தூணிலிருந்து நரசிம்மனின் அவதாரம் – அகந்தையின் நடுக்கம்
அசுரராஜ்யத்தின் அரண்மனை அன்று வழக்கத்தைக் காட்டிலும் கனமான மௌனத்தில் மூழ்கியிருந்தது. பொன்னால் செய்யப்பட்ட தூண்கள், அரச மரபின் பெருமையைப் பேசினாலும், அந்தத் தூண் ஒன்றே அன்றைய தருணத்தின் மையமாக மாறியது. ஹிரண்யகசிபுவின் கண்களில் கொந்தளிக்கும் அகந்தை, அவன் கையில் பிடித்திருந்த கதையின் முனையில் திரண்டு நின்றது. தன் சொந்த மகனின் பக்தியை அவன் இகழ்ச்சியாகக் கருதிய அந்த நொடி, உலக வரலாற்றில் திருப்புமுனையாய் அமைந்தது.
“இந்த தூணில் விஷ்ணு இருக்கிறானா?” என்ற அவன் கர்ஜனை, அரண்மனைச் சுவர்களை அதிர வைத்தது. அந்தச் சத்தம் தேவர்களையும், முனிவர்களையும், மூன்று லோகங்களையும் எட்டியது. ஆனால் அந்த கர்ஜனைக்கு எதிராக, பிரஹ்லாதன் அமைதியுடன் நின்றான். அவன் கண்கள் தூணை நோக்கி இருந்தாலும், அவன் மனம் விஷ்ணுவின் திருவடிகளில் நிலைத்திருந்தது.
“அவன் எங்கும் இருக்கிறான்,” என்ற அவன் பதில், ஒரு சிறு வாக்கியமாக இருந்தாலும், அதில் பரம்பொருளின் உண்மை ஒளிந்திருந்தது.
ஹிரண்யகசிபு தன் கதையை முழு வலிமையுடன் தூணின் மீது வீசியான். அந்த ஒரு அடியில், உலகம் அதிர்ந்தது. தூண் பிளந்தது; கற்கள் சிதறின; ஆகாயம் இரண்டாகப் பிளந்ததுபோல் ஓசை எழுந்தது. அந்த ஓசை மனிதனின் குரலுமல்ல, மிருகத்தின் கர்ஜனையும் அல்ல. அது இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட, பரம்பொருளின் பேரொலி.
அந்தப் பிளவின் நடுவிலிருந்து, நரசிம்மன் தோன்றினான். மனிதனின் உடலும், சிங்கத்தின் முகமும் கொண்ட அவதாரம். அவன் கண்கள் எரியும் அக்னியைப் போலச் சுடர்ந்தன; அவன் நகங்கள் வஜ்ரத்தைக் கூட வெடிக்கும் வல்லமையுடன் மின்னின. அவன் சுவாசம் கூட காற்றை நடுங்கச் செய்தது. பகலும் அல்ல, இரவும் அல்ல எனும் அந்த சந்திப் பொழுதில், உலகம் தன் திசைகளை மறந்தது.
தேவர்கள் வியப்பில் உறைந்தனர். பிரம்மன் தன் வரங்களின் எல்லையை உணர்ந்தார். சிவன் கூட அந்த உக்கிர ரூபத்தின் முன் மௌனமாய் நின்றார். நரசிம்மனின் கர்ஜனை, ஹிரண்யகசிபுவின் அகந்தையை உடைத்த முதல் அடி. அவன், இதுவரை யாராலும் நடுங்காத அசுரராஜா, அச்சத்தில் ஒரு படி பின்னடைந்தான்.
“இது யார்?” என்று அவன் மனம் அலறியது. “மனிதனுமல்ல, மிருகமுமல்ல… என் வரங்களைத் தாண்டி நிற்கும் சக்தியா?”
நரசிம்மன் ஒரு அடியெடுத்து வைத்தான். அந்த அடியில், பூமி நடுங்கியது. அவன் பார்வை நேரடியாக ஹிரண்யகசிபுவை நோக்கியது. அந்த பார்வையில், கோபம் மட்டுமல்ல; தர்மத்தின் தீர்ப்பும் இருந்தது. அகந்தை கொண்டு உலகை ஆள நினைத்த அசுரன், இப்போது பரம்பொருளின் முன் ஒரு துளி தூசியாக உணர்ந்தான்.
அந்த வேளையில், பிரஹ்லாதன் மட்டும் அஞ்சவில்லை. அவன் கைகளைக் கூப்பி, தன் உள்ளம் முழுவதும் பக்தியால் நிரம்பி, நரசிம்மனை நோக்கி நின்றான். அவன் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தாலும், அது பயத்தின் கண்ணீர் அல்ல; பரமானந்தத்தின் கண்ணீர். “நாராயணா!” என்ற அவன் உச்சரிப்பு, அந்த உக்கிர ரூபத்திற்குள் மறைந்திருந்த கருணையை மெதுவாகத் தொட்டது.
நரசிம்மன் ஹிரண்யகசிபுவை நோக்கி பாய்ந்தான். தூணின் நிழலில், வாசல் நிலைக்குச் சற்றே வெளியே, பூமியிலும் அல்ல, ஆகாயத்திலும் அல்ல எனும் அந்த இடத்தில், அவன் அசுரனைப் பிடித்தான். அந்த நொடி, பிரம்மனின் வரங்களின் எல்லை முற்றாக வெளிப்பட்ட தருணமாகியது. உலகம், அகந்தையின் முடிவை நேரில் காணத் தயாரானது.
அந்த உக்கிர ரூபத்தின் கர்ஜனையுடன், அகந்தையின் நடுக்கம் தொடங்கியது. ஹிரண்யகசிபுவின் பெருமை, அவன் உயிரைப் போலவே, நரசிம்மனின் நகங்களுக்குள் சிக்கியது. ஆனால் அந்த இறுதி தீர்ப்பு இன்னும் ஒரு நொடி தள்ளி நின்றது. உலகம் முழுவதும் மூச்சை அடக்கிக் கொண்டது.
அந்த மூச்சு விடும் தருணமே, தர்மம் முழுமையாக நிலைநாட்டப்படும் தருணமாக இருந்தது…
👉 அடுத்ததாக:
பகுதி 4 : ஹிரண்யகசிபுவின் வதம் – தர்மத்தின் வெற்றி
