பகுதி 5: பாதாளம் நோக்கிய வராகனின் பேர்பயணம்
வராகன் ஒரு அடி முன்னேறியதுமே, பாற்கடல் தன் எல்லைகளை மறந்து விலகியது. அலைகள் இருபுறமும் மடங்கி, அவன் பாதைக்கு மரியாதை செய்தன. அந்த அடியோடு, கடலின் அடித்தளத்தில் உறங்கிக் கிடந்த காலச் சின்னங்கள் எழுந்தன; சிப்பிகளின் நெஞ்சில் உறைந்த முத்துக்கள் கூட அவன் ஒளியில் மங்கின. தேவர்கள் மேலிருந்து அந்தப் பயணத்தைப் பார்த்தனர்—அது ஒரு நகர்வு அல்ல; அது தர்மம் தன் உரிமையை மீட்டெடுக்கச் செல்லும் பேரணி.
வராகன் நீருக்குள் இறங்கியபோது, நீர் அவனைச் சூழ்ந்தது; ஆனால் அவனைத் தடுத்தது இல்லை. அவன் ரோமங்களின் ஒவ்வொரு நுனியிலும் மந்திரங்கள் ஒலித்தன. வேதங்களின் சப்தம் நீரின் உள்ளே கூட தெளிவாய் ஒலிக்க, அலைகள் அந்தச் சப்தத்தைத் தாங்கிக் கொண்டு வழி விட்டன. அவன் கண்கள் பாதாளத்தின் இருளைத் துளைத்து, நேரே பூமாதேவியின் மறைவிடத்தை நோக்கின.
பாதாளம்—அது வெறும் இருள் அல்ல. அங்கே ஒளி வேறு விதமாகப் பிறக்கிறது; அங்கே காலம் வேறு விதமாகச் சுழல்கிறது. நாகலோகங்களின் வாசல்கள், மணிமயமான தூண்களோடு, வராகனை எதிர்கொண்டன. வாசுகி, தக்ஷகன் முதலான நாகர்கள், அந்த ரூபத்தைப் பார்த்து நடுங்கினர். “இது யுத்தமா? அல்லது கருணையா?” என்று அவர்கள் உள்ளம் வினவியது. வராகனின் பார்வை அவர்களை அச்சுறுத்தவில்லை; அது அவர்களை அமைதிப்படுத்தியது.
அவன் பாதாளத்தின் ஆழம் நோக்கி முன்னேறியபோது, அசுரர்களின் நகரங்கள் கண்ணில் பட்டன. கர்வத்தின் அரண்மனைகள், அகந்தையின் கோபுரங்கள்—அவை அனைத்தும் அவன் முன்னிலையில் சிறிதாய் தோன்றின. காவலர்கள் ஆயுதம் எடுக்கத் தயங்கினர்; ஏனெனில், அவன் அருகில் ஆயுதங்களின் பயன் கரைந்தது. தர்மத்தின் முன்னால், வன்முறை கூட தன் வலிமையை இழக்கிறது.
அந்த வேளையில், ஹிரண்யாக்ஷனின் அரண்மனையில் ஒரு அசைவு ஏற்பட்டது. பூமாதேவியைத் தன் பிடியில் வைத்திருந்த அவன், வராகனின் கர்ஜனையை நீரின் அதிர்வில் உணர்ந்தான். “யார் இது?” என்று அவன் நகைத்தான். “தேவர்களின் இன்னொரு முயற்சியா?” அவன் அகந்தை இன்னும் முழுமையாய் இருந்தது. ஆனால் அவன் உள்ளத்தின் ஆழத்தில், ஒரு நிழல் விழுந்தது—அவதாரத்தின் நிழல்.
வராகன் அந்த அரண்மனை நோக்கி தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான். ஒவ்வொரு அடியும் பாதாளத்தை மாற்றியது; ஒவ்வொரு மூச்சும் அகந்தையின் கோட்டைகளைச் சிதைத்தது. இது யுத்தத்தின் முன்பக்கம்; இது மீட்பின் பாதை. பூமாதேவி தன் இருளில், அந்த அடிகளின் ஒலியை உணர்ந்தாள். “நாராயணா,” என்று அவள் மனம் உருகியது. அவளது நம்பிக்கை, வராகனின் பயணத்திற்கு ஒளியாக மாறியது.
பாதாளம் முழுவதும் அந்தச் செய்தி பரவியது—தர்மம் வருகிறது. அவதாரம் வந்துவிட்டது. இனி இருளின் ஆட்சி நீடிக்காது.
