ஒரு மனிதனின் அகந்தை (Pride) எப்படிப்பட்ட அழிவைத் தரும் என்பதையும், சரண் அடைதல் என்பதன் முக்கியத்துவத்தையும் விளக்கும் ஒரு சிறிய கதை இதோ:
நாரதரும் அந்தச் சிறுவனும்
ஒருமுறை நாரத முனிவர் பூலோகம் வந்தபோது, ஒரு ஆற்றங்கரையில் ஒரு சிறுவன் மணலில் கோட்டை கட்டிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார். நாரதர் வேடிக்கையாக, “தம்பி, நீ கட்டும் இந்தக் கோட்டை ஒரு அலை வந்தால் அழிந்துவிடுமே, இதற்கு ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறாய்?” என்று கேட்டார்.
சிறுவன் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், “சுவாமி, இது அழியும் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால், நான் கட்டும் போது கிடைக்கும் சந்தோஷம் பெரியது. அதுமட்டுமல்ல, இந்தக் கோட்டை அழியும் போது நான் வருத்தப்படப் போவதில்லை. ஏனென்றால், இது என்னுடையது அல்ல, இந்த மண்ணுக்குச் சொந்தமானது.”
நாரதரின் சந்தேகம்
நாரதருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. “இந்தச் சிறுவனுக்கு இருக்கும் தெளிவு கூட எனக்கு இல்லையே!” என்று நினைத்தார். அவர் நேராக வைகுண்டம் சென்று மகாவிஷ்ணுவிடம் கேட்டார், “இறைவா, அந்தச் சிறுவன் சொன்னது போல, இந்த உலகமே மாயை என்றால், நாம் ஏன் இவ்வளவு ஓயாமல் உழைக்கிறோம்? ஏன் பந்தபாசங்களில் சிக்கிக் கொள்கிறோம்?”
விஷ்ணு சிரித்துக்கொண்டே, “நாரதா, எனக்குத் தாகமாக இருக்கிறது, கொஞ்சம் தண்ணீர் கொண்டு வா, பிறகு சொல்கிறேன்” என்றார்.
மாயை எனும் திரை
நாரதர் தண்ணீர் எடுக்க ஒரு கிராமத்திற்குச் சென்றார். அங்கே ஒரு அழகான பெண்ணைப் பார்த்தார். அவளுடன் பேசி, அவளையே திருமணம் செய்து கொண்டு, அங்கேயே தங்கிவிட்டார். அவருக்குக் குழந்தைகள் பிறந்தன, வீடுகள் கட்டினார், பெரிய செல்வந்தரானார். விஷ்ணுவுக்குத் தண்ணீர் கொண்டு வர வேண்டும் என்பதையே மறந்து போனார்.
பல ஆண்டுகள் கழித்து, அந்த ஊரில் ஒரு பெரிய வெள்ளம் வந்தது. நாரதரின் வீடு, செல்வம், குடும்பம் அனைத்தும் அந்த வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டன. நாரதர் அழுதுகொண்டே, “இறைவா, என்னைக் காப்பாற்று!” என்று கத்தினார்.
விழிப்புணர்வு
அடுத்த நொடி, வெள்ளம் மறைந்தது. நாரதர் அதே ஆற்றங்கரையில் கையில் ஒரு கிண்ணம் தண்ணீருடன் நின்றிருந்தார். எதிரே மகாவிஷ்ணு சிரித்துக்கொண்டே நின்றார்.
”நாரதா, தாகத்திற்குத் தண்ணீர் கொண்டு வர இவ்வளவு நேரமா? அந்தச் சிறுவன் சொன்னது இப்போது புரிகிறதா? இந்த உலகம் ஒரு மணல் கோட்டை போன்றது. நாம் அதில் வாழலாம், விளையாடலாம். ஆனால், ‘இது என்னுடையது’ என்ற அகந்தை வரும்போதுதான் துயரம் பிறக்கிறது,” என்றார் விஷ்ணு.
கதையின் ஆன்மீகப் பாடம்:
நாமும் அந்தச் சிறுவனைப் போலச் செயல்பட வேண்டும். கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும், ஆனால் அதன் முடிவுகளிலும், பொருட்களின் மீதும் அதீதப் பற்று வைக்கக் கூடாது.
“எல்லாம் அவன் செயல்” என்று உணர்வதே உண்மையான அமைதி.
