நரசிம்ம அவதாரம் – கலை, இலக்கியம், மக்கள் நம்பிக்கைகள்
நரசிம்ம அவதாரம் புராணங்களின் பக்கங்களில் மட்டுமே தங்கி நிற்கவில்லை. அது காலம் காலமாக கலை, இலக்கியம், மக்கள் நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றின் வழியாக மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் ஊடுருவியது. உக்கிரமும் கருணையும் ஒரே ரூபத்தில் வெளிப்படும் இந்த அவதாரம், மனித மனத்திற்கு வியப்பையும் நம்பிக்கையையும் ஒரே நேரத்தில் அளித்ததால், கலைஞர்களுக்கும் கவிஞர்களுக்கும் முடிவற்ற ஊக்கமாக அமைந்தது.
பழங்கால சிற்பக் கலையில், நரசிம்மன் ஒரு தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றான். குகை கோயில்களின் இருண்ட சுவர்களில், கல் சிலைகளில், அவன் உக்கிர ரூபம் உயிருடன் துடிப்பதைப் போல் வடிவமைக்கப்பட்டது. ஹிரண்யகசிபுவை மடியில் அமர்த்தி வதம் செய்யும் காட்சி, கல்லில் உறைந்த காட்சியாக இருந்தாலும், அதில் உணர்ச்சியின் வெடிப்பு தெளிவாகக் காணப்பட்டது. அந்தச் சிற்பங்கள், “அகந்தையின் முடிவு இவ்வாறே” என்ற மௌனப் பாடத்தை மக்களுக்குச் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தன.
ஓவியக் கலையிலும், நரசிம்ம அவதாரம் பல்வேறு கோணங்களில் வரையப்பட்டது. சில ஓவியங்களில் அவன் கண்களில் உக்கிரம் மேலோங்கியது; சிலவற்றில், பிரஹ்லாதனை அணைக்கும் கருணை பிரதானமாகத் தோன்றியது. இந்த இரு எதிர்மறை உணர்வுகளையும் ஒரே முகத்தில் காட்டும் முயற்சி, கலைஞர்களின் திறனை சோதித்தது. அந்தச் சோதனையிலிருந்து, காலத்தைத் தாண்டிய ஓவியங்கள் பிறந்தன.
தமிழ் இலக்கியத்தில், நரசிம்மன் விஷ்ணு பக்தியின் உச்ச வடிவமாகப் போற்றப்பட்டான். ஆழ்வார்கள் தங்கள் பாசுரங்களில், நரசிம்மனை “அச்சம் போக்கும் அருள் வடிவம்” என்று வர்ணித்தனர். நம்மாழ்வார், திருமங்கையாழ்வார் போன்றவர்கள், அவன் உக்கிரத்தையும் கருணையையும் ஒரே மூச்சில் பாடினர். அந்தப் பாசுரங்கள், கோயில் வழிபாட்டின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமல்ல; மக்களின் மனப்பாடங்களாகவும் மாறின.
சமஸ்கிருத இலக்கியத்தில், பாகவத புராணம், விஷ்ணு புராணம் போன்ற நூல்களில், நரசிம்ம அவதாரம் ஒரு தத்துவப் பிரகடனமாக விரிவாக விவரிக்கப்பட்டது. கவிஞர்கள், அவனை தர்மத்தின் சிங்கம், பக்தியின் காவலன் எனப் புகழ்ந்தனர். அந்தக் கவிதைகள், அரசவைகளில் வாசிக்கப்பட்டபோது, அரசர்களுக்கும் ஒரு எச்சரிக்கையாக இருந்தன—அதிகாரம் தர்மமின்றி நிலைக்காது என்று.
மக்கள் நம்பிக்கைகளில், நரசிம்மன் ஒரு அச்சமூட்டும் தெய்வமாக அல்ல; அச்சத்தைப் போக்கும் தெய்வமாக இடம் பெற்றான். குழந்தைகளுக்கு பயம் வந்தால், நரசிம்மனின் பெயரைச் சொல்லி உறங்க வைக்கும் வழக்கம் பல பகுதிகளில் இருந்தது. பயங்கர கனவுகள் வந்தால், “நரசிம்மா காப்பாற்று” என்று சொல்லி துயில் கொள்ளும் மரபு உருவானது. இது புராண நம்பிக்கையோடு சேர்ந்து, உளவியல் நிம்மதியையும் அளித்தது.
திருவிழாக்களிலும், நாடகங்களிலும், நரசிம்ம அவதாரம் உயிர்ப்புடன் வெளிப்பட்டது. தெருக்கூத்து, யட்சகானா, கதாகளி போன்ற நாட்டிய வடிவங்களில், நரசிம்மன் தோன்றும் காட்சிகள் பார்வையாளர்களின் உள்ளத்தை அதிர வைத்தன. குறிப்பாக, தூணிலிருந்து அவன் வெளிப்படும் தருணம், இசை, தாளம், உடல் அசைவுகள் அனைத்தும் சேர்ந்து, ஒரு தெய்வீக அனுபவமாக மாறியது. அந்தக் காட்சியைப் பார்க்கும் மக்கள், “தர்மம் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது” என்ற நம்பிக்கையுடன் வீடு திரும்பினர்.
இவ்வாறு, நரசிம்ம அவதாரம் கலைஞர்களின் கைகளில் வடிவமாய், கவிஞர்களின் வார்த்தைகளில் இசையாய், மக்களின் நம்பிக்கைகளில் உயிராய் மாறியது. அது ஒரு புராணக் கதையிலிருந்து, மக்களின் கூட்டுச் சிந்தனையின் ஒரு அங்கமாக வளர்ந்தது. காலம் எவ்வளவு மாறினாலும், கலைவும் இலக்கியமும், அந்த அவதாரத்தை மறக்கவில்லை; மறக்கவும் முடியவில்லை.
👉 அடுத்ததாக, இந்த மகாகாவியத்தின் நிறைவாக:
பகுதி 10 : நரசிம்ம அவதாரத்தின் நிரந்தரப் பொருள் – இன்றைய மனிதனுக்கான செய்தி
