பகுதி 1: பிரளயத்தின் நிழலில் உலகம்
காலம் தன் கணக்கை மறந்த ஒரு மஹா நொடியில், யுகங்களின் ஓசை மங்கித் தணிந்தது. ஸ்ருஷ்டி, ஸ்திதி, லய எனும் மூன்று அங்கங்களும் ஒரே மூச்சில் சுருண்டு, பிரபஞ்சம் தன் ஆதித் தத்துவத்துக்குள் தாழ்ந்தது. அப்போது வானம் தன் நிறங்களை இழந்து, திசைகள் தம் தூரங்களை மறந்தன. நான்முகன் பிரம்மா தம் தியானத்தில் லயித்து, படைப்பின் நூலை தற்காலிகமாகச் சுருட்டிய வேளை அது. தேவர்கள் தம் அமரத்துவத்தைப் பற்றிக் கொண்டு, ரிஷிகள் தம் தபஸின் ஒளியால் உலகத்தைத் தாங்க முயன்றாலும், காலச் சுழற்சியின் அலை அவர்களை முந்தியது.
பிரளயம் தொடங்கியது. முதலில் மெல்லிய துளிகள்; பின்னர் மழையின் வெள்ளம்; இறுதியில் எல்லையை அறியாத நீர்மயம். மேரு மலை தன் பெருமிதத்தை விட்டுத் தாழ்ந்தது. காடுகள் தம் வேர்களைப் பிடித்துக் கொண்டு மூழ்கின. நதிகள் தம் பெயர்களை மறந்து கடலோடு கலந்தன. பூமி—பிரித்வி—தன் மார்பில் தாங்கிய ஜீவராசிகளின் பயத்தைத் தன் உள்ளத்தில் சேர்த்து, அலைகளின் கருணையற்ற கரங்களில் சுழன்றாள். அவளது மண்ணின் வாசனை கூட நீரின் உப்பில் கரைந்தது.
அந்த நீரின் ஆழத்தில், காலம் தன் குரலை இழந்த இடத்தில், பூமாதேவி தன் தாய்மையின் வேதனையோடு கண்ணீர் சிந்தினாள். அவளது கண்ணீர் துளிகள் பிரளய நீரிலே கலந்து, பிரபஞ்சத்தின் இருளில் ஒளியாய் மின்னின. “நாராயணா! ஆதிமூலமே! தர்மத்தின் தாங்கியே!” என்று அவள் உச்சரித்த ஒலி, நீரின் அடித்தளங்களைத் துளைத்து, காலத்தின் கருப்பறையைத் தட்டியது. அந்த அழைப்பு ஒரு வேண்டுகோள் அல்ல; அது ஸ்ருஷ்டியின் உரிமை.
அதே வேளையில், அந்தப் பெருவெள்ளத்தின் நிழலில் அசுரகுலத்தின் அகந்தை தலையெடுத்தது. திதி தேவி பெற்ற ஹிரண்யாக்ஷன், தன் வீரத்தின் மயக்கத்தில், பிரளயத்தை தன் விளையாட்டாகக் கருதினான். அவன் கண்களில் கர்வம் அலைந்தது; அவன் கரங்களில் ஆயுதங்கள் அல்ல, அவனது அகந்தையே கூர்மையாய் மின்னியது. நீரின் ஆழத்தில் ஒளிந்திருந்த பூமாதேவியை அவன் கண்டபோது, அவளது துயரம் கூட அவனுக்கு சவாலாகத் தோன்றியது. “இந்த உலகம் என் காலடியில்; இந்தப் பூமி என் கைப்பிடியில்,” என்று கர்ஜித்தபடி, அவன் பூமியைத் தூக்கிக் கொண்டு பாதாளத்தின் கருந்துளைக்குள் மறைந்தான்.
பூமி மறைந்தாள். உலகம் தன் அடித்தளத்தை இழந்தது. திசைகள் தம் திசைநெறியை இழந்தன. தர்மம் தடுமாறியது. தேவர்கள் தம் ஆயுதங்களைத் தாழ்த்தினர்; இந்திரனின் வஜ்ரமும் அந்தக் கணத்தில் மௌனமாயிற்று. ரிஷிகளின் யாகத் தீயும் நீரில் அணைந்தது. ஆனால் அந்த மௌனத்தின் மத்தியில், ஒரு நிச்சயம் மட்டும் உறைந்திருந்தது—தர்மம் அழியாது. ஏனெனில், அவதாரம் எப்போதும் அவசியத்தின் அழைப்புக்கே பிறக்கிறது.
இந்தப் பிரளயத்தின் நிழலிலேயே, வராக அவதாரத்தின் விதை விதைக்கப்பட்டது. காலம் மீண்டும் மூச்செடுக்கத் தொடங்கியது; பிரபஞ்சம் தன் காப்பாளரை எதிர்பார்த்து நிசப்தமாய் காத்திருந்தது.
