பகுதி 6: ஹிரண்யாக்ஷனின் சவால் மற்றும் யுத்தத் தொடக்கம்
வராகனின் கர்ஜனை பாதாளத்தின் கருந்துளைகளில் முழங்கியபோது, அசுரர்களின் நகரம் திடுக்கிட்டது. மணிமயக் கோபுரங்கள் நடுங்கின; அகந்தையின் அரண்மனைகள் அதிர்ந்தன. அந்த ஒலி, காது கேட்கும் சப்தம் மட்டுமல்ல—அது சவாலின் அறிவிப்பு. அந்தச் சவால் நேராக ஹிரண்யாக்ஷனின் இதயத்தைத் தட்டியது. அவன் அரியணையிலிருந்து எழுந்தான். அவன் மார்பு பெருமிதத்தால் விரிந்தது; அவன் கண்களில் கோபம் தீப்பொறியாய் மின்னியது.
“யார் இந்த விலங்கு?” என்று அவன் சிரித்தான். “தேவர்கள் தம் தோல்வியை மறைக்க, விலங்கின் முகமூடி அணிந்து வந்தார்களா?” அவன் சொற்கள் அரண்மனையின் சுவர்களில் எதிரொலித்தன. அசுரர்கள் கர்ஜித்தனர்; அவர்கள் தலைவன் தைரியத்தின் உருவமென நம்பினர். ஆனால் அந்த கர்ஜனையின் பின்னால், அறியாமலே ஒரு நடுக்கம் இருந்தது—தெய்வீகத்தை எதிர்கொள்ளும் அகந்தையின் இயல்பான நடுக்கம்.
ஹிரண்யாக்ஷன் தன் ஆயுதங்களை அணிந்தான். அவன் கதாயுதம், மலைப்பாறை போல கனத்தது; அவன் கேடயம், அசுரகுலத்தின் சின்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. அவன் மார்பில் வரங்களின் நம்பிக்கை பதிந்திருந்தது. “நான் வரம் பெற்றவன். எனக்கு மரணம் இல்லை,” என்ற எண்ணம் அவனை மயக்கியது. அந்த மயக்கம் அவன் பார்வையை மறைத்தது.
வராகன் அரண்மனை வாசலில் நின்றான். அவன் உயரம் வானத்தைத் தொட்டது; அவன் நிழல் பாதாளத்தை மூடியது. அவன் கண்கள் ஹிரண்யாக்ஷனை நோக்கி நேராகப் பார்த்தன. அந்தப் பார்வையில் கோபம் இல்லை; அவமதிப்பும் இல்லை. அது நீதியின் பார்வை. “பூமியை விடு,” என்ற ஒரே கட்டளை அவன் கர்ஜனையில் ஒலித்தது. அந்தச் சொல் வேத மந்திரம் போல, அசுரர்களின் உள்ளங்களில் ஊடுருவியது.
ஹிரண்யாக்ஷன் சிரித்தான். “நீ விலங்கு. நான் அசுரராஜன். என் முன் கட்டளை இட நீ யார்?” என்று அவன் பதிலிட்டான். அந்தச் சொல்லோடு, அவன் கதையைச் சுழற்றினான். அந்தக் கணமே, யுத்தம் தொடங்கியது.
முதல் மோதல் பாதாளத்தை நடுங்கச் செய்தது. கதையும் கொம்பும் மோதியபோது, தீப்பொறிகள் பறந்தன. நீர் அலைகள் எழுந்தன; பாறைகள் சிதறின. தேவர்கள் மேலிருந்து அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து, மூச்சை அடக்கினர். இது சாதாரணப் போர் அல்ல; இது அகந்தையும் தர்மமும் நேருக்கு நேர் மோதும் தருணம்.
வராகன் பின்னடையவில்லை. அவன் கொம்புகள் கதாயுதத்தைத் தடுத்தன. அவன் காலடி பாதாளத்தின் தரையைப் பிளந்தது. அவன் ஒவ்வொரு அசைவும் சமநிலை கொண்டது—வலிமையும் கட்டுப்பாடும் ஒன்றாய் இருந்தது. ஹிரண்யாக்ஷன் தாக்கினான்; மீண்டும் தாக்கினான். அவன் வலிமை பெரிது; ஆனால் அவன் அசைவுகளில் அவசரம் இருந்தது. அந்த அவசரமே அவன் பலவீனம்.
இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் சுற்றி நின்றனர். யுத்தம் இன்னும் தீவிரமாகப் போகும் முன், அந்த நொடியில் உலகம் முழுவதும் அமைதியாய் இருந்தது. அந்த அமைதி, புயலின் முன்னோட்டம். ஏனெனில், இந்த யுத்தம் நீண்டது; இது யுகங்களை நினைவூட்டும். இறுதியில், அகந்தை சாயும்; தர்மம் நிலைக்கும்.
