நரசிம்மனின் உக்கிரம் தணிதல் – பிரஹ்லாதனுக்குக் கிடைத்த வரங்கள்
ஹிரண்யகசிபுவின் வதம் நிகழ்ந்த பின்பும், அரண்மனை மண்டபம் இன்னும் நரசிம்மனின் உக்கிர சுவாசத்தால் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. அசுரராஜாவின் அகந்தை அழிந்திருந்தாலும், அவன் வளர்த்த அநியாயத்தின் சுவடுகள் இன்னும் உலகின் மூலைமூலையில் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தன. நரசிம்மனின் கண்களில் தீ மின்னியது; அது கோபத்தின் தீ அல்ல—தர்மத்தைப் பிழிந்து பிடித்திருக்கும் பரம்பொருளின் சக்தி. அந்த சக்தியின் முன் தேவர்கள் கூட நடுங்கினர்; யாராலும் அருகில் செல்ல இயலவில்லை.
பிரம்மன், இந்திரன், யமன், வருணன்—எல்லோரும் வணங்கினார்கள்; ஆனால் உக்கிரம் தணியவில்லை. முனிவர்கள் மந்திரங்கள் சொன்னார்கள்; ஆனால் நரசிம்மன் அசையவில்லை. அந்தச் சமயத்தில், அனைவரின் பார்வையும் ஒரே திசையில் திரும்பியது—பிரஹ்லாதன். ஏனெனில், அந்த உக்கிர ரூபத்தை அழைத்ததே அவனுடைய அச்சமற்ற பக்திதான்; அதைத் தணிக்க வல்லமையும் அவனுடைய தூய நம்பிக்கையில்தான் இருக்க முடியும்.
பிரஹ்லாதன் மெதுவாக முன்னே வந்தான். அவன் காலடிகள் தரையைத் தொட்ட ஒவ்வொரு நொடியிலும், மௌனம் ஆழமடைந்தது. அவன் மனத்தில் பயம் இல்லை; அகந்தையும் இல்லை. “நான் அவனுடையவன்” என்ற நிச்சயம் மட்டுமே. அவன் நரசிம்மனின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து, கண்ணீர் மல்கப் பிரார்த்தித்தான்.
“பெருமானே, உன் உக்கிரம் உலகை எரிக்க வேண்டாம். என் தந்தையின் பாவங்கள் நீங்கட்டும். உன் கருணை எல்லா உயிர்களுக்கும் பரவட்டும்.”
அந்த வார்த்தைகள், வஜ்ரத்தைப் போல் கடினமான உக்கிரத்திற்குள் மெதுவாகப் புகுந்தன. நரசிம்மனின் சுவாசம் சாந்தமானது. அவன் கண்களில் இருந்த தீ, தாமரைப்போல் மெல்லத் திறந்த கருணையாக மாறியது. அந்த நொடி, உலகம் உணர்ந்தது—பக்தி, பரம்பொருளின் உக்கிரத்தையும் தணிக்கும் சக்தி என்று.
நரசிம்மன் பிரஹ்லாதனைத் தன் மடியில் அமர்த்தினான். அவன் சிங்க முகம் இப்போது அச்சமூட்டவில்லை; அது பாதுகாப்பின் சின்னமாக மாறியது. “என் பிள்ளையே,” என்று அவன் உரைத்தான், “உன் பக்தி மூன்று லோகங்களையும் காப்பாற்றியது. நீ என்ன வேண்டுகிறாய்?”
பிரஹ்லாதன் தலைகுனிந்தான். “எனக்கு எதுவும் வேண்டாம், பெருமானே. உன் திருவடிப் பக்தி மட்டும் என்றும் நிலைக்க வேண்டும்.”
அந்த பதில், பரம்பொருளின் முகத்தில் ஒரு தெய்வீகப் புன்னகையை மலரச் செய்தது. “பக்தி மட்டுமே வேண்டுபவனே உண்மையான வரங்களைப் பெறுவான்,” என்று நரசிம்மன் அருளினான். அவன் பிரஹ்லாதனுக்கு வரங்களை வழங்கினான்—
அசுரராஜ்யத்தின் அரசனாக நீதி வழியில் ஆட்சி செய்யும் வரம்;
தர்மம் தவறாத அறிவின் வரம்;
உலகில் எங்கு பிறந்தாலும், என் நினைவு உன் உள்ளத்தில் நிலைக்கும் வரம்;
மரணத்திற்கு அப்பாற்பட்ட புகழ் பெறும் வரம்.
அதோடு மட்டும் அல்ல. நரசிம்மன் உலகுக்கே ஒரு அறிவுறுத்தலைச் சொன்னான்:
“அகந்தை கொண்டவன் எவ்வளவு வலிமை பெற்றிருந்தாலும், அவன் வீழ்ச்சி நிச்சயம். பக்தியுடன் தர்மத்தைப் பிடித்தவன் எவ்வளவு சிறியவனாக இருந்தாலும், அவன் உயர்வு தவிர்க்க முடியாது.”
தேவர்கள் ஆனந்தத்தில் மலர்ந்தனர். முனிவர்கள் அந்த தருணத்தை ஸ்தோத்திரங்களால் அலங்கரித்தனர். அரண்மனை, முன்பு அகந்தையின் கோட்டையாக இருந்த இடம், இப்போது பக்தியின் ஆலயமாக மாறியது. நரசிம்மன், தன் உக்கிர ரூபத்தை மெல்லத் தணித்து, விஷ்ணுவின் சாந்த ரூபமாக ஒளிர்ந்தான். அந்த ஒளி, உலகின் இருளை முற்றாக விரட்டியது.
பிரஹ்லாதன் அரியணை ஏறினான். அவன் ஆட்சி வாளால் அல்ல; நீதியாலும் கருணையாலும். அசுரராஜ்யம் கூட தர்மத்தின் அர்த்தத்தை உணர்ந்தது. இவ்வாறு, நரசிம்ம அவதாரத்தின் உச்சம், வெற்றியிலும் அல்ல; கருணையில் நிறைவடைந்தது.
ஆனால் இந்த அவதாரத்தின் புகழ், இங்கே நிற்கவில்லை. காலங்கள் கடந்தும், மனிதர் மனங்களில், பயத்திலும் நம்பிக்கையிலும், நரசிம்மன் ஒரு பாதுகாவலனாகத் திகழ்ந்தான். அந்தத் தெய்வீக நினைவின் பரவல், இன்னும் விரிவடைய வேண்டியிருந்தது.
👉 அடுத்ததாக:
பகுதி 6 : நரசிம்ம அவதாரத்தின் தத்துவம் – பக்தியும் தர்மமும்
