பலராம அவதாரம் – பகுதி 10 (இறுதிப் பகுதி)

யாதவ குலத்தின் முடிவு, பலராமரின் அவதார நிறைவு மற்றும் ஆதிசேஷனாக வைகுண்டப் பிரவேசம்

மகாபாரதப் போர் முடிந்த பிறகு பாரத தேசத்தில் வெளிப்படையான அமைதி நிலவத் தொடங்கியது. பாண்டவர்கள் ஹஸ்தினாபுரத்தை ஆட்சி செய்தனர். தர்மம் மீண்டும் நிலைநாட்டப்பட்டது. கிருஷ்ணர் துவாரகையில் யாதவர்களுடன் வாழ்ந்து வந்தார். பலராமரும் தனது மனைவி ரேவதியுடன் அமைதியான வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தார். வெளிப்படையாக எல்லாம் நன்றாகத் தோன்றினாலும், காலத்தின் ஆழத்தில் ஒரு புதிய அத்தியாயம் எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அவதாரங்களுக்குக் கூட ஒரு நிறைவு காலம் உண்டு. அந்த நேரம் மெதுவாக நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

யாதவ குலம் செல்வத்திலும், வீரத்திலும், புகழிலும் உச்சத்தை அடைந்திருந்தது. உலகின் எந்த அரசனும் அவர்களை எளிதில் வெல்ல முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. ஆனால் பலராமர் நன்கு அறிந்திருந்த ஒரு உண்மை இருந்தது. வெளிப்புற எதிரிகள் அழிக்க முடியாதவர்களை, சில நேரங்களில் அகந்தையும் அலட்சியமும் அழித்துவிடும். மகாபாரதப் போருக்குப் பிறகு யாதவர்களில் சிலருக்கு பெருமிதம் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. தங்களுக்குச் சமமானவர்கள் யாரும் இல்லை என்ற எண்ணம் மெதுவாக வேரூன்றியது.

ஒருநாள் சில யாதவ இளைஞர்கள் வேடிக்கைக்காக முனிவர்களை அவமதிக்க முடிவு செய்தனர். அவர்கள் சாம்பனை ஒரு கர்ப்பிணிப் பெண் போல வேடமிட்டு, சில மகா முனிவர்களின் முன் கொண்டு சென்றனர். “இந்தப் பெண்ணுக்கு பிறக்கப் போகும் குழந்தை ஆணா? பெண்ணா?” என்று கேலி கலந்த குரலில் கேட்டனர். முனிவர்கள் தங்களிடம் விளையாடப்படுவதை உணர்ந்தனர். அவர்களின் முகத்தில் கோபம் தெரிந்தது.

“நீங்கள் தர்மத்தை மறந்து அகந்தையில் மூழ்கியுள்ளீர்கள். இந்த வேடத்திற்குள் இருக்கும் பொருளிலிருந்தே உங்கள் குலத்தை அழிக்கும் இரும்பு உலக்கை பிறக்கும்,” என்று அவர்கள் சாபமிட்டனர்.

முனிவர்களின் வார்த்தைகள் உண்மையாகின. சாம்பனின் உடையிலிருந்து ஒரு இரும்பு உலக்கை வெளிப்பட்டது. இதைக் கண்ட யாதவர்கள் அஞ்சினர். உடனே அந்த உலக்கையை உடைத்து தூளாக்கி கடலில் வீசினர். ஆபத்து நீங்கிவிட்டதாக அவர்கள் எண்ணினர். ஆனால் விதியின் சக்கரம் ஏற்கனவே சுழலத் தொடங்கியிருந்தது.

கடலில் வீசப்பட்ட அந்த இரும்புத் தூள் கரையோரத்தில் வளர்ந்த கோரைப் புற்களுடன் கலந்து வளர்ந்தது. உடைக்கப்படாமல் மீதமிருந்த சிறிய இரும்புத் துண்டு ஒரு மீனால் விழுங்கப்பட்டது. பின்னர் அது ஒரு வேடனின் அம்பின் முனையாக மாறியது. யாரும் அறியாமல் யாதவ குலத்தின் முடிவுக்கான கருவிகள் தயாராகிக் கொண்டிருந்தன.

காலம் கடந்தது. ஒருநாள் யாதவர்கள் அனைவரும் பிரபாச க்ஷேத்திரம் என்ற புனிதத் தலத்திற்கு யாத்திரை சென்றனர். அங்கு அவர்கள் வழிபாடுகளைச் செய்தனர். ஆனால் பின்னர் மது அருந்தி கொண்டாட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். மது போதையில் பழைய வாக்குவாதங்கள் மீண்டும் எழுந்தன. சிறிய தகராறு பெரிய சண்டையாக மாறியது.

அந்தச் சண்டை விரைவில் கட்டுப்பாட்டை மீறியது. யாதவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கத் தொடங்கினர். கையில் ஆயுதங்கள் இல்லாததால் அருகிலிருந்த கோரைப் புற்களைப் பிடித்தனர். ஆனால் முனிவர்களின் சாபத்தின் காரணமாக அந்தப் புற்கள் இரும்பு ஆயுதங்களைப் போல மாறின. ஒவ்வொரு அடியும் மரணத்தை ஏற்படுத்தியது.

பலராமர் இந்தக் காட்சியை ஆழ்ந்த வேதனையுடன் பார்த்தார். பல ஆண்டுகளாக பாதுகாத்து வளர்த்த தனது குலம் தன்னைத்தானே அழித்துக் கொண்டிருப்பதை அவர் கண்டார். இந்த அழிவு வெளிப்புற எதிரியால் ஏற்படவில்லை. அகந்தை, கோபம், கர்மவினை ஆகியவை சேர்ந்து உருவாக்கிய முடிவு அது.

