பகுதி 4: வராக ரூபத்தின் அதிசயத் தோற்றம்
பாற்கடலின் அமைதியில், நாராயணனின் மௌன சிரிப்பு கருணையாய் விரிந்த அதே கணத்தில், பிரபஞ்சத்தின் ஆதித் தாளம் மாற்றம் கண்டது. காலம் தன் நிமிடங்களை மறுபடியும் எண்ணத் தொடங்கியது; திசைகள் தம் முகங்களைத் திருப்பிக் கொண்டன. ஆதிசேஷனின் ஆயிரம் தலைகளும் ஒரே நேரத்தில் அசைந்தன; அவை வியப்பின் அலைகளாய் எழுந்தன. அந்த அசைவோடு, நாராயணனின் மூச்சு மென்மையாக வெளிப்பட்டது—அது சாதாரண மூச்சல்ல; அது ஸ்ருஷ்டியின் விதையைத் தாங்கிய ஆதிமூச்சு.
அந்த மூச்சிலிருந்து, ஒரு சிறு ஒளிப்புள்ளி தோன்றியது. தேவர்கள் அதை முதலில் கவனிக்கவில்லை. ஆனால் அந்த ஒளி கணம் கணமாக வளர்ந்தது; துளியாய் இருந்தது முத்தாய் மாறியது; முத்தாய் இருந்தது மலைப்பெருமிதமாய் விரிந்தது. அச்சமயம், வேதங்களின் ஓசை தானாகவே எழுந்தது. ரிக், யஜுர், சாம, அதர்வண—நான்கு வேதங்களும் ஒரே குரலில், அந்த உருவத்தை வரவேற்றன. அது விலங்கு அல்ல; அது தெய்வீகம். அது பூமியை உழும் பன்றி அல்ல; அது தர்மத்தை உழுது மீட்க வந்த அவதாரம்.
வராக ரூபம் முழுமை பெற்றது. அவன் உடல் கருநீல மேகங்களைப் போல பரந்து விரிந்தது; அவன் கண்கள் தீப்பொறிகளாய் ஒளிர்ந்தன; அவன் கொம்புகள் மேருமலைக்கும் வலிமைமிக்கதாகத் தோன்றின. அந்தக் கொம்புகளில், காலத்தின் கீறல்கள் தெரிந்தன—யுக யுகங்களின் சாட்சியாய். அவன் கால்கள் பாற்கடலின் அடித்தளத்தைத் தொட, அலைகள் அஞ்சி விலகின. அவன் மேல் நின்ற ரோமங்கள் ஒவ்வொன்றும் மந்திரச் சின்னங்களாய் மின்னின.
பிரம்மா அந்தக் காட்சியைக் கண்டு திகைத்தார். தம் தாமரை ஆசனம் கூட அசைந்து நின்றது. “இது யார்?” என்று அவர் வியப்புடன் வினவிய கணத்தில், வராகன் ஒரு பெரும் கர்ஜனை செய்தான். அந்தக் கர்ஜனை விலங்கின் ஒலி அல்ல; அது ஓங்காரத்தின் வேறொரு வடிவம். அது கேட்கப்பட்ட இடமெல்லாம், இருள் பின்வாங்கியது; அகந்தை சுருங்கியது.
தேவர்கள் தம் தலையைக் குனிந்தனர். ரிஷிகள் தம் கண்களை மூடி, அந்த ரூபத்தின் தத்துவத்தை உணர முயன்றனர். ஏனெனில், இவ்வுருவம் எதிர்மறை போலத் தோன்றினாலும், அதன் உள்ளே பரம்பொருளின் பரிபூரண அமைதி இருந்தது. விலங்கின் ரூபத்தில் தெய்வம்—இது தர்மத்தின் பாடம். உயர்வு-தாழ்வு என்ற வேறுபாடுகளைத் தகர்த்து, எங்கு தேவை அங்கு அவதாரம்.
வராகன் பாற்கடலை நோக்கி ஒரு அடியெடுத்து வைத்தான். அந்த அடியோடு, கடல் இரண்டாய் பிளந்தது. அவன் பார்வை பாதாளத்தின் ஆழத்தை நோக்கித் திரும்பியது. “பூமி என் பொறுப்பு,” என்ற சங்கல்பம் அவன் கண்களில் மின்னியது. இது யுத்தத்தின் முன்சின்னம்; இது கருணையின் தொடக்கம். தேவர்கள் அறிந்தனர்—இனி அகந்தைக்கு இடமில்லை. தர்மம் தன் ரூபத்தை எடுத்துவிட்டது.
