ஹிரண்யகசிபுவின் அகந்தையும் அதர்ம ஆட்சியும்
பழம்பெரும் காலத்தின் ஆழத்தில், தேவலோகமும் அசுரலோகமும் தங்களுக்குள் முடிவில்லா அதிகாரப் போட்டியில் மூழ்கியிருந்த யுகம் அது. தர்மம் ஒளியாய் விளங்க வேண்டிய உலகில், அகந்தை இருளாய் மெதுவாகப் பரவத் தொடங்கிய காலம். அந்த இருளின் அடர்ந்த கருவிலிருந்து எழுந்தவனே ஹிரண்யகசிபு. அவன் அசுர குலத்தின் தலைசிறந்த வீரன், ஹிரண்யாக்ஷனின் மூத்த சகோதரன். பூமியை ஆழ்கடலில் மூழ்கடித்த தன் தம்பி விஷ்ணுவின் வராக அவதாரத்தால் அழிக்கப்பட்ட செய்தி, ஹிரண்யகசிபுவின் உள்ளத்தை எரிமலையாய் வெடிக்கச் செய்தது. அந்த நாளிலிருந்து, அவன் ஒரே தீர்மானம் கொண்டான் – “விஷ்ணுவை விட வலிமையானவன் ஆக வேண்டும்; தேவர்களையே நடுங்கச் செய்ய வேண்டும்.”
அந்த தீர்மானம் அவனை இட்டுச் சென்றது கடுமையான தபசின் பாதைக்கு. மலைகளையும் வனங்களையும் தாண்டி, உலகின் எல்லையைக் கடக்கும் ஒரு மௌனத் தபோவனத்தில் ஹிரண்யகசிபு அமர்ந்தான். கண்ணீர் கூட சிந்தாத கண்களுடன், அசைவற்ற உடலுடன், அவன் ஆயிரம் ஆண்டுகள், பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் என யுகங்கள் கடந்தும் தபம் செய்தான். அவன் தபத்தின் உஷ்ணம் மூன்று லோகங்களையும் சுட்டெரிக்கத் தொடங்கியது. தேவர்களின் அரியணைகள் நடுங்கின; இந்திரனின் வஜ்ராயுதம் கூட சக்தி இழந்தது. தேவதைகள் அஞ்சி பிரம்மனிடம் ஓடி, “பிதாமகா! இந்த அசுரனின் தபம் உலகத்தையே அழித்து விடும்” என்று முறையிட்டனர்.
அந்தக் கடும் தபத்தின் நிறைவில், நான்கு முகங்களுடன் தாமரை ஆசனத்தில் வீற்றிருந்த பிரம்மதேவன் தோன்றினார். அவரின் முகத்தில் கருணையும், அதே நேரத்தில் தர்மத்தின் கட்டுப்பாடும் தெளிந்தது. தன் கண்களைத் திறந்த ஹிரண்யகசிபு, பிரம்மனை வணங்கி, உலகம் நினைக்காத வரங்களை வேண்டினான்.
“என்னை மனிதனாலும் கொல்ல முடியாதவனாக்க வேண்டும், மிருகத்தாலும் அல்ல. பகலிலும் அல்ல, இரவிலும் அல்ல. உள்ளிலும் அல்ல, வெளியிலும் அல்ல. பூமியிலும் அல்ல, ஆகாயத்திலும் அல்ல. ஆயுதத்தாலும் அல்ல, நிராயுதத்தாலும் அல்ல.”
இந்த வார்த்தைகள், மரணத்தையே ஏமாற்றும் சூழ்ச்சியாய் ஒலித்தன.
பிரம்மன் ஆழமாகச் சிந்தித்தார். தர்மத்தின் எல்லையை மீற முடியாதவர் அவர். “நீ கேட்ட வரங்களை அளிக்கிறேன்; ஆனால் நினைவில் கொள், அகந்தை அழிவின் விதை” என்ற எச்சரிக்கையுடன் வரங்களை அருளினார். அந்த நொடியிலிருந்து ஹிரண்யகசிபு தன்னை அமரன் என எண்ணினான். தேவர்கள் அவனை அஞ்சினர்; யாகங்கள் நின்றன; விஷ்ணு நாமம் ஒலிக்க முடியாத நிலை வந்தது. மூன்று லோகங்களிலும் அவன் ஆணை மட்டுமே சட்டமாகியது.
ஆனால் விதி, எப்போதும் எதிர்மறைத் திசையில் தன் விளையாட்டைத் தொடங்கும். ஹிரண்யகசிபுவின் மனைவி கயாது, அவன் தபத்தில் மூழ்கியிருந்த காலத்தில் கர்ப்பவதியாக இருந்தாள். அவளை தேவர்கள் சிறைபிடிக்க முயன்றபோது, தெய்வ ஞானத்தின் உருவான நாரத முனிவர் அவளை காத்தார். நாரதரின் ஆசிரமத்தில் கயாது தங்கியிருந்த அந்த நாட்களில், அவள் கருவில் வளர்ந்த குழந்தை, முனிவரின் நாராயண நாம ஜபங்களைக் கேட்டுக் கொண்டே வளர்ந்தது. அந்த ஒலிகள் கருவிலேயே ஒரு அதிசய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின.
அந்தக் குழந்தை பிறந்த நாளில், அசுரலோகத்தில் கூட அறியாத ஒரு ஆனந்த அலை பரவியது. அவன் பெயர் பிரஹ்லாதன். அசுர குலத்தில் பிறந்தாலும், அவன் உள்ளத்தில் விஷ்ணு பக்தி விதையாய் வேரூன்றியது. குழந்தை பருவத்திலேயே அவன் கண்களில் ஒரு அச்சமற்ற அமைதி இருந்தது. பொம்மைகளுக்குப் பதிலாக அவன் நாவிலிருந்து “நாராயணா” என்ற நாமமே ஒலித்தது. இதை அறியாத ஹிரண்யகசிபு, தன் மகன் தன் வாரிசு, தன் அதிகாரத்தின் தொடர்ச்சி என மகிழ்ந்தான்.
ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சி நீண்ட நாட்கள் நிலைக்கவில்லை. குருகுலத்தில், ஆசிரியர்கள் அவனுக்கு அரசியல், ஆயுதம், அதிகாரம் கற்றுக் கொடுக்க முயன்றபோதெல்லாம், பிரஹ்லாதன் ஒரே பதிலைத் தான் கூறினான் –
“உலகில் நிலையானது விஷ்ணுவின் பாதமே.”
அசுரர்களின் அரண்மனையில், விஷ்ணு நாமம் மெதுவாக ஒலிக்கத் தொடங்கிய அந்த நொடியே, எதிர்காலத்தில் நிகழவிருக்கும் மகா அவதாரத்தின் விதை வேரூன்றிய தருணமாகியது.
இந்த விதையிலிருந்தே, ஒரு நாள், அகந்தையின் கோட்டையைச் சிதைக்கும் நரசிம்ம அவதாரம் பிறக்கவிருந்தது…
👉 அடுத்ததாக:
பகுதி 2 : பிரஹ்லாதனின் விஷ்ணு பக்தியும் – ஹிரண்யகசிபுவின் கோபமும்
