பகுதி 13: யுகங்கள் கடந்தும் நிலைக்கும் வராக சத்தியம்
காலம் நகர்ந்தது. யுகங்கள் பிறந்து மறைந்தன. அரசுகள் எழுந்து வீழ்ந்தன. நாகரிகங்கள் தங்கள் உச்சத்தைத் தொட்டு, பின்னர் மணலாக கரைந்தன. ஆனால் இந்த மாற்றங்களின் நடுவிலும், ஒரு சத்தியம் மட்டும் மாறாமல் நின்றது—வராக சத்தியம். அது ஒரு அவதாரத்தின் நினைவல்ல; அது உலக ஒழுங்கின் அடிப்படை விதி.
வராகன் பூமியைத் தூக்கிய நிகழ்வு, ஒவ்வொரு யுகத்திலும் வேறொரு மொழியில் பேசப்பட்டது. க்ருதயுகத்தில் அது தர்மத்தின் இயல்பான ஒளியாக இருந்தது. த்ரேதாயுகத்தில் அது அரசர்களுக்கான நீதிக் கோட்பாடாக மாறியது. துவாபரத்தில் அது போரின் நடுவிலும் கருணை பேசும் ஞானமாக வெளிப்பட்டது. கலியுகத்தில், அது எச்சரிக்கையாக ஒலிக்கிறது—“பூமி சுமை தாங்கும்; ஆனால் அளவுக்கு மேல் சுமை தரக்கூடாது.”
இந்த சத்தியம் இயற்கையின் வழியே மனிதனுக்குப் பேசுகிறது. நிலநடுக்கம், வறட்சி, வெள்ளம்—இவை தண்டனைகள் அல்ல; நினைவூட்டல்கள். பூமி தாய் பேசும் மொழி அவை. அவற்றின் பின்னணியில் ஒலிப்பது வராக சத்தியமே. “சமநிலை குலைந்தால், திருத்தம் தானே நிகழும்.”
மனித சமூகம் முன்னேறிய அளவுக்கு, இந்த சத்தியம் மேலும் தெளிவாகிறது. அறிவியல் வளர்ந்தாலும், அகந்தை வளர்ந்தால், அறிவு கூட சுமையாக மாறும். செல்வம் பெருகினாலும், பொறுப்பு குறைந்தால், செல்வமே வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாகும். வராக சத்தியம் இவற்றை முன்னமே சொல்லிவிட்டது—வளமும் வலிமையும் தர்மத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும்.
ஒவ்வொரு தலைமுறையும் ஒரு ஹிரண்யாக்ஷனை உருவாக்கும் அபாயம் உள்ளது. அது ஒருவன் அல்ல; ஒரு போக்கு. இயற்கையைச் சுரண்டலாம், மனிதனைப் பயன்படுத்தலாம், அதிகாரத்தை துஷ்பிரயோகம் செய்யலாம் என்ற எண்ணமே அந்த அசுரன். அவன் தோன்றும் போதெல்லாம், வராக சத்தியம் செயல்படத் தொடங்குகிறது. சில நேரம் அது மனிதன் உள்ளத்தில் விழிக்கும் மனசாட்சியாக; சில நேரம் சமூக மாற்றமாக; சில நேரம் காலத்தின் கடுமையான பாடமாக.
வராகன் மீண்டும் உருவம் எடுத்து வர வேண்டிய அவசியமில்லை. அவன் அவதாரம் நினைவாக மாறிய நாளிலிருந்தே, அவன் மனிதகுலத்தின் பொறுப்பாக மாறிவிட்டான். பூமியைத் தூக்கும் கடமை இப்போது ஒவ்வொருவரின் கைகளிலும் உள்ளது—ஒருவன் மரம் நட்டால், ஒருவன் நீரை காக்கும்போது, ஒருவன் அநீதிக்கு எதிராக நின்றால்.
யுகங்கள் கடந்தும் நிலைக்கும் வராக சத்தியம் இதுதான்: தர்மம் வெளியில் தேடப்பட வேண்டிய ஒன்று அல்ல; அது செயல்களில் வெளிப்பட வேண்டிய ஒன்று. பூமி மீட்கப்பட்டது ஒருமுறை; ஆனால் அதை காப்பது தினசரி கடமை. அந்தக் கடமையை மனிதன் உணரும் நாளில், அவதாரங்கள் தேவைப்படாது.
அவ்வாறு, வராகன் யுகங்களின் வழியே பயணிக்கிறான்—உருவமின்றி, ஆனால் அர்த்தம் நிறைந்து. காலம் மாறினாலும், உலகம் மாறினாலும், அந்தச் சத்தியம் மாறாது:
பூமி சாயும் போது, தர்மம் எழும். தர்மம் மறக்கப்படும் போது, வராக சத்தியம் நினைவூட்டும்.