கிருஷ்ணரும் அமைதியாக அனைத்தையும் கவனித்தார். இது யுக மாற்றத்தின் ஒரு பகுதியாகும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். பூமியில் அவர்களின் அவதாரப் பணி நிறைவடைந்துவிட்டது. இப்போது அவர்கள் திரும்பிச் செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.

சண்டை முடிவடைந்தபோது யாதவ குலத்தின் பெரும்பாலான வீரர்கள் உயிரிழந்திருந்தனர். துவாரகையின் பெருமை ஒரு நாளில் சிதறிப் போனது. அந்த நேரத்தில் பலராமர் உலக வாழ்க்கையிலிருந்து விலக முடிவு செய்தார்.

அவர் கடற்கரையின் அமைதியான ஒரு பகுதிக்குச் சென்றார். அங்கே ஒரு பெரிய மரத்தின் அடியில் அமர்ந்தார். அவரது மனம் முழுமையான அமைதியில் இருந்தது. வாழ்க்கை முழுவதும் அவர் செய்த சேவைகள், போராட்டங்கள், தர்மப் பணிகள் அனைத்தும் அவருடைய உள்ளத்தில் ஒரு தெளிவான நிறைவை ஏற்படுத்தின.

அவர் யோக நிலையில் அமர்ந்து தியானத்தில் ஆழ்ந்தார். மெதுவாக அவரது உயிர்சக்தி உடலை விட்டு மேலெழத் தொடங்கியது. அந்த நேரத்தில் ஒரு அற்புதமான காட்சி நிகழ்ந்தது.

பலராமரின் திருமேனியிலிருந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான வெண்மையான நாகம் வெளிப்பட்டது. ஆயிரம் தலைகளுடன் பிரகாசித்த அந்த நாகம் வேறு யாருமல்ல—ஆதிசேஷனே. கடலலைகள் அமைதியாகின. காற்று நின்றது. இயற்கை முழுவதும் அந்த தெய்வீக தருணத்தை வணங்கியது.

ஆதிசேஷன் மெதுவாகக் கடலை நோக்கிச் சென்றார். தேவர்கள் வானத்திலிருந்து மலர்களைப் பொழிந்தனர். முனிவர்கள் தியானத்தில் அந்தக் காட்சியைத் தரிசித்தனர். பல யுகங்களாக மகாவிஷ்ணுவுக்குச் சேவை செய்த ஆதிசேஷன், பூமியில் பலராமராகத் தனது அவதாரப் பணியை நிறைவு செய்து மீண்டும் தனது பரம நிலைக்குத் திரும்பினார்.

சில காலத்திற்குப் பிறகு கிருஷ்ணரின் அவதாரமும் நிறைவடைந்தது. வேடன் ஜராவின் அம்பு அவரது திருவடியில் பட்டு, அவர் தனது மனித அவதாரத்தை முடித்தார். பின்னர் துவாரகை நகரமும் கடலுக்குள் மூழ்கியது. துவாபர யுகம் முடிந்து கலியுகம் ஆரம்பமானது.

பலராமரின் வாழ்க்கை வெறும் ஒரு வீரனின் வரலாறு அல்ல. அவர் உழைப்பின் அடையாளம், நேர்மையின் சின்னம், குரு தர்மத்தின் எடுத்துக்காட்டு, சகோதர பாசத்தின் உச்சம், விவசாயத்தின் காவலர், தர்மத்தின் பாதுகாவலர். கிருஷ்ணரின் அண்ணனாக இருந்தாலும், தனக்கென ஒரு தனித்துவமான இடத்தை இந்திய ஆன்மீக மரபில் பெற்றவர்.

அவர் கையில் இருந்த கலப்பை, நிலத்தை உழும் கருவி மட்டுமல்ல. மனித மனத்தில் உள்ள அகந்தை, அறியாமை மற்றும் அதர்மத்தை உழுது அகற்றும் ஞானத்தின் அடையாளமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. அதனால் பலராமர் “ஹலாயுதன்”, “சங்கர்ஷணன்”, “பலதேவன்”, “ஆதிசேஷ அவதாரம்” என பல பெயர்களால் பக்தர்களால் போற்றப்படுகிறார்.

இன்றும் இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் பலராமருக்கு தனிக்கோயில்கள் உள்ளன. குறிப்பாக கிருஷ்ணர் தொடர்புடைய தலங்களில் பலராமருக்கும் சிறப்பு வழிபாடு நடைபெறுகிறது. விவசாயிகள், வீரர்கள், மாணவர்கள், ஆன்மீகத் தேடலில் இருப்பவர்கள் ஆகியோர் அவரை வணங்கி அருள் பெறுகின்றனர்.

இவ்வாறு ஆதிசேஷனின் அவதாரமாகப் பிறந்து, தர்மத்தை நிலைநாட்டி, சகோதரனுக்கு துணையாக இருந்து, யாதவர்களின் காவலனாக வாழ்ந்து, இறுதியில் தனது பரம வடிவத்தை அடைந்து வைகுண்டத்தை நோக்கிச் சென்றார் பலராமர்.

ஸ்ரீ பலராமர் திருவடிகளே சரணம்.
ஜெய் பலதேவா! ஜெய் சங்கர்ஷணா! ஜெய் ஹலாயுதா!

பலராம அவதார புராணம் – நிறைவு.