பகுதி 7: வராக–ஹிரண்யாக்ஷ மகாயுத்தம் (நீண்ட நாள் போர்)
யுத்தம் தொடங்கியதும், பாதாளம் தன் காலக் கணக்கை இழந்தது. பகலும் இரவும் அங்கே வேறுபாடு இழந்தன; நேரம் யுத்தத்தின் மூச்சோடு நகர்ந்தது. வராகனும் ஹிரண்யாக்ஷனும் மோதிய ஒவ்வொரு கணமும், உலகங்கள் அதிர்ந்தன. நீரின் அடித்தளத்தில் அலைகள் மலைகளாய் எழுந்தன; பாறைகள் பொடியாகி மீண்டும் சேரும் போல் சுழன்றன. இது ஒரு நாளின் போர் அல்ல; இது அகந்தையும் தர்மமும் தம் எல்லைகளைச் சோதித்த நீண்ட நாள் யுத்தம்.
ஹிரண்யாக்ஷன் இடையறாது தாக்கினான். அவன் கதையின் சுழற்சி, புயலைப் போல வேகமாயிருந்தது. அவன் அம்புகள் நீரைப் பிளந்து சென்றன; அவன் கர்ஜனை அசுரர்களுக்கு தைரியம் அளித்தது. அவன் எண்ணம் ஒன்றே—“நான் வரம் பெற்றவன்.” அந்த எண்ணமே அவனை முன்நோக்கித் தள்ளியது. ஆனால் வராகன், அவசரப்படவில்லை. அவன் ஒவ்வொரு அசைவும் அளவுடன் இருந்தது; தாக்குதலும் பாதுகாப்பும் சமநிலையாய் இணைந்திருந்தன.
ஒரு கணத்தில், ஹிரண்யாக்ஷன் தன் முழு வலிமையையும் சேர்த்து கதையை வீசினான். அந்தக் கதை வராகனின் மார்பில் மோத, பாதாளம் நடுங்கியது. தேவர்கள் மேலிருந்து அலறினர். ஆனால் வராகன் அசையவில்லை. அவன் ரோமங்கள் அந்த அடியை உறிஞ்சின; அவன் உடல் பாறைபோல் நிலைத்தது. அவன் கண்களில் கருணை மின்னியது—எதிரியை அழிப்பதற்கான கருணை அல்ல; அகந்தையை முடிவுக்கு கொண்டு வர வேண்டிய கருணை.
போர் நாட்கள் கடந்தது. அசுரர்களின் உற்சாகம் மெல்ல சோர்ந்தது. அவர்களின் அரண்மனைகள் சேதமடைந்தன; காவல் கோபுரங்கள் இடிந்தன. ஆனால் ஹிரண்யாக்ஷன் இன்னும் நின்றான். அவன் சோர்வை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. அவன் குரலில் கோபம் அதிகரித்தது; அதனோடு அவன் தீர்மானம் குலைந்தது. அவன் தாக்குதல்கள் வலிமை கொண்டிருந்தாலும், அவை திசை இழந்தன.
வராகன் அந்தத் தருணத்தை உணர்ந்தான். அவன் எதிரியின் சோர்வைத் தன் பலமாக்கவில்லை; அவன் எதிரியின் அகந்தையை அவன் ஆயுதமாக்கினான். அவன் ஹிரண்யாக்ஷனைச் சுற்றி வட்டமிட்டான்; அவன் கொம்புகளால் அவனது கதையைத் தள்ளி விலக்கினான். ஒவ்வொரு மோதலும், ஹிரண்யாக்ஷனின் வர நம்பிக்கையைச் சற்று சற்று உடைத்தது.
தேவர்கள் வியந்தனர். ரிஷிகள் தியானத்தில் அமர்ந்து, இந்த யுத்தத்தின் தத்துவத்தை உணர்ந்தனர். “தர்மம் அவசரம் கொள்ளாது; அது காத்திருக்கும்,” என்று அவர்கள் அறிந்தனர். யுத்தத்தின் நீளம் கூட ஒரு பாடமே—அகந்தை தானே தன்னைச் சோரவைக்கும் வரை, தர்மம் பொறுமையுடன் நிற்கும்.
இறுதியில், பாதாளம் ஒரு ஆழ்ந்த நிசப்தத்தில் மூழ்கியது. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்கொண்டு நின்றனர். ஹிரண்யாக்ஷனின் மூச்சு கனமாயிருந்தது; வராகனின் மூச்சு சமமாய் இருந்தது. இந்த நிசப்தம் முடிவின் முன்னுரை. ஏனெனில், நீண்ட நாள் போர் தன் இறுதி தருணத்தை அணுகிக் கொண்டிருந்தது.
