வாமன அவதாரம் – பகுதி 4
வாமனன் யாகசாலைக்கு வருதல்
அசுர மன்னன் மகாபலி நடத்திய மகா யாகம் நாட்கள் கடந்தும் மிகச் சிறப்பாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. அந்த யாகசாலை ஒரு புனித தலமாக மாறியிருந்தது. வேத மந்திரங்களின் ஒலி நான்கு திசைகளிலும் ஒலித்தது. அக்னிகுண்டங்களில் புனித நெருப்பு ஜ்வலித்துக் கொண்டிருந்தது. முனிவர்கள், ஞானிகள், வேதபண்டிதர்கள் அனைவரும் அங்கு கூடி யாகத்தை நடத்தினர்.
அந்த யாகத்தின் இறுதி நாட்கள் வந்தன. யாகம் முடிவடையும் நேரத்தில் மகாபலி மிகப்பெரிய தானம் வழங்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்திருந்தான். அந்த நாளில் யாகசாலைக்கு வந்த எந்த மனிதனும் வெறுமனே திரும்பக்கூடாது என்று அவர் அறிவித்திருந்தார்.
அன்று காலையில் யாகசாலை மிகவும் சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. தங்கக் கலசங்கள், மலர் மாலைகள், சந்தன வாசனை, அகில் புகை ஆகியவற்றால் அந்த இடம் முழுவதும் புனித மணம் வீசியது. மக்கள் ஆயிரக்கணக்கில் அங்கு கூடியிருந்தனர்.
அந்த நேரத்தில் தூரத்தில் இருந்து ஒரு சிறிய பிராமண சிறுவன் மெதுவாக யாகசாலையை நோக்கி நடந்து வந்தான். அவன் கையில் ஒரு கமண்டலம், தோளில் ஒரு யாக்ணோபவீதம், கையில் ஒரு குடை, உடலில் மான் தோல். அவன் தோற்றம் மிகவும் எளிமையானது. ஆனால் அவன் உடலிலிருந்து ஒரு தெய்வீக ஒளி வெளிப்பட்டது.
அந்த சிறுவன் சாதாரணவன் அல்ல. அவன் தான் வாமனன் – அவதாரம் எடுத்த மகாவிஷ்ணு.
வாமனன் யாகசாலையின் வாசலை கடந்து உள்ளே வந்தபோது அங்கு இருந்த முனிவர்கள் திடீரென ஒரு அதிசயமான அமைதியை உணர்ந்தனர். அவர்களது மனதில் ஒரு தெய்வீக உணர்வு எழுந்தது. அந்த சிறுவனின் முகத்தில் இருந்த ஒளி அவர்களை ஆச்சரியப்படுத்தியது.
வாமனன் மெதுவாக யாகசாலைக்குள் நடந்தான். அவன் ஒவ்வொரு அடியும் வைக்கும் போது அந்த இடம் முழுவதும் புனித சக்தி பரவியது போல தோன்றியது. அங்கு இருந்த பல முனிவர்கள் அந்த சிறுவனை பார்த்து வியப்புடன் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கினர்.
அந்த நேரத்தில் யாகத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்த மகாபலி அந்த சிறுவனை கவனித்தான். அவனது முகத்தில் ஒரு அற்புதமான ஒளி இருந்தது. அவன் சாதாரண பிராமண சிறுவன் அல்ல என்று மகாபலிக்கு தோன்றியது.
மகாபலி உடனே எழுந்து அந்த சிறுவனை மரியாதையுடன் வரவேற்றான். “குமாரா! நீ எங்கிருந்து வந்தாய்? உனக்கு என்ன வேண்டும்? நான் நடத்தும் இந்த யாகத்தில் யாரேனும் ஏதாவது கேட்டால் நான் மறுப்பதில்லை” என்று கூறினான்.
அந்த நேரத்தில் மகாபலியின் குருவான சுக்ராசார்யர் அந்த சிறுவனை கவனமாக பார்த்தார். அவருக்கு அந்த சிறுவனில் ஏதோ விசேஷம் இருப்பது தெரிந்தது. அவர் உள்ளத்தில் ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது.
“இந்த சிறுவன் சாதாரணவன் அல்ல. இது விஷ்ணுவின் மாயையாக இருக்கலாம்” என்று அவர் மனதில் நினைத்தார்.
ஆனால் மகாபலி அந்த சந்தேகத்தை கவனிக்கவில்லை. அவர் வாமனனை மிகுந்த மரியாதையுடன் அமரச் செய்தார். பின்னர் வழக்கப்படி அவரது கால்களை கழுவி, புனித நீரை அர்ப்பணித்து, விருந்தினராக வரவேற்றார்.
வாமனன் அமைதியாக இருந்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு சிரிப்பு இருந்தது. அந்த சிரிப்பில் ஒரு ஆழமான அர்த்தம் மறைந்திருந்தது.
மகாபலி மீண்டும் கேட்டான்:
“குமாரா! நீ ஒரு பிராமணன். உனக்கு என்ன வேண்டும்? பொன் வேண்டுமா? நிலம் வேண்டுமா? மாடுகள் வேண்டுமா? நகைகள் வேண்டுமா? நான் மூவுலகையும் ஆட்சி செய்கிறவன். நீ கேட்டதை நான் தருகிறேன்.”
அப்போது வாமனன் மெதுவாக பேசத் தொடங்கினான். அவனது குரல் மிகவும் இனிமையானது.
“மகாராஜா! எனக்கு அதிகம் எதுவும் தேவையில்லை. நான் ஒரு பிராமண மாணவன். எனக்கு மூன்று அடிகள் அளவுக்கு நிலம் மட்டும் கொடுத்தால் போதும்.”
அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் யாகசாலையில் இருந்த அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டனர்.
மூவுலகையும் ஆட்சி செய்யும் மன்னனிடம் ஒரு சிறிய பிராமணன் கேட்பது மூன்று அடிகள் நிலம் மட்டுமா?
மகாபலி சிரித்தான். “குமாரா! நீ குழந்தை. நீ என்ன கேட்கிறாய் என்று உனக்குத் தெரியாது. நான் உனக்கு ஒரு கிராமம் கொடுக்கலாம். ஒரு நகரம் கொடுக்கலாம். ஏன் ஒரு முழு நாட்டையே கொடுக்கலாம். ஆனால் நீ மூன்று அடிகள் நிலம் மட்டுமே கேட்கிறாயா?” என்று கேட்டான்.
ஆனால் வாமனன் அமைதியாக பதிலளித்தான்.
“மகாராஜா, ஒரு மனிதனுக்கு அவனுக்கு தேவையான அளவு இருந்தால் போதும். அதற்கு மேல் வேண்டியதில்லை. எனக்கு மூன்று அடிகள் நிலம் மட்டும் கொடுங்கள்.”
அந்த வார்த்தைகள் சாதாரணமாக தோன்றினாலும் அதன் பின்னால் உலகத்தை மாற்றப்போகும் ஒரு பெரிய ரகசியம் மறைந்திருந்தது.
ஏனெனில் அந்த மூன்று அடிகள் நிலம் கேட்கும் சிறுவன் விரைவில் தனது உண்மையான வடிவத்தை காட்டப் போகிறான்.
அந்த ஒரு வாக்குறுதி மூவுலகின் வரலாற்றையே மாற்றப்போகிறது.
