பகுதி 11: வராக அவதாரத்தின் மறைவு மற்றும் தர்மத்தின் நிலைபெறு
தேவர்களின் ஸ்துதி மெதுவாக அடங்கியபோது, அந்த இடத்தை ஒரு ஆழ்ந்த அமைதி சூழ்ந்தது. அது வெற்றியின் பின்னர் வரும் சலசலப்பற்ற அமைதி அல்ல; அது கடமை நிறைவேறிய பின் உருவாகும் பரிபூரண நிசப்தம். வராக ரூபத்தில் நின்ற நாராயணன், தன் பார்வையை பூமியின் எல்லைகளில் விரித்தான். மலைகள் நிலைபெற்றிருந்தன; நதிகள் தம் ஓட்டத்தை மீண்டும் கண்டிருந்தன; உயிர்கள் தம் மூச்சை நிம்மதியுடன் இழுத்தன. இந்த உலகம் இப்போது மீண்டும் சமநிலையில் இருந்தது.
வராகன் அறிந்திருந்தான்—அவதாரம் என்றது நிரந்தரம் அல்ல. அது தேவைக்கேற்ப எழும் தர்மத்தின் அலை. அந்த அலை தன் பணியை முடித்தவுடன், கடலில் கரைந்து விட வேண்டும். அவன் தன் கொம்புகளை மெதுவாகத் தாழ்த்தினான். அந்தக் கொம்புகளில் இனி பூமியின் எடை இல்லை; ஆனால் அந்த நினைவு மட்டும் நிலைத்திருந்தது. தாயைத் தூக்கிய அந்த நொடி, அவனுக்குள் என்றும் ஒளிரும் ஒரு தருணமாக மாறியது.
பூமாதேவி அவனை நோக்கி நின்றாள். அவளது முகத்தில் நன்றி மட்டுமல்ல; ஆழ்ந்த புரிதலும் இருந்தது. “நீ மீண்டும் மறையப் போகிறாய்,” என்று அவளது மௌனம் பேசினது. வராகன் சிரித்தான். “நான் மறைவது இல்லை, அம்மா. நான் தர்மமாக மாறுகிறேன்,” என்று அவன் பார்வை பதிலளித்தது.
அந்தக் கணத்தில், வராக ரூபம் மெதுவாக ஒளியாக மாறத் தொடங்கியது. விலங்கின் வடிவம் கரைந்தது; தெய்வத்தின் சாரம் மட்டும் நிலைத்தது. அந்த ஒளி வானில் கலந்தது, காற்றில் பரவியது, பூமியின் மண்ணில் ஊறியது. அது ஒரு உருவத்தின் மறைவு அல்ல; அது உலகின் அடித்தளத்தில் தர்மம் பதியும் தருணம்.
தேவர்கள் தொலைவில் நின்று பார்த்தனர். அவர்கள் வணங்கவில்லை இப்போது; அவர்கள் சாட்சி இருந்தனர். ஏனெனில், அவதாரங்கள் வணங்கப்படுவதற்காக அல்ல—பின்பற்றப்படுவதற்காக. இந்த உண்மை அவர்களது உள்ளங்களில் ஆழமாகப் பதிந்தது.
காலம் நகர்ந்தது. யுகங்கள் மாறின. ஆனால் வராக அவதாரத்தின் தாக்கம் மறையவில்லை. பூமி எப்போது சுமை தாங்க முடியாமல் துடித்ததோ, அப்போது அந்த நினைவு எழுந்தது—“தர்மம் தானே தன்னை காப்பாற்றிக் கொள்ளும்; ஆனால் அதற்கு ஒரு கருவி தேவை.” அந்த கருவி அவதாரம்.
மனிதர்களின் உலகில், இந்தக் கதை புராணமாக மாறியது. ஆனால் அதன் உள் பொருள் மறைக்கப்படவில்லை. அகந்தை எப்போதும் உலகை கீழே இழுக்கும்; பணிவு எப்போதும் அதை மேலே தூக்கும். இயற்கை தாய் காக்கப்பட வேண்டும்; அது சுரண்டப்படக் கூடாது. அதிகாரம் வந்தால், பொறுப்பு கூடவே வர வேண்டும். இவை அனைத்தும் வராக அவதாரத்தின் மௌன உபதேசங்கள்.
வராகன் மறைந்தான்; ஆனால் தர்மம் நிலைத்தது. அவன் காலடிகள் பதிந்த இடங்களில், சமநிலை விதைக்கப்பட்டது. அவன் கொம்புகள் தாங்கிய பூமியில், வாழ்க்கை மலர்ந்தது. இது ஒரு அவதாரத்தின் முடிவு அல்ல; இது தர்மத்தின் தொடர்ச்சி.
அவ்வாறு, பிரளயத்தின் நிழலில் எழுந்த வராக அவதாரம், உலகின் ஒளியாக மாறி நிலைபெற்றது. காலம் எவ்வளவு மாறினாலும், அந்தச் சத்தியம் மாறவில்லை—தர்மம் வீழ்ந்தால், நாராயணன் எழுவான்.
