⭐ பகுதி – 5 : மாயையின் மேகங்கள், மானுஷலோகத்தின் மாற்றம், சதானந்தர்களின் தீர்க்கதரிசனம்
1. சமுத்திரத்தின் முதல் அதிர்வு
ஹரியக்ஷன் வராஹ அவதாரத்தால் அழிக்கப்பட்ட பின்னரே, இந்த பிரபஞ்சம் சில காலம் நிம்மதியாக இருந்தது.
ஆனால் காலத்தின் சக்கரம் ஒருபோதும் நின்றதில்லை.
சமுத்திரத்தின் அடியில்…
அசுரர்களின் வம்சத்தில் தோன்றிய சிலர்
மரணந்தர்மத்தை மீறி
புதிய புதிய தந்திரங்களை கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினர்.
“பிரளயத்தின் போது எல்லாவற்றையும் மூழ்கடிக்கப் போகும் அலை எப்போது வரும்?” என்று
சிலரும்
“பிரளயம் வரும்போது நாங்கள் எப்படிப் பழிவாங்குவோம்?” என்று
சிலரும் காத்திருந்தனர்.
அந்த சமயத்தில்…
சமுத்திரத்தின் அடியில்
ஒரு விசித்திரமான குமிழ் வெடித்து
அசுர ரிஷிகள் என அழைக்கப்படும்
மாயவாதிகளின் முகங்களில் பயம் தோன்றியது.
“காலம் மாறுகிறது…”
“வேதங்கள் ஆபத்துக்கு உள்ளாகும் காலமா இது?”
அவர்கள் கேள்விகள்
அதே சமயம், ஆயிரமாண்டப் பழைய
ருத்ரகணபதி யோகியில் வந்த தீர்க்கதரிசனத்துடன் பொருந்திக் கொண்டிருந்தது.
2. மரண உலகில் மனிதரைப் பற்றி தேவர்கள் கூறிய கவலை
தேவலோகத்தில்…
திங்கடின் ஒளி குறைந்து,
சூரியனின் பிரபை சில நொடிக்கு மங்கியது.
இதைக் கண்டதேவர்களெல்லாம் அதிர்ந்தனர்.
இந்திரன்:
“அய்யோ! இது நிமித்தமா? அசுரர்கள் திரும்ப எழும்பவா?”
வாயு:
“இது ஸ்திரிதோஷம்… மூன்று யுகங்களுக்குப் பிறகு முதல் முறையாகப் பார்க்கிறேன்.”
அக்னி:
“இங்கு மட்டுமில்லை. பூமியிலும், பாதாளத்திலும், சமுத்திரதிலும் நெருப்பு தாங்க முடியாத உயர்வில் இருக்கிறது.”
இதையெல்லாம் கவனித்து கொண்டிருந்த
பிரஹ்மதேவர்
சிறிது சிரித்துவிட்டு கூறினார்:
“இது அழிவு அல்ல…
இது பாதுகாப்பின் காலம் வருகிறதற்குச் சின்னம்.”
தேவர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தார்கள்.
3. வேதங்கள் மறையும் எனும் மாபெரும் பயம்
தேவர்களிடையே ஒரு ரகசியம் இருந்தது.
“காலத்தில் ஒரு பிளவு ஏற்படும்போது,
வேதங்களைத் தவிர எதுவும் மாறாது.
ஆனால் வேதங்களுக்கே ஆபத்து ஏற்பட்டால்?
அது உலகநிற்கை காலம்…”
இந்தப் பயத்தை
ஆதி சக்ரவர்த்தி மன்னன் சதானந்தன்
தன் நாடு முழுவதும் அறிவித்தார்.
அவரது முனிவர்கள் கூறினர்:
“வேதங்கள் இல்லையென்றால்
யாகம் இல்லை,
யாகம் இல்லையென்றால்
தர்மம் இல்லை,
தர்மம் இல்லையென்றால்
மனித குலமே இல்லை.”
இதுவே
பிரளயத்தின் முதற்சின்ஹம்.
