பகுதி 3: தேவர்களின் சரணாகதி
பூமாதேவி பாதாள இருளில் மறைந்த செய்தி, காலத்தின் அலைகளைத் தாண்டி, தேவலோகத்தை வந்து அடைந்தது. அந்தச் செய்தி ஒரு வார்த்தையாய் அல்ல; அது தேவர்களின் உள்ளங்களில் விழுந்த ஒரு பெரும் அதிர்வாய் இருந்தது. அமராவதி தன் ஒளியை இழந்தது. இந்திரனின் அரியணை கூட அந்தக் கணத்தில் அசையாமல் உறைந்தது. வஜ்ராயுதம் கையில் இருந்தபோதும், இந்திரனின் மனம் நடுங்கியது. ஏனெனில், பூமி இல்லாமல் வானமும் நிலைக்காது; தர்மம் இல்லாமல் தேவர்களின் அதிகாரமும் வெறும் பெயரே.
அக்னி தன் ஜ்வாலையை அடக்கினான்; வருணன் தன் நீரின் பெருமையை உணர்ந்து மௌனமாயிற்று; வாயு தன் வேகத்தைத் தணித்தான். யமனின் தண்டமும் அந்தச் செய்தி முன் சிறிதாய் தோன்றியது. “பூமி மறைந்தாள்” என்ற ஒரே உண்மை, அனைத்து தெய்வீக சக்திகளையும் ஒரே வரியில் நிறுத்தியது. அவர்கள் அறிந்தனர்—இது ஒரு சாதாரண அசுரச் செயல் அல்ல; இது ஸ்ருஷ்டியின் அடித்தளத்தையே சவாலிடும் அகந்தை.
அப்போது தேவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து, பிரம்மலோகத்தை நோக்கினர். நான்முகன் பிரம்மா, தம் தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்து, காலத்தின் கணக்கை நோக்கிக் கொண்டிருந்தார். தேவர்களின் முகங்களில் இருந்த அச்சமும், தாழ்வும், அவருக்குப் புரிந்தது. “இது அவதார காலம்,” என்று பிரம்மா மெதுவாகச் சொன்னார். ஆனால் அந்த வார்த்தை மட்டும் போதவில்லை. ஏனெனில், அவதாரம் வேண்டுதல் அல்ல; அது முழு சரணாகதி.
பிரம்மாவின் வழிகாட்டுதலின்படி, தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள்—அனைவரும் ஒன்றாய் பாற்கடலை நோக்கி சென்றனர். அந்தக் கடல், யுக யுகங்களாக விஷ்ணுவின் யோகநித்திரையைத் தாங்கிய புனிதப் பரப்பாக இருந்தது. அங்கே, ஆதிசேஷன் தன் ஆயிரம் நாகத் தலைகளால் குடை விரித்து, நாராயணனைத் தாலாட்டிக் கொண்டிருந்தான். பாற்கடல் அமைதியாய் இருந்தாலும், அதன் ஆழத்தில் பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து ரகசியங்களும் அசையாமல் உறங்கின.
தேவர்கள் கரங்களைத் தலைக்கு மேல் கூப்பினர். ரிஷிகள் தம் வேத மந்திரங்களை ஓங்காரமாக ஒலிக்கச் செய்தனர். அந்த மந்திரங்கள் நீரின் மேற்பரப்பில் அலைகளாய் விரிந்தன. “நமோ நாராயணாய” என்ற நாமம், பாற்கடலின் எல்லையைக் கடந்து, வைகுண்டத்தின் வாசல்களைத் தட்டியது. இது வேண்டுகோள் அல்ல; இது முழுமையான சரணாகதி. ‘நாங்கள் எதுவும் அல்ல; நீயே எல்லாம்’ என்ற உணர்வின் வெளிப்பாடு.
நாராயணன் அசையவில்லை. அவர் கண்கள் மூடியிருந்தன. ஆனால் அந்த மௌனம் வெறுமை அல்ல; அது தீர்மானத்தின் மௌனம். அவரது உதடுகளில் மென்மையான ஒரு சிரிப்பு மலர்ந்தது. அந்தச் சிரிப்பு, கருணையின் முதல் அசைவு. அதனுடன், பாற்கடல் மெதுவாக அசைந்தது. காலம் மீண்டும் தன் ஓட்டத்தைத் தொடங்கியது.
அந்த மௌன சிரிப்பிலேயே, வராக அவதாரத்தின் சங்கல்பம் பிறந்தது. பூமியை மீட்க, அகந்தையைத் தகர்க்க, தர்மத்தை மீண்டும் நிறுவ—நாராயணன் தன் ரூபத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தொடங்கினார். தேவர்கள் அறிந்தனர்: இனி உலகம் தனித்து இல்லை. அவதாரம் நிச்சயம்.
