மகாபாரதம் – பகுதி 17 : மஹாப்ரஸ்தானிகபர்வம்
(மகா புறப்பாடு– பாண்டவர்களின் இறுதி யாத்திரை)
🕉️ முன்னுரை
குருக்ஷேத்திரப் போரின் நெருப்பு அணைந்திருந்தது.
காலம் மெதுவாக மாறி, யாதவர்களின் அழிவும் கிருஷ்ணனின் மறையும் பாண்டவர்களுக்கு ஒரு குறியீடாக வந்தது —
“அவர்களது பணி முடிந்தது” என்பதற்கானது.
பீஷ்மர், திரோணர், கர்ணர், கிருஷ்ணர் — அனைவரும் விதியின் வழியே சென்றுவிட்டனர்.
இப்போது பாண்டவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைச் சிறப்பை முடித்து,
அந்திமப் பயணத்தைத் தொடங்க வேண்டிய நேரம் வந்தது.
இது தான் — மஹாப்ரஸ்தானிகபர்வம்,
அதாவது “மகா பிரஸ்தானம்” — மிகப் பெரிய பயணம்,
மரணத்தை அல்ல, மறுமை நோக்கிய ஆன்மீகப் பிரயாணம்.
🌿 கிருஷ்ணனின் மறைவு – யுதிஷ்டிரரின் முடிவு
கிருஷ்ணனின் மறைவு செய்தி வந்ததும்,
யுதிஷ்டிரர் நெஞ்சில் ஒரு வலி.
அவர் சொன்னார்:
“காலம் நம்மையும் அழைக்கிறது.
நம் கடமைகள் அனைத்தும் நிறைவு பெற்றுவிட்டன.”
அர்ஜுனன், பீமன், நகுலன், சகதேவன், த்ரௌபதி —
அனைவரும் அமைதியாகத் தலை ஆட்டினர்.
அவர்கள் அரசர்க் கடமையிலிருந்து விலகி,
பாரத அரசை பரீக்ஷித்தனுக்கு ஒப்படைத்தனர் (அபிமன்யுவின் மகன்).
🌿 விடைபெறும் தருணம்
யுதிஷ்டிரர் தம் பொன் சிம்மாசனத்தை நோக்கி,
அரண்மனை வாயிலில் நின்றார்.
த்ரௌபதி கரம் பிடித்தபடி சொன்னார்:
“இது நம் கடைசி விடை. இங்கே நம் நினைவுகள் நிறைந்துள்ளன.”
அந்த வேளையில், துவாரகை மூழ்கியதுபோல்,
ஹஸ்தினாபுரம் கூட மௌனமடைந்தது.
அரசர்கள், பிரஜைகள், சானகர்கள் அனைவரும் கண்ணீர் வடித்தனர்.
ஆனால் யுதிஷ்டிரரின் முகத்தில் அமைதி —
அவர் ஏற்கனவே “மோகத்தை” விட்டுவிட்டவர்.
🌿 மஹாப்ரஸ்தானம் தொடக்கம்
அவர்கள் வடக்குத் திசையை நோக்கி நடந்தனர்.
தங்கள் உடலில் எதையும் ஏந்தவில்லை —
இராஜமுடி, ஆடை, ஆயுதம், நகைகள், எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டனர்.
அவர்கள் பயணித்த பாதை —
ஹிமாலயத்தின் நோக்கி.
அது ஆன்மாவின் உயர்வின் பாதை;
பூமியை விட்டு பிரபஞ்சத்தை நோக்கி செல்லும் வழி.
அவர்களுடன் ஒரு நாய் வந்து சேர்ந்தது.
அது எங்கிருந்தோ வந்து, யுதிஷ்டிரருடன் ஒவ்வொரு அடியிலும் நடந்தது.
🌿 த்ரௌபதியின் விழுதல்
முதல் மலையின் அடிவாரத்தில், த்ரௌபதி சோர்ந்து விழுந்தாள்.
அவள் மூச்சு தடைபட்டது.
பீமன் கேட்டான்:
“அண்ணா, த்ரௌபதி விழுந்துவிட்டாள். ஏன் அவள் இப்படிச் சாவாள்?”
யுதிஷ்டிரர் அமைதியாக சொன்னார்:
“அவள் பெரும்பாலும் அர்ஜுனனை மற்றவர்களைவிட நேசித்தாள்.
