வாமன அவதாரம் – பகுதி 5
மூன்று அடிகள் நிலம் கேட்கும் வாமனன் மற்றும் சுக்ராசார்யரின் எச்சரிக்கை
அசுர மன்னன் மகாபலி நடத்திய மகா யாகசாலையில் ஒரு விசித்திரமான அமைதி நிலவியது. அங்கு கூடியிருந்த முனிவர்கள், யோகிகள், அசுர வீரர்கள், பொதுமக்கள் அனைவரும் அந்த சிறிய பிராமண சிறுவனை கவனமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த சிறுவன் சாதாரணவன் அல்ல என்பது அவர்களின் மனதில் ஒரு உணர்வாக தோன்றியது.
அந்த சிறுவன் தான் வாமனன். அவர் வெளிப்படையாக ஒரு குள்ளமான பிராமண சிறுவனாக இருந்தாலும், அவரது உள்ளத்தில் மூவுலகையும் ஆளும் சக்தி மறைந்து இருந்தது.
மகாபலி தனது பெருந்தன்மையை உலகம் அறியச் செய்வதற்காக யாரேனும் ஏதாவது கேட்டால் மறுப்பதில்லை என்று அறிவித்திருந்தான். அந்த நேரத்தில் வாமனன் கேட்டது மிகவும் சிறிய வேண்டுகோள் — “எனக்கு மூன்று அடிகள் நிலம் மட்டும் கொடுங்கள்” என்று.
அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் மகாபலி சிரித்தான். அவன் மனதில் ஒரு சிந்தனை தோன்றியது. “நான் மூவுலகையும் ஆட்சி செய்கிறவன். என்னிடம் இருந்து இந்த சிறுவன் கேட்பது மூன்று அடிகள் நிலமா?” என்று நினைத்தான்.
அவன் வாமனனை நோக்கி மெதுவாக கூறினான்:
“குமாரா! நீ மிகவும் சிறியவனாக இருக்கிறாய். உனக்கு உலகத்தின் அளவைப் பற்றி தெரியாது. நான் உனக்கு ஒரு கிராமம் கொடுக்கலாம், ஒரு நகரம் கொடுக்கலாம், அல்லது ஒரு பெரிய நிலப்பரப்பையே கொடுக்கலாம். ஆனால் நீ ஏன் மூன்று அடிகள் நிலம் மட்டும் கேட்கிறாய்?”
அப்போது வாமனன் அமைதியாக பதிலளித்தான்.
“மகாராஜா, ஒரு மனிதனுக்கு அவனுக்கு தேவையான அளவு இருந்தால் போதும். ஆசை அதிகமாக இருந்தால் அது துன்பத்தை தரும். எனக்கு மூன்று அடிகள் நிலம் மட்டும் போதும்.”
வாமனனின் வார்த்தைகள் யாகசாலையில் இருந்த முனிவர்களை ஆச்சரியப்படுத்தின. அந்த சிறிய வயதிலேயே அவன் கூறிய ஞானம் மிகவும் ஆழமானது.
ஆனால் அந்த நேரத்தில் அங்கு இருந்த ஒருவர் இந்த நிகழ்வை மிகவும் கவனமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் அசுரர்களின் குருவாக இருந்த சுக்ராசார்யர்.
சுக்ராசார்யர் அந்த சிறுவனை தீவிரமாக கவனித்தார். அவரது ஞானக்கண் அந்த சிறுவனின் உண்மையான வடிவத்தை உணரத் தொடங்கியது. சில நொடிகளில் அவர் உண்மையை புரிந்துகொண்டார்.
“இந்த சிறுவன் சாதாரண பிராமணன் அல்ல. இவர் விஷ்ணுவின் அவதாரம்!” என்று அவர் மனதில் உணர்ந்தார்.
உடனே அவர் மகாபலியிடம் அருகில் வந்து மெதுவாக கூறினார்:
“மகாபலி! கவனமாக இரு. இந்த சிறுவன் சாதாரணவன் அல்ல. இவர் மகாவிஷ்ணு தான். தேவர்களின் வேண்டுகோளுக்காக இவர் இந்த வடிவத்தில் வந்திருக்கிறார். நீ இவருக்கு மூன்று அடிகள் நிலம் கொடுத்தால், அவர் அந்த மூன்று அடிகளில் முழு உலகத்தையும் எடுத்துக் கொள்வார்.”
சுக்ராசார்யரின் இந்த வார்த்தைகள் மிகவும் தீவிரமான எச்சரிக்கை. அவர் தனது சீடனை காப்பாற்ற முயன்றார்.
ஆனால் மகாபலி அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் சற்று யோசித்தான்.
அவன் மனதில் இரண்டு எண்ணங்கள் மோதின. ஒன்று — தனது குருவின் வார்த்தையை கேட்க வேண்டும். மற்றொன்று — தனது வாக்குறுதியை காப்பாற்ற வேண்டும்.
சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த பிறகு மகாபலி மெதுவாக பேசினான்.
“குருவே! நீங்கள் சொல்வது உண்மையாக இருக்கலாம். இந்த சிறுவன் விஷ்ணுவாக இருந்தாலும் எனக்கு பயமில்லை. நான் உலகில் எப்போதும் தானம் செய்தவன். யாரேனும் என்னிடம் ஏதாவது கேட்டால் நான் மறுப்பதில்லை என்று சொன்னவன். இப்போது நான் என் வார்த்தையை மீற முடியாது.”
அவன் மேலும் கூறினான்:
“இவர் உண்மையில் விஷ்ணுவாக இருந்தால் அது எனக்கு பெருமை. என் கைகளால் விஷ்ணுவுக்கு தானம் செய்யும் வாய்ப்பு கிடைப்பது என் வாழ்க்கையின் பெரிய பாக்கியம்.”
இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் அங்கு இருந்த முனிவர்கள் அனைவரும் மகாபலியின் பெருந்தன்மையை பாராட்டினர்.
ஆனால் சுக்ராசார்யர் இன்னும் கவலையடைந்தார். அவர் மகாபலியை நிறுத்த முயன்றார்.
“மகாபலி! நீ இப்போது எடுத்துக் கொள்ளும் முடிவு உன் ஆட்சியை முடிவுக்கு கொண்டு வரும்” என்று எச்சரித்தார்.
ஆனால் மகாபலி தனது முடிவை மாற்றவில்லை.
அவன் வாமனனை நோக்கி திரும்பி கூறினான்:
“குமாரா! நான் உனக்கு மூன்று அடிகள் நிலம் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறேன்.”
அந்த நேரத்தில் யாகசாலை முழுவதும் ஒரு அதிசயமான அமைதி நிலவியது.
ஏனெனில் அந்த வாக்குறுதியின் அடுத்த நொடியில் உலகம் இதுவரை பார்த்திராத ஒரு தெய்வீக நிகழ்வு நடைபெறப்போகிறது.
அந்த சிறிய வாமனன் விரைவில் தனது உண்மையான ரூபத்தை வெளிப்படுத்தப் போகிறான்.
