பகுதி 8: ஹிரண்யாக்ஷனின் வீழ்ச்சி (வரத்தின் எல்லை)
நீண்ட நாள் யுத்தத்தின் முடிவுத் தருணம் அருகில் வந்தபோது, பாதாளத்தின் காற்றே மாறியது. இதுவரை அகந்தையின் கர்ஜனையால் நிறைந்திருந்த அந்த வெளி, இப்போது ஒரு ஆழ்ந்த நிசப்தத்தைச் சுமந்தது. ஹிரண்யாக்ஷன் தன் மூச்சைச் சீராக்க முயன்றான்; அவன் மார்பு ஏறி இறங்கியது. அவன் கண்களில் இன்னும் கோபம் இருந்தது; ஆனால் அந்தக் கோபத்தின் அடியில், அறியாமலே ஒரு சந்தேகம் முளைத்திருந்தது. “என் வரம் இங்கேயே நிற்கிறதா?” என்ற கேள்வி அவன் மனத்தில் முதன்முறையாக எழுந்தது.
வராகன் அந்தக் கேள்வியைச் சொற்களின்றியே உணர்ந்தான். அவன் எதிரியின் வலிமையை அல்ல, அவன் அகந்தையின் எல்லையைப் பார்த்தான். “வரம் தர்மத்தை மீறாது,” என்ற நியதி அந்த நொடியில் உயிர் பெற்றது. வராகன் தன் கொம்புகளை உயர்த்தினான். அவை ஆயுதம் அல்ல; அவை காலத்தின் தீர்ப்பு. அவன் காலடி பாதாளத்தின் தரையில் பதிய, அந்த நிலம் பிளந்தது. நீர் அலைகள் பின்னோக்கி ஒதுங்கின.
ஹிரண்யாக்ஷன் இறுதி முயற்சியாக தன் கதையை வீசினான். அது இதுவரை எறியாத அளவுக்கு வலிமையுடன் வந்தது. ஆனால் வராகன், ஒரு சிறு அசைவால், அந்தக் கதையைத் தன் கொம்புகளில் தடுத்து, விலக்கினான். அந்தக் கணத்தில், ஹிரண்யாக்ஷனின் ஆயுதம் அவனிடமிருந்து பறிபோனது. ஆயுதம் இழந்த அகந்தை, தன் நிர்வாணத்தை உணர்ந்தது.
வராகன் முன்னேறினான். அவன் பார்வை நேராக ஹிரண்யாக்ஷனின் இதயத்தை நோக்கியது. அந்தப் பார்வையில் கோபம் இல்லை; தீர்ப்பு மட்டும் இருந்தது. “பூமி உன் கைதி அல்ல,” என்ற உண்மை அந்தப் பார்வையில் முழங்கியது. அடுத்த நொடியில், வராகன் தன் கொம்பால் ஹிரண்யாக்ஷனைத் தாக்கினான். அந்தத் தாக்கு வன்முறை அல்ல; அது சமநிலை மீட்டெடுக்கும் அடி.
ஹிரண்யாக்ஷன் தரையில் வீழ்ந்தான். அவன் அகந்தை முதலில் விழுந்தது; பின்னர் அவன் உடல். அவன் கண்களில் இருந்த கர்வம் கரைந்தது. இறுதி மூச்சில், அவன் உணர்ந்தான்—வரங்கள் எல்லையுடையவை; தர்மம் எல்லையற்றது. அந்த உணர்வோடு, அவன் உயிர் பாதாள இருளில் கரைந்தது.
தேவர்கள் மேலிருந்து மலர்மழை பொழிந்தனர். பாற்கடல் அலைகள் அமைதியடைந்தன. யுத்தம் முடிந்தது; ஆனால் அதன் பொருள் தொடர்ந்தது. அகந்தை வீழ்ந்தது; தர்மம் நிலைத்தது.
இந்த வீழ்ச்சி, முடிவு அல்ல. இது மீட்பின் தொடக்கம். ஏனெனில், பூமாதேவி இன்னும் மீட்கப்பட வேண்டியவள். வராகன் தன் பார்வையை அடுத்த கடமையை நோக்கித் திருப்பினான்.