அந்த சிறு பாரபட்சமே அவளது பிழை.”
அவர் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை; பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்.
அவர் அறிந்தார் — அன்பும் அகந்தையும் தாண்டினால்தான் முக்தி.
🌿 சகதேவன், நகுலன், அர்ஜுனன், பீமன்
பயணத்தின் மத்தியில், சகதேவன் விழுந்தான்.
அவர் பெருமைப்பட்டார் தன் அறிவிலும் அழகிலும்.
அது தாண்ட முடியாத பிணைப்பு.
பின்னர் நகுலன் விழுந்தான் — தன் சிறப்பை எண்ணி பெருமை கொண்டவன்.
அடுத்ததாக அர்ஜுனன் விழுந்தான் —
அவன் தன் வில்லைப் பற்றிய பெருமை மற்றும் வீரத்தை தாண்ட முடியவில்லை.
பீமன் விழுந்தான் —
அவன் தன் வலிமையையும் பெருமையையும் அடக்க முடியவில்லை.
ஒவ்வொருவரின் விழுதலும் மனித குறைகளின் பிரதிபலிப்பு.
யுதிஷ்டிரர் மட்டும் தன் அமைதியுடன் தொடர்ந்தார்.
நாய் இன்னும் அவருடன் நடந்தது.
🌿 இமயமலை உச்சி
இறுதியில், யுதிஷ்டிரர் பனி மூடிய மலையின் உச்சியை அடைந்தார்.
அவர் குளிரால் நடுங்கினாலும், முகத்தில் ஒளி மின்னியது.
அந்த வேளையில் இந்திரன் வானத்தில் தோன்றினார்.
அவர் சொன்னார்:
“யுதிஷ்டிரா! உன் பாவம் இல்லாத வாழ்வு, சத்தியம் நிறைந்த பாதை —
அதனால் நீ உடலோடு சுவர்க்கம் செல்வாய்.”
யுதிஷ்டிரர் தலையசைத்தார்.
ஆனால் அவர் கேட்டார்:
“இந்த நாய் என்னுடன் வந்தது. இதுவும் எனுடன் வர வேண்டும்.”
இந்திரன் சொன்னார்:
“அது விலங்கு; சுவர்க்கத்துக்கு தகுதியற்றது.”
அப்போது யுதிஷ்டிரர் பதிலளித்தார்:
“என்னை நம்பி வந்த உயிரை விட்டு நான் போவதில்லை.
அது நம்பிக்கை — அதை விட்டு சென்றால்,
என் தர்மம் முழுமையற்றதாகிவிடும்.”
அந்த நாய் உடனே தர்மதேவன் ஆகி உருவெடுத்தான்.
அவர் சொன்னார்:
“இது உன் இறுதி சோதனை.
நீ நம்பிக்கையையும் கருணையையும் காக்கிறாய்;
அதுவே உன்னை முக்திக்கு தகுதியானவனாக்குகிறது.”
🌿 சுவர்க்கப்ரவேசம்
இமயமலை உச்சியில் வானத்தின் கதவு திறந்தது.
தேவர்கள் மலர்கள் பொழிந்தனர்.
யுதிஷ்டிரர் வானத்தின் ஒளியில் மறைந்தார் —
அவருடன் இணைந்தது சத்தியம்.
அவர் சென்றபோது பூமி அமைதியடைந்தது;
தர்மம் தன் முழுமையை அடைந்தது.
🌺 இறுதிச் சிந்தனை
மஹாப்ரஸ்தானிகபர்வம் —
மனித வாழ்வின் கடைசி படி.
இது மரணக் கதை அல்ல;
மோகத்திலிருந்து முக்திக்கான பயணம்.
பாண்டவர்கள் புவியில் போரிட்டனர்,
ஆனால் யுதிஷ்டிரர் உள்ளத்தில் போரிட்டார் —
அவரது வெற்றி, வெளி உலகத்தில் அல்ல, உள் உலகத்தில்.
அதுவே உண்மையான வெற்றி (விஜயம்).
அடுத்தது 👉 பகுதி 18 : ஸ்வர்காரோஹணபர்வம்
(யுதிஷ்டிரரின் சுவர்க்கப் பிரவேசம் – ஆன்மாவின் பரம நிவாரணம்)
