்கையில் ராவணனின் அச்சுறுத்தலுக்கும் ஆசைக்கும் இடையில், அவள் ஒரு கணமும் தன் நிலையை விட்டுக் கொடுக்கவில்லை. விதி அவளை அசோக வனத்தில் நிறுத்தியது; ஆனால் அவள் மனத்தை உடைக்க முடியவில்லை. இதிகாசம் இங்கே சொல்கிறது: விதி உடலை கட்டுப்படுத்தலாம்; ஆனால் உள்ளத்தை அல்ல.
மகாபாரதம் விதி–முயற்சி போராட்டத்தின் முழு களமாகும். பாண்டவர்கள் பிறந்த நாளிலிருந்தே துன்பம் அவர்களைத் தேடி வந்தது. காட்டுத் தீ போல சதி, சூழ்ச்சி, துரோகம். “நீங்கள் விதியால் துன்புறுகிறீர்கள்” என்று சொல்லி அவர்கள் அமர்ந்திருந்தால், மகாபாரதம் பிறந்திருக்காது. அஞ்ஞாதவாசம் முடிந்ததும் அவர்கள் போருக்கு தயாரானது விதியை எதிர்த்த முயற்சியே. ஆனால் முயற்சியும் எல்லாவற்றையும் வெல்லவில்லை. அபிமன்யு சக்கர வியூகத்தில் சிக்கி இறந்தான். அவனுடைய மரணம் விதியா? அல்லது முற்றுப்பெறாத முயற்சியா? இதிகாசம் இந்த வலியை நமக்குள் விதைக்கிறது.
கர்ணன் விதியின் சின்னமாக நிற்கிறான். பிறந்தவுடனே தாயால் கைவிடப்பட்டவன். சூதர் வீட்டில் வளர்ந்தவன். அரச குருவிடம் கல்வி மறுக்கப்பட்டவன். அவன் வாழ்க்கை முழுவதும் “நீ இதற்கு உரியவன் அல்ல” என்ற அடையாளத்தோடு போராடியது. அவன் வீரன்; அவன் முயற்சியாளன். இருந்தும் இறுதியில் அவன் தோல்வியடைந்தான். இதிகாசம் இங்கே ஒரு கடினமான உண்மையைச் சொல்கிறது: முயற்சி அவசியம்; ஆனால் அது மட்டும் போதுமானதல்ல. காலம், சூழ்நிலை, உறவுகள் — எல்லாம் சேர்ந்து மனிதனின் பயணத்தை முடிவு செய்கின்றன.
யுதிஷ்டிரன் சூதாட்டத்தில் அனைத்தையும் இழந்தான். அது விதியா? அல்லது அவனுடைய பலவீனமா? அவன் தர்மத்தை மதித்தவன்; ஆனால் மனிதன் தான். அவன் செய்த தவறை விதி என்று சொல்லி தப்பிக்க முடியாது. ஆனால் அதே விதி அவனை அஞ்ஞாதவாசம் கடக்கச் செய்து, இறுதியில் அரசனாக்கியது. இதிகாசம் இங்கே நமக்கு சொல்கிறது: விதி மனிதனை வீழ்த்தும்; ஆனால் அவனை அங்கேயே நிறுத்தாது. அவன் எழுந்து நிற்பதுதான் முயற்சி.
கிருஷ்ணன் இந்தப் போராட்டத்தை ஒரு உவமையால் விளக்குகிறான். “அர்ஜுனா, நீ செயலைச் செய்; பலனை என்னிடம் ஒப்படை.” இது விதி–முயற்சி சமநிலை. மனிதன் செய்ய வேண்டியது முயற்சி. பலன் எப்போது, எப்படி வரும் என்பது விதியின் கணக்கு. இந்தச் சமநிலையைப் புரிந்தவன் தான் வாழ்க்கையில் உடையாமல் வாழ முடியும். முயற்சி இல்லாத விதி சோம்பல். விதியை மறுக்கும் முயற்சி அகந்தை.
ராமன் பாலி வதம் செய்தபோது, “உன் விதி இதுதான்” என்றான். ஆனால் அதே ராமன், விபீஷணனிடம், “நீ முயற்சி செய்து சரணடைந்தாய்; அதனால் நான் உன்னை ஏற்றுக் கொள்கிறேன்” என்றான். விதி ஒருவரை வில்லனாக நிறுத்தலாம்; முயற்சி அவரை விடுதலை செய்யும். இதிகாசங்கள் மனிதனுக்கு இந்த நம்பிக்கையைத் தான் தருகின்றன.
பகுதி இரண்டின் முடிவில் வெளிப்படும் வாழ்க்கை ரகசியம் இதுதான்: விதி மனிதனின் பாதையை வரைந்து வைக்கலாம்; ஆனால் அந்தப் பாதையில் எப்படி நடப்பது மனிதனின் முயற்சி. முயற்சி தோல்வியடையலாம்; ஆனால் முயற்சி இல்லாமல் வாழ்ந்தவன் தான் உண்மையில் தோல்வியடைந்தவன். இதிகாசங்கள் மனிதனை ஒரு பொம்மையாக வரையவில்லை; அவனைப் போராடும் பயணியாக தான் வரைகின்றன.
📌 அடுத்தது:
👉 பகுதி – 3 : ஆசை – மனிதனின் மறைமுக எதிரி