4. பரமேஸ்வரனின் பார்வை — அண்டகோஷத்தில் இயங்கும் அதிர்வு
கொசும்பு போன்ற
பாரமரியாதாமல் அமைதியாக இருந்த பிரபஞ்சத்தின் மையத்தில்,
ஒரு சிறு ஒளி புள்ளி
சூரியனைப் போல விரிந்தது.
அது விஷ்ணுவின் பார்வை.
ஸ்ரிமன் நாராயணர்
யோகநித்ரையிலிருந்து கண்களைத் திறந்தார்.
அவரது திருவாயில் இருந்து
ஒரே ஒரு ஒலி வெளிப்பட்டது:
“ப்ரளய காலம் வருவதற்கு முன்
வேதங்களை நான் காப்பாற்ற வேண்டியது கடமை.
வேதங்கள் எனது சுவாசம் —
எனது மூச்சு உலகை உருவாக்குகிறது…”
அவரது பார்வை
பூமிக்குச் சென்றது.
அவர் பார்த்தார்.
மனிதர்களின் நடையில்
தர்மம் குறைந்து வரும்.
அசுரர்களின் குரோதம் அதிகரித்து வரும்.
சமுத்திரத்தில் ஓர் இருண்ட சக்தி எழுகிறது.
“காலம் இறுதியாக வந்துவிட்டது…”
5. சுவயம்புருஷ மன்னன் — சத்யவர்த்தன்
அந்த நாட்களில்,
பூமியில் சத்யவர்த்தன் என்ற மன்னன் ஆட்சி செய்தார்.
அவர்
யோக, தியானம், தர்மம், தானம்
எதிலும் குறைவில்லாதவர்.
ஒருநாள்
கங்கைநதியில் கரையில் உட்கார்ந்து
ஆழ்ந்த தியானத்தில் இருந்தார்.
திடீரென்று
நீரில் ஒரு சிறு
மீன் குதித்தது.
சாதாரண மீனன்று.
அது
பிரம்மாண்டத்தைக் கிழிக்கும் சக்தி கொண்ட
ஒளியை உமிழ்ந்தது.
மீன் கூறியது:
“மஹாராஜா…
என்னை காப்பாற்றவும்.”
சத்யவர்த்தன் ஆச்சரியத்தில்:
“மீன் பேசுகிறதா?”
மீன் சிரித்து:
“என்னை காப்பாற்றினால்
நானும் உங்களை
உலகத்தையே காப்பாற்றத் துணை நிற்பேன்.”
6. சத்யவர்த்தன் மீனை பாதுகாக்கும் தருணங்கள்
மன்னன் அதை
தன் குயவனின் குடத்தில் வைத்து
என்று நினைத்தார்.
ஆனால்…
அடுத்த நாளே
அந்த மீன்
அந்தக் குடம் முழுவதையும் நிரப்பியது.
“மன்னா, இங்கு இடம் இல்லை…”
மீன் கூறியது.
அசையாமல் இருக்கும்
மன்னனின் முகத்தில்
அச்சமும் ஆச்சரியமும் கலந்து இருந்தது.
அவர் அதைப் பெரிய கூழாங்கலத்தில் இட்டு காப்பாற்றினார்.
ஆனால்
அடுத்த 24 மணி நேரத்தில்
அந்தக் கலமும் முழுவதும் நிரம்பியது.
“மன்னா…
இது போதவில்லை.”
அதற்கு
மன்னன் அதை
நதியில் விட நினைத்தார்.
ஆனால்
அந்த நதி கூட அதை தாங்கவில்லை!
அது
நீரின் ஒரு பகுதியை
மலை போல உயர்த்தியது.
“மன்னா…
இந்த உலகமே என்னை தாங்க முடியாத அளவுக்கு நான் வளர்கிறேன்.”
7. மன்னனுக்கு கிடைத்த தெய்வீக தரிசனம்
ஒரு இரவு முழுக்க
மன்னன் தூக்கமின்றி
தியானித்தபோது
அவருக்கு ஒரு ஒளியால் ஆன உருவம் தோன்றியது.
