பகுதி 10: தேவர்களின் ஸ்துதி மற்றும் வராகனின் உபதேசம்
பூமாதேவி மீண்டும் தன் இயல்பான நிலையில் நிலை கொண்ட அந்த நொடியில், பிரபஞ்சம் முழுவதும் ஒரு நிசப்த ஆனந்தம் பரவியது. அது குரலற்ற இசை; அது கண்களால் காண முடியாத ஒளி. அந்த ஆனந்தத்தின் மையத்தில், வராக ரூபத்தில் நாராயணன் நின்றான். அவன் மீது யுத்தத்தின் சுவடுகள் இருந்தாலும், அவன் முகத்தில் அவை எதுவும் இல்லை. அவன் பார்வை அமைதியாக இருந்தது—காலத்தையும், காரணத்தையும் தாண்டிய அமைதி.
அந்த அமைதியை முதலில் உணர்ந்தவர்கள் தேவர்கள். இந்திரன் தலைமையில் அவர்கள் வானுலகிலிருந்து இறங்கி வந்தனர். அக்கினி தன் ஜ்வாலையை மெல்லத் தணித்துக் கொண்டு வந்தான். வருணன் தன் அலைகளை அடக்கிக் கொண்டு வந்தான். வாயு தன் வேகத்தைத் தாழ்த்திக் கொண்டு வந்தான். பிரம்மா, தன் கமண்டலுவுடன், நான்கு முகங்களிலும் ஒரே நமஸ்காரத்தைத் தாங்கி வந்தான். அவர்கள் அனைவரும் வராகனைச் சுற்றி வணங்கி நின்றனர்.
அந்த ஸ்துதி பாடலாக இல்லை; அது நன்றியாய் இருந்தது. “நமோ நாராயணாய,” என்ற ஒலி ஒரே சமயம் எழவில்லை; அது ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்திலிருந்தும் தனித்தனியாக எழுந்து, ஒன்றாய் கலந்தது. அந்த ஒலியில் பயம் இல்லை; வேண்டுதல் இல்லை. அது கடமை நிறைவேற்றிய தேவனுக்கான நன்றியின் ஒலி.
பிரம்மா முன்னேறி பேசினான். “பிரளயத்தின் இருளில், அகந்தையின் வலிமை உலகை மூழ்கடித்தபோது, நீ வராக ரூபம் கொண்டு பூமியை மீட்டாய். இது ஒரு யுத்த வெற்றி அல்ல; இது சிருஷ்டியின் தொடர்ச்சி. உன் அவதாரம் எங்களுக்கு ஒரு உபதேசம்.”
இந்திரன் தன் வஜ்ரத்தைத் தரையில் வைத்து வணங்கினான். “வலிமை மட்டுமே ஆட்சியல்ல என்பதை நீ எங்களுக்குக் காட்டினாய். அகந்தை கொண்ட அசுரன் விழுந்தான்; ஆனால் நீ அகந்தையின்றி நின்றாய்.”
அந்த ஸ்துதிகளுக்கிடையில், வராகன் மெதுவாகத் தன் தலை உயர்த்தினான். அவன் கொம்புகளில் இருந்த பூமியின் நறுமணம் இன்னும் அவனைச் சுற்றி இருந்தது. அவன் பேசவில்லை உடனே. ஏனெனில், அவன் சொல்லப் போவது சொற்களால் மட்டுமே புரியும் ஒன்றல்ல.
“தேவர்களே,” என்று அவன் குரல் எழுந்தது. அது கர்ஜனை அல்ல; அது ஆழமான தாலாட்டு. “நீங்கள் என்னை ஸ்துதி செய்கிறீர்கள். ஆனால், நினைவில் கொள்ளுங்கள்—நான் வந்தது உங்களை காக்க அல்ல; தர்மத்தை மீட்டெடுக்க.”
அந்த வார்த்தைகள் தேவர்களின் உள்ளத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தன.
“அகந்தை கொண்டவன் எப்போதும் வலிமையை நம்புவான். தர்மம் கொண்டவன் பொறுமையை நம்புவான். ஹிரண்யாக்ஷன் வரம் பெற்றிருந்தான்; ஆனால் அவன் தர்மத்தைப் பெறவில்லை. வரம் எல்லை உடையது; தர்மம் எல்லையற்றது.”
வராகன் தொடர்ந்து சொன்னான்: “யுத்தம் தவிர்க்க முடியாதது என்றால், அது கடமை. ஆனால் யுத்தமே குறிக்கோள் ஆகிவிட்டால், அது அதர்மம். நான் அவனை உடனே கொல்லவில்லை. அவன் அகந்தை தானே சிதைவடைய காத்திருந்தேன். அதுவே தர்மத்தின் பொறுமை.”
பிரம்மா தலை குனிந்தான். “அப்படியானால், எங்களின் பங்கு என்ன, பரமேஸ்வரா?” என்று கேட்டான்.
வராகன் பதிலளித்தான்: “சிருஷ்டி செய்வது மட்டும் போதாது. அதை சமநிலையில் வைத்திருப்பதே உங்கள் பங்கு. சக்தியைப் பெற்றதும், சேவையை மறக்காதீர்கள். அதிகாரம் வந்ததும், பணிவை இழக்காதீர்கள். நீங்கள் வழு விட்டால், அதற்கான விளைவு உலகமே அனுபவிக்கும்.”
தேவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர். இந்த உபதேசம் அவர்களுக்கே அல்ல; அது அனைத்து காலங்களுக்கும்.
“பூமி தாய்,” என்று வராகன் தொடர்ந்தான், “எப்போதும் தாங்குவாள். ஆனால் அவள் பொறுமையையும் சோதிக்கக் கூடாது. இயற்கையை ஆள வேண்டும் என்று நினைக்காதீர்கள். அதை காப்பதே உண்மையான ஆட்சி.”
அந்த வார்த்தைகள் காற்றில் கரைந்து போகவில்லை; அவை காலத்தின் நெஞ்சில் பதிந்தன.
ஸ்துதி மீண்டும் எழுந்தது. ஆனால் இப்போது அது வெற்றியின் ஸ்துதி அல்ல; அது ஞானத்தின் ஸ்துதி. தேவர்கள் மெதுவாக விலகினர். வராகன் தன் ரூபத்தை மெல்லக் கலைத்துக் கொண்டு, நாராயணனின் நித்திய வடிவில் லயித்தான்.
அவதாரம் நிறைவு பெற்றது; ஆனால் உபதேசம் தொடங்கியது. தர்மம் மீண்டும் உலகின் அடித்தளமாக அமைந்தது.
