பகுதி 2: ஹிரண்யாக்ஷனின் அகந்தை
பிரளய நீரின் ஆழத்தில், ஒளியும் இருளும் வேறுபாடு இழந்த அந்தக் காலவெளியில், அசுரகுலத்தின் அகந்தை ஒரு உயிர்ப்புடன் எழுந்தது. அது ஒரே அசுரனின் உடலில் உறைந்த பெருமிதம் அல்ல; தலைமுறைகளாகச் சேகரிக்கப்பட்ட தாபமும், தேவர்களிடம் தோற்ற அவமானங்களின் நஞ்சும், திதி தேவியின் குருதியில் கலந்தெழுந்த கர்வமும் ஒன்றாய் வடிவெடுத்ததே ஹிரண்யாக்ஷன். அவன் பிறந்த நாளிலிருந்தே, அவன் மூச்சில் கூட எதிர்ப்பின் நெருப்பு எரிந்தது. தாயின் மடியில் உறங்கிய குழந்தையாய் இருந்தபோதும், அவன் கண்களில் அமைதியில்லை; அவை எப்போதும் வானத்தை நோக்கி, “என் எல்லை எது?” என்று சவால் விடுத்துக் கொண்டிருந்தன.
தன் இளமை காலத்திலேயே, ஹிரண்யாக்ஷன் கடுமையான தபஸில் ஈடுபட்டான். பாதாளத்தின் ஆழங்களில், சூரிய ஒளி எட்டாத இடங்களில், அவன் தன் உடலை உலர்த்தி, மூச்சை அடக்கி, தன் அகந்தையைத் தெய்வீக சக்தியாக மாற்ற முயன்றான். அவனது தபஸால் பூமி நடுங்கியது; சமுத்திரங்கள் கலங்கின; தேவர்களின் சபையில் அச்சம் நிழலாடியது. இறுதியில், பிரம்மா தோன்றி, அவனுக்கு அபூர்வமான வரங்களை அளித்தார். “தேவர்களாலும், மனிதர்களாலும், சாதாரண ஆயுதங்களாலும் நீ அழிக்கப்படமாட்டாய்” என்ற வரம், அவன் அகந்தைக்கு இறகுகள் அளித்தது.
அந்த வரத்தின் மயக்கத்தில், ஹிரண்யாக்ஷன் தன்னைப் பிரபஞ்சத்தின் நாதனாகவே எண்ணினான். “யார் இந்த நாராயணன்? யார் இந்த தேவர்கள்?” என்று அவன் நகைத்தான். அவன் சிரிப்பில் கருணை இல்லை; அதில் இரக்கம் இல்லை; அது முழுவதும் அவமதிப்பின் ஒலி. அவன் பாதாளத்தின் அரியணையில் அமர்ந்து, அசுரர்களை நோக்கி, “பிரளயம் என் துணை. நீரே என் ஆயுதம். இந்த உலகின் அடித்தளத்தை நான் மாற்றப் போகிறேன்,” என்று அறிவித்தான்.
அந்த அறிவிப்பின் விளைவாக, அவன் பிரளய நீருக்குள் புகுந்தான். அங்கே, அலைகளின் நடுவே, தன் தாய்போல் உலகைத் தாங்கிக் கொண்டிருந்த பூமாதேவியை அவன் கண்டான். அவளது கண்களில் பயம் இல்லை; ஆனால் ஆழ்ந்த வேதனை இருந்தது. அந்த வேதனை கூட ஹிரண்யாக்ஷனின் கர்வத்தைத் துளைக்கவில்லை. “நீ தேவர்களின் தாயென்றால் என்ன? இன்று முதல் நீ என் கைதியே,” என்று கூறி, அவன் பூமியைத் தன் இரும்புக் கரங்களில் தூக்கினான்.
பூமாதேவி அலறினாள். அவளது அலறல், நீரின் அடித்தளங்களைப் பிளந்து மேலே எழ முயன்றது. ஆனால் ஹிரண்யாக்ஷன், அந்த ஒலியைக் கேலியாய் மாற்றி, பாதாளத்தின் கருந்துளைக்குள் இறங்கினான். அங்கே, ஒளி பிறக்காத இடத்தில், அவன் பூமியை மறைத்தான். அவளது தெய்வீக ஒளியை இருளால் மூட முயன்றான். அவன் எண்ணத்தில், பூமி மறைந்தால் தர்மமும் மறையும்; தர்மம் மறைந்தால், அவனது ஆட்சி நிலைக்கும்.
இந்த அகந்தைதான் அவன் அழிவின் விதையாகியது. ஏனெனில், தர்மத்தைச் சவாலிடும் ஒவ்வொரு அகந்தையும், அவதாரத்தை அழைக்கும் மணி ஓசையாகவே மாறுகிறது. ஹிரண்யாக்ஷன் அதை அறியவில்லை. அவன் வெற்றியின் நிமிர்வில், தன் வீழ்ச்சியின் நிழல் தன் பின்னால் வளர்ந்து கொண்டிருப்பதை உணராமல், கர்வத்தின் அரியணையில் அமர்ந்திருந்தான்.
