பகுதி – 4 : மௌனம் செய்யும் பாவம்
மௌனம் என்பது முனிவர்களின் ஆபரணம் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் இதிகாசங்கள் மௌனத்தின் இன்னொரு முகத்தையும் காட்டுகின்றன. அது தவத்தின் விளைவு அல்ல; பயத்தின் விளைவு. மனிதன் பேச வேண்டிய இடத்தில் பேசாமல் இருப்பதும் ஒரு செயல் தான். அந்தச் செயல் சில நேரங்களில் அம்பை விடக் கூர்மையான காயத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இதிகாசங்களில் நடந்த பல பேரழிவுகள், தீய செயலில் அல்ல; நல்லவர்கள் செய்த மௌனத்தில் இருந்து தான் தொடங்கின.
ஹஸ்தினாபுரத்தின் சபையில் அந்த நாள், வரலாறு திரும்ப முடியாத பாதையில் நடந்தது. த்ரௌபதி இழுத்து வரப்பட்டாள். அவள் கண்களில் கேள்வி இருந்தது; குரலில் வலி இருந்தது. சபையில் பீஷ்மர், துரோணர், விதுரர் போன்றோர் அமர்ந்திருந்தார்கள். அவர்களுள் யாரும் அறியாதவர்கள் அல்ல. தர்மம் என்றால் என்ன என்று உலகுக்குச் சொன்னவர்கள். இருந்தும் அந்தச் சபையில் பெரும்பாலானோர் மௌனமாக இருந்தனர். அந்த மௌனம் தான் மகாபாரதப் போரின் முதல் அடி.
பீஷ்மர் மௌனத்தின் சின்னமாக நிற்கிறார். அவர் தவறைச் செய்யவில்லை; ஆனால் தவறைத் தடுக்கவும் இல்லை. தன் பிரதிக்ஞைக்கு கட்டுப்பட்டவன். “குரு வம்சத்திற்கு விசுவாசமாக இருக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம், அவனை தர்மத்திற்கே எதிராக மௌனமாக்கியது. இதிகாசம் இங்கே ஒரு ஆழமான உண்மையைச் சொல்கிறது: தர்மத்திற்கு விசுவாசம் காட்டாமல், பதவிக்கும் பிரதிக்ஞைக்கும் காட்டப்படும் விசுவாசம், மௌன பாவமாக மாறும்.
துரோணர் இன்னொரு வகை மௌனத்தின் உருவம். அவர் அஸ்திரங்களை கற்பித்தவர்; தர்ம யுத்தம் பற்றி பேசியவர். ஆனால் தன் மகன் அஸ்வத்தாமா பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும் என்ற தனிப்பட்ட ஆசை, அவனை கௌரவப் பக்கம் மௌனமாக நிறுத்தியது. துரியோதனன் செய்த அநீதிகளை அவர் கண்டும், ஒரு ஆசிரியனாகக் குரல் கொடுக்கவில்லை. இதிகாசம் இங்கே எச்சரிக்கிறது: தனிப்பட்ட நலம் காரணமாக செய்யப்படும் மௌனம், சமூகத்திற்கு விஷமாக மாறும்.
ராமாயணத்தில் மௌனம் இன்னொரு விதத்தில் தோன்றுகிறது. வாலி சுக்ரீவனை விரட்டி, அவன் மனைவியைக் கைப்பற்றியபோது, கிஷ்கிந்தையின் பெரியவர்கள் மௌனமாக இருந்தனர். அவர்கள் பேசாமல் இருந்ததால், அண்ணன்–தம்பி உறவு பகையாக மாறியது. அந்த மௌனத்தின் முடிவே வாலி வதம். ஒரு குடும்பச் சண்டை, யுத்தமாக மாறுவதற்கு காரணம் பெரும்பாலும் இடையில் இருந்தவர்களின் மௌனம் தான் என்பதை இதிகாசம் நினைவூட்டுகிறது.
சீதையின் அக்னிப் பரீட்சை இன்னொரு மௌனக் கதை. லங்கையை வென்று, சீதையை மீட்ட ராமன், மக்களின் கருத்தை முன்வைத்து, அவளைப் பரீட்சைக்கு உட்படுத்தினார். அங்கே சீதையின் வலியை முழுமையாக புரிந்து கொண்டு பேச யாரும் முன்வரவில்லை. அந்த மௌனம் சீதையின் உள்ளத்தில் ஆழமான காயத்தை ஏற்படுத்தியது. இதிகாசம் இங்கே நுணுக்கமாகச் சொல்கிறது: சமூகத்தின் மௌனம், ஒரு நல்ல மனிதனையும் கல் போல நடக்கச் செய்யும்.
விதுரர் மௌனத்தை உடைத்தவன். அவன் பேசினான்; எச்சரித்தான்; தர்மத்தை நினைவூட்டினான். ஆனால் அவன் குரல் கேட்கப்படவில்லை. இதிகாசம் இங்கே இன்னொரு உண்மையைச் சொல்கிறது: பேசுவது மட்டும் போதாது; கேட்கும் மனமும் தேவை. இருந்தாலும், விதுரரின் தர்மம் தோற்கவில்லை. ஏனெனில் அவர் மௌனமாக இருக்கவில்லை. இதிகாசங்களில் விதுரர் மனசாட்சியின் குரல்.
மௌனம் சில நேரங்களில் தவம்; சில நேரங்களில் பயம்; சில நேரங்களில் சுயநலம். இதிகாசங்கள் மூன்றையும் பிரிக்கக் கற்றுத் தருகின்றன. தவத்திலிருந்து வரும் மௌனம் ஆன்மாவை உயர்த்தும். பயத்திலிருந்து வரும் மௌனம் சமூகத்தை அழிக்கும். அநீதியைப் பார்த்து பேசாத மௌனம், அதையே அனுமதித்ததற்கு சமம். இந்த உண்மையை மகாபாரதம் ரத்தத்தில் எழுதி வைத்திருக்கிறது.
ராமன் ராவணனுடன் போரிடும் முன், விபீஷணன் தன் அண்ணனின் அநீதிக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்தான். அவன் மௌனமாக இருந்திருந்தால், அவன் பாதுகாப்பாக லங்கையில் வாழ்ந்திருப்பான். ஆனால் அவன் பேசினான்; அதனால் அவன் துரோகி என அழைக்கப்பட்டான். இதிகாசம் இங்கே சொல்லும் பாடம் கடினமானது: தர்மத்தின் பக்கம் பேசுபவன், பெரும்பாலும் தனிமையை சந்திப்பான். ஆனால் அந்த தனிமையே அவனை வரலாற்றில் உயர்த்தும்.
பகுதி நான்கின் முடிவில் வெளிப்படும் வாழ்க்கை ரகசியம் இதுதான்: பேசாதது எப்போதும் பொன்னல்ல. தவறைத் தடுக்கும் இடத்தில் செய்யப்படும் மௌனம் தான் மனிதன் செய்யும் மிகப் பெரிய பாவம். இதிகாசங்கள் நம்மை கத்தச் சொல்லவில்லை; ஆனால் தேவையான நேரத்தில் குரல் கொடுக்கத் தைரியம் தருகின்றன.
📌 அடுத்தது:
👉 பகுதி – 5 : தியாகத்தின் விலை
