பகுதி 9: பூமாதேவியின் மீட்பு (தாயின் எழுச்சி)
பாதாளத்தின் கருந்துளைகளில், யுத்தத்தின் ஒலி அடங்கிய பின், ஒரு புனிதமான நிசப்தம் பரவியது. அது வெற்றியின் நிசப்தம் அல்ல; அது கருணையின் நிசப்தம். ஹிரண்யாக்ஷனின் அகந்தை விழுந்த இடத்தில், காலம் ஒரு கணம் தங்கி நின்றது. அந்தக் கணத்தில், வராகன் தன் பார்வையைச் சுற்றிலும் செலுத்தினான். இங்கே வெற்றிக் கொண்டாட்டம் இல்லை; இங்கே நிறைவேற்ற வேண்டிய கடமை மட்டும் இருந்தது. பூமாதேவி—தாயின் வடிவில் உலகம்—இன்னும் இருளில் காத்திருந்தாள்.
வராகன் மெதுவாக முன்னேறினான். அவன் காலடிகள் பாதாளத்தின் தரையில் பதியும்போது, அந்தத் தரை தன் கசப்பை விட்டுத் தணிந்தது. இருள் கூட அவன் முன்னிலையில் பின்னடையத் தொடங்கியது. அந்த இருள் அச்சத்தால் அல்ல; அது மரியாதையால் விலகியது. ஏனெனில், தாயை மீட்க வந்த மகனின் பாதை அது. வராகனின் ஒவ்வொரு மூச்சிலும், வேத மந்திரங்களின் மென்மையான ஓசை கலந்து ஒலித்தது. அந்த ஓசை இருளின் நெஞ்சைத் துளைத்து, ஒளிக்கான இடம் செய்தது.
அந்த ஆழத்தில், பூமாதேவி தனிமையில் இருந்தாள். அவள் கட்டப்பட்டவள் அல்ல; ஆனால் மறைக்கப்பட்டவள். அவள் கண்களில் பயம் இல்லை; ஆனால் ஆழ்ந்த சோகம் இருந்தது. தன் மடியில் வளர்ந்த உயிர்களின் நினைவு அவளது உள்ளத்தை நெகிழ வைத்தது. காடுகள், நதிகள், மலைகள், மனிதர்கள்—அனைத்தும் அவளது நினைவில் ஒன்றாய் வந்தன. “என் பிள்ளைகள் இப்போது எங்கே?” என்ற தாயின் கேள்வி, அவளது உள்ளத்தில் ஓசையாய் எழுந்தது.
அந்தக் கணத்தில், அவள் ஒரு அதிர்வை உணர்ந்தாள். அது பாதாளத்தின் அதிர்வு அல்ல; அது கருணையின் நெருக்கம். வராகனின் வருகை அவளது உள்ளத்துக்கு முன்னதாகவே அவளைத் தொட்டது. “நாராயணா,” என்று அவள் மனம் அழைத்தது. அந்த அழைப்பு சொற்களற்றது; ஆனால் அதில் யுகங்களின் தாகம் இருந்தது.
வராகன் பூமாதேவியை கண்டான். அந்தக் காட்சி அவனை ஒரு கணம் நிறுத்தியது. யுத்தத்தின் வலிமை அவனது உடலில் இருந்தாலும், அந்த நொடியில் அவன் கண்களில் மென்மை நிறைந்தது. தாய் முன் நிற்கும் மகனின் மென்மை. அவன் கொம்புகளை மெதுவாகத் தாழ்த்தினான். அந்தக் கொம்புகள் இதுவரை அகந்தையைத் தகர்த்த ஆயுதமாக இருந்தன; இப்போது அவை கருணையின் தாலாட்டாக மாறின.
“எழுந்தருளு, அம்மா,” என்று வராகனின் உள்ளம் சொல்லியது. அவன் வார்த்தைகள் பேசப்படவில்லை; அவை உணர்வாகவே பரவின. பூமாதேவி அவனை நோக்கினாள். அவளது கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. அந்தக் கண்ணீர் துயரத்தின் கண்ணீர் அல்ல; அது நம்பிக்கையின் கண்ணீர். அவள் மெதுவாக அவன் கொம்புகளின் மேல் தன்னைச் சாய்த்தாள்.
அந்த நொடியில், பிரபஞ்சம் மீண்டும் மூச்செடுத்தது. பூமாதேவி வராகனின் கொம்புகளில் அமர்ந்தபோது, அவள் எடை உலகத்தின் எடை அல்ல; அது தாயின் பொறுப்பு. வராகன் அந்த எடையை மகிழ்ச்சியுடன் தாங்கினான். அவன் காலடிகள் பாதாளத்தை விட்டு மேலே நகரத் தொடங்கின. ஒவ்வொரு அடியிலும், இருள் விலகி ஒளி விரிந்தது.
மேலுலகங்களில், தேவர்கள் இந்தக் காட்சியை உணர்ந்தனர். அவர்கள் பார்க்கவில்லை; அவர்கள் அனுபவித்தனர். பாற்கடல் மெதுவாக அசைந்தது. நதிகள் தம் ஓட்டத்தை நினைவுகூர்ந்தன. காற்று தன் திசையை மீட்டது. பூமி மீட்கப்பட்டாள் என்ற செய்தி, உலகின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் அதிர்வாய் பரவியது.
பாதாளத்திலிருந்து மேலே வரும் பயணம், இறங்கியதைவிட மென்மையானது. ஏனெனில், இப்போது அது யுத்தப் பயணம் அல்ல; அது மீட்பின் ஊர்வலம். வராகனின் நடை நிலைபெற்றது; அவன் மூச்சு சமமானது. பூமாதேவி அவன் கொம்புகளில் அமர்ந்து, தன் கைகளால் அவன் தலையைத் தொட்டாள். அது ஆசீர்வாதம். அந்த ஆசீர்வாதத்தில், உலகின் அனைத்து வளங்களும் விதைக்கப்பட்டன.
மேற்பரப்பை அடைந்தபோது, ஒளி முழுமையாகப் பிறந்தது. சூரியன் தன் கதிர்களை விரித்தான். மேகங்கள் மலர்மழை பொழிந்தன. தேவர்கள் ஸ்துதி செய்தனர். “நமோ வராகாய,” என்ற ஒலி, திசைகளைக் கடந்து ஒலித்தது. பூமாதேவி மெதுவாகத் தன் நிலையை எடுத்தாள். அவள் மீண்டும் தன் இடத்தில் நிலை கொண்டாள்—மலைகள் அவள் எலும்புகளாய், நதிகள் அவள் நரம்புகளாய், காடுகள் அவள் மூச்சாய்.
அந்தக் கணத்தில், பூமாதேவி வராகனை நோக்கி வணங்கினாள். “என் பிள்ளைகளை நீ காப்பாற்றினாய்,” என்ற அவளது நன்றி, மழை போலப் பொழிந்தது. வராகன் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு, பிரளயத்தின் நிழலை முற்றிலும் நீக்கியது. அவன் கடமை நிறைவேறியது.
இந்த மீட்பு ஒரு சம்பவம் அல்ல; அது ஒரு சத்தியம். உலகம் எப்போதும் விழலாம்; ஆனால் தாய் எப்போதும் மீட்கப்படுவாள். தர்மம் எப்போதும் அவதாரம் எடுக்கும். அந்த சத்தியத்தின் சாட்சியாக, வராக அவதாரம் காலத்தில் நிலைத்து நின்றது.
