நரசிம்மன் – பயம் நீக்கும் தெய்வம், பக்தரின் காவலன்
உலகம் எத்தனை யுகங்கள் மாறினாலும், மனிதனின் மனத்தில் அடிப்படையாக இருக்கும் ஒரு உணர்வு மட்டும் மாறுவதில்லை—பயம். மரணப் பயம், தோல்விப் பயம், தனிமைப் பயம், அநியாயத்தின் முன் நிற்கும் அச்சம். அந்தப் பயம் உச்சம் அடையும் பொழுதுதான், நரசிம்மன் மனித மனங்களில் உயிரோடு எழுந்தான். அவன் புராணங்களில் மட்டும் வாழும் தெய்வம் அல்ல; பக்தரின் பயங்களைச் சிதைக்கும் காவலன்.
நரசிம்மன் உக்கிர ரூபம் எடுத்ததற்குக் காரணமே பயத்தை அழித்தல்தான். ஹிரண்யகசிபுவின் ஆட்சியில், உலகம் முழுவதும் பயத்தால் ஆளப்பட்டது. தேவர்கள் அஞ்சினர்; முனிவர்கள் மறைந்தனர்; தர்மம் பேசுவோர் தண்டிக்கப்பட்டனர். அந்த பயத்தின் சிங்காசனத்தை உடைத்ததே நரசிம்ம அவதாரம். அதனால், அவன் பயத்தை நீக்கும் தெய்வம் என்று முதலில் போற்றப்பட்டான்.
பிரஹ்லாதனின் வாழ்க்கை, இந்த உண்மைக்கு உயிர்ப்பான சாட்சி. அவன் தீயில் வீசப்பட்டான்; விஷம் கொடுக்கப்பட்டது; மலையிலிருந்து தள்ளப்பட்டான். ஆனால் அவன் ஒருபோதும் அஞ்சவில்லை. ஏனெனில் அவன் மனத்தில் இருந்தது ஒரு நிச்சயம்—“என் காவலன் நரசிம்மன்”. அந்த நிச்சயம், அவனை உயிரோடு வைத்தது மட்டுமல்ல; அவனை உலகுக்கே ஒரு எடுத்துக்காட்டாக மாற்றியது. பயம் இல்லாத பக்தி, அதுவே நரசிம்மனின் அருள்.
காலம் கடந்தபோது, மக்கள் தங்கள் அன்றாட துயரங்களில் நரசிம்மனை நினைக்கத் தொடங்கினர். காடு கடக்கும் பயணி, இரவில் தனியாகச் செல்லும் மனிதன், நீதிக்காக நிற்கும் நேர்மையாளர்—அனைவரும் “நரசிம்மா” என்ற நாமத்தை தங்கள் பாதுகாப்புக் கவசமாகக் கொண்டனர். அந்த நாமம், வெளிப்புற ஆபத்துகளிலிருந்து மட்டும் அல்ல; உள்ளார்ந்த அச்சங்களிலிருந்தும் காக்கும் என்று நம்பப்பட்டது.
புராணங்களில் பல இடங்களில், நரசிம்மன் பக்தர்களை நேரடியாகக் காத்த கதைகள் கூறப்படுகின்றன. ஒரு இடத்தில், கொள்ளையர்களால் சூழப்பட்ட பக்தனின் முன் சிங்க கர்ஜனையாய் தோன்றி அவர்களை விரட்டியதாகக் கூறப்படுகிறது. இன்னொரு இடத்தில், அநியாயத் தீர்ப்பால் மரண தண்டனை எதிர்கொண்ட ஒருவனின் கனவில் தோன்றி, அவனை விடுவிக்கும் வழியை அருளியதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்தக் கதைகள் அனைத்தும் ஒரு உண்மையை வலியுறுத்துகின்றன—நரசிம்மன் தூரத்தில் இருந்து அருள்பவன் அல்ல; ஆபத்து நேரத்தில் அருகில் நிற்பவன்.
நரசிம்மனின் காவல், உடலுக்கான பாதுகாப்பில் மட்டும் முடிவதில்லை. மனதின் இருளில் ஒளி ஏற்றுவதே அவன் அருள். மனச்சோர்வு, தளர்ச்சி, நம்பிக்கையின்மை—இவை எல்லாம் நவீன மனிதனின் புதிய பயங்கள். அந்த நேரங்களிலும், நரசிம்ம ஸ்தோத்திரங்கள் மனதுக்குள் ஒரு தைரிய அலை எழுப்புகின்றன. அது ஒரு அதிசயம் அல்ல; பக்தியின் உளவியல் சக்தி. நரசிம்மன், அந்த சக்தியின் தெய்வீக வடிவம்.
பயம் நீங்கிய இடத்தில், தர்மம் தானாக நிற்கும். இதுவே நரசிம்மன் காட்டும் வழி. அவன் பக்தர்களிடம் வலிமையை மட்டும் தருவதில்லை; நீதிக்காக நிற்கும் துணிச்சலையும் தருகிறான். அதனால் தான், அவன் வணக்கத்துடன், பலரும் தங்கள் வாழ்க்கைத் தீர்மானங்களை எடுக்கத் துணிந்தனர்—அநியாயத்திற்கு எதிராக குரல் கொடுக்க, சத்தியத்தைப் பிடிக்க, பயம் இல்லாமல் வாழ.
இவ்வாறு, நரசிம்மன் ஒரு காவலன். கையில் ஆயுதம் ஏந்தி நிற்கும் காவலன் அல்ல; மனதில் அச்சம் எழும் முன்பே அதைச் சிதைக்கும் தெய்வீக சக்தி. அவன் சிங்க முகம் பயமுறுத்த அல்ல; பயத்தை பயமுறுத்தவே. பக்தன் அஞ்சும் ஒவ்வொரு நொடியிலும், நரசிம்மன் அவன் உள்ளத்தில் கர்ஜித்து, “அஞ்சாதே” என்று சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறான்.
👉 அடுத்ததாக:
பகுதி 9 : நரசிம்ம அவதாரம் – கலை, இலக்கியம், மக்கள் நம்பிக்கைகள்