அந்த ஒளியில் இருந்து
மட்ட்ஸ்ய வடிவில்
பரமேஸ்வரன் வெளிப்பட்டார்.
விஷ்ணு:
“மன்னா, நான் தான் அந்த மீன்.
நான் மட்ட்ஸ்ய ரூபத்தில்
பிரளயத்துக்கு முன் வேதங்களை பாதுகாக்க வந்துள்ளேன்.”
சத்யவர்த்தன்:
“ஸ்வாமி! நான் அறிந்திருக்கவில்லை…
இந்த உலகிற்கு வரப் போகும் பிரளயம் உண்மையா?”
விஷ்ணு:
“ஆம்.
கடல்கள் அண்டத்தை மூடும்.
ஆனால் நீ பயப்பட வேண்டாம்.
நீ ஒரு படகு கட்டு.
அதில் சப்தரிஷிகள், விதைகள், பிரஜைகள்
மற்றும் தர்மத்தின் வடிவமான உயிர்களை ஏற்றிக் கொண்டு
என் பின்தொடர்ந்து எச்சரிக்கையில் இரு.”
மன்னன் குனிந்து வணங்கினார்.
8. அசுரர்களின் இரகசிய சூழ்ச்சி
இந்நேரத்தில்
பாதாளத்தில்
ஒரு அசுர ராஜா
கேதபா என்றவன்
மரணம் தப்பி
வேதங்களைப் பறிக்கத் திட்டமிட்டான்.
அவன் கருதி:
“வேதங்கள் இருந்தால்
தேவர்கள் உயிருடன் இருப்பார்கள்.
வேதங்கள் இல்லாவிட்டால்
இந்த உலகமே எனக்கு அடிமை!”
அவன் தனது படையைச் சேர்த்து
சமுத்திரத்தின் ஆழத்தில்
வேதங்களின் ஒலி எங்கே உள்ளது என்று தேடினான்.
தொடர்ந்து
அவன்
பிரளய அலை உயர்வதற்கான நேரம் வந்துவிட்டதாகக் கணித்தான்.
9. பிரளயம் — மாயையின் முதல் நிலையில்
காலங்களைக் குறிக்கும்
ருத்ரதாண்டவத்தின்
முதல் ஒலி
அண்டத்தில் ஒலித்தது.
பூமியின் அசைவுகள்
நீரின் கூச்சல்கள்
காற்றின் நெருப்பு
அனைத்தும் ஒன்றாய் கலந்து
ஒரு பொங்கும் பொருளாக மாறத் தொடங்கின.
சூரியனின் ஒளி மங்கியது.
சந்திரனின் பிரபை இழிந்தது.
நட்சத்திரங்கள் கருங்குழியினுள் விழுவது போலத் தோன்றின.
இதைக் கண்டு
சத்யவர்த்தன்
தன் நாடு முழுவதும்:
“படகைத் தயார் செய்யுங்கள்!
தர்ம உயிர்களை ஏற்றுங்கள்!”
என்று அறிவித்தார்.
10. மாயமான இருளில் மச்சயனின் வருகை
இருள் அனைத்தையும் மூடத் தொடங்கியபொழுது,
சமுத்திரத்தின் தொலைவில்
ஒரு மிகப்பெரிய
ஒளியின் அலை தோன்றியது.
அது
மீன் வடிவில்
நாராயணரின்
மட்ட்ஸ்ய ரூபம்.
உலகம் முழுவதும்
அவரது வருகையால்
சமுத்திரத்தில் ஒலி எழுந்தது:
“ஓம் நமோ நாராயணாய!”
மன்னன்
சப்தரிஷிகள்
அனைவரும்
அந்த ஒளியை நோக்கியனர்.
மச்சயன்:
“சத்யவர்த்தனே,
காலம் வந்துவிட்டது.
படகை என் கொம்பில் கட்டு.
உலகத்தை நான் பாதுகாப்பேன்.”
