பிரஹ்லாதனின் விஷ்ணு பக்தியும் – ஹிரண்யகசிபுவின் கோபமும்
அசுரராஜ்யத்தின் மாபெரும் அரண்மனை, பொன்னாலும் வைரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அதன் உள்ளே மெல்ல ஒரு அதிர்வு தோன்றத் தொடங்கியது. அந்த அதிர்வு ஆயுதங்களால் அல்ல; அரசியல் சூழ்ச்சியாலும் அல்ல. அது ஒரு சிறு குழந்தையின் நெஞ்சில் எழுந்த பக்தியின் அதிர்வு. அசுரகுலத்தின் வாரிசு என அறிவிக்கப்பட்ட பிரஹ்லாதன், தன் இளம் வயதிலேயே உலகியலான கல்விகளைத் தாண்டி, ஆன்மிகத்தின் உச்சத்தை நோக்கி நடை போட்டான்.
குருகுலத்தில், சண்டாமர்கர்களும் அமர்கர்களும் அவனுக்கு அரசியல் நுணுக்கங்களையும், தேவர்களை வஞ்சிக்கும் தந்திரங்களையும் கற்றுக் கொடுக்க முயன்றனர். “அதிகாரம் தான் உயர்வு; பலம் தான் நீதிமுறை” என்று அவர்கள் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும், பிரஹ்லாதனின் மனத்தில் ஒலியெழுப்பாமல் காற்றில் கரைந்தது. அவன் கண்களில் மட்டும், நாராயணனின் திருவடி ஒளியாய் பிரதிபலித்தது. ஆசிரியர்கள் கேட்கும் ஒவ்வொரு கேள்விக்கும், அவன் பதிலாக சொன்னது ஒரே உண்மை:
“எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரம் விஷ்ணு; அவனது பக்தியே மனிதனை உயர்த்தும்.”
ஒரு நாள், ஆசிரியர்கள் குழம்பி, “அரசே, உங்கள் மகன் நாம் கற்றுக் கொடுப்பதைக் கேட்கவில்லை. அவன் விஷ்ணுவின் புகழையே பாடுகிறான்” என்று ஹிரண்யகசிபுவிடம் முறையிட்டனர். அந்த வார்த்தைகள், அசுரராஜாவின் செவியில் விழுந்ததும், அவன் நெஞ்சில் அடங்கியிருந்த அகந்தை எரிமலையாய் வெடித்தது. தன் தம்பியை அழித்த அதே விஷ்ணுவின் பெயரை, தன் மகன் உச்சரிப்பதை அவனால் சகிக்க முடியவில்லை. “இது என் அரண்மனையில் நிகழும் துரோகம்!” என்று அவன் கர்ஜித்தான்.
ஹிரண்யகசிபு பிரஹ்லாதனை தன் முன் அழைத்தான். பொன்னரியணையில் அமர்ந்திருந்த அவன், தன் மகனை ஒரு கணம் கூர்ந்து நோக்கினான். “என் மகனே,” என்று தொடங்கிய அவன் குரல் வெளிப்படையாக மென்மையாக இருந்தாலும், அதில் கொந்தளிக்கும் கோபம் மறைந்திருந்தது. “நீ கற்ற சிறந்த விஷயம் எது?” என்று கேட்டான்.
பிரஹ்லாதன் அஞ்சாமல் பதிலளித்தான்:
“தந்தையே, மனிதன் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய உயர்ந்த கல்வி, விஷ்ணுவின் பக்தியே.”
அந்த நொடி, அரண்மனை முழுவதும் மௌனம் ஆட்கொண்டது. ஹிரண்யகசிபுவின் கண்கள் தீப்பொறிகளாய் மின்னின. “அவன் எங்கே இருக்கிறான்?” என்று கர்ஜித்தான். “நான் இந்த மூன்று லோகங்களுக்கும் அரசன். விஷ்ணு எங்கே இருக்கிறான்?”
பிரஹ்லாதன் சிரித்தான். அந்தச் சிறு சிரிப்பில், ஒரு முனிவரின் அமைதி இருந்தது.
“அவன் எங்கும் இருக்கிறான், தந்தையே. கல்லிலும், மண்ணிலும், நீயும் நானும் கூட.”
இந்த வார்த்தைகள், ஹிரண்யகசிபுவின் அகந்தைக்கு நேர்ந்த முதல் பெரும் காயம். அவன் தன் மகனைப் பயமுறுத்த நினைத்தான்; ஆனால் அந்த முயற்சிகள் அனைத்தும் பக்தியின் முன் வீணானது. அவன் சேனாதிபதிகளுக்கு ஆணையிட்டான் – “இவனை விஷ்ணு நினைவிலிருந்து விலக்குங்கள்; தேவையானால் கடுமையான வழிகளைப் பயன்படுத்துங்கள்.”
அசுரர்கள் பிரஹ்லாதனை மலை உச்சியில் இருந்து தள்ளினர்; தீயில் வீசினர்; விஷமூட்டிய உணவை கொடுத்தனர். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும், பிரஹ்லாதன் “நாராயணா” என்ற நாமத்துடன் உயிர் பிழைத்தான். தீ அவனைத் தொட மறுத்தது; விஷம் அவனுக்கு அமிர்தமாய் மாறியது. இதை கண்ட அசுரர்கள் அஞ்சி நடுங்கினர்.
“இவன் சாதாரண குழந்தை அல்ல,” என்று அவர்கள் கிசுகிசுத்தனர்.
ஹிரண்யகசிபுவின் கோபம் நாளுக்கு நாள் பெருகியது. அவன் அகந்தை, தன் சொந்த மகனை எதிரியாகக் காணும் அளவிற்கு உயர்ந்தது. “என் வரங்கள் பொய்யா?” என்று அவன் தன்னைத்தானே கேள்வி கேட்டான். “இவன் உயிரோடு இருப்பதே, என் அதிகாரத்துக்கு சவால்!” என்று எண்ணி, அவன் கடைசி சோதனையைத் தீர்மானித்தான்.
ஒரு நாள், அரண்மனையின் நடுவே, பெரும் தூண் ஒன்றைச் சுட்டிக் காட்டி, அவன் கர்ஜித்தான்:
“நீ சொல்வது போல, விஷ்ணு எங்கும் இருந்தால், இந்த தூணிலும் இருக்கிறானா?”
பிரஹ்லாதன் கண்களில் பயம் இல்லை; அவன் குரலில் உறுதி மட்டுமே.
“ஆம், தந்தையே. அவன் இதில் கூட இருக்கிறான்.”
அந்த பதில், வரலாற்றின் போக்கையே மாற்றப்போகும் ஒரு நொடியாய் அமைந்தது. ஹிரண்யகசிபுவின் அகந்தை, இப்போது தன் உச்சத்தை எட்டியது. அவன் தன் கையிலிருந்த கதையைத் தூக்கினான். தூணை உடைக்கத் தயாரான அந்த நொடியிலே, உலகம் மூச்சை நிறுத்திக் கொண்டது.
அந்த மௌனத்தின் பின்னால், ஒரு பெரும் கர்ஜனை எழவிருந்தது…
👉 அடுத்ததாக:
பகுதி 3 : தூணிலிருந்து நரசிம்மனின் அவதாரம் – அகந்தையின் நடுக்கம்
