வாமன அவதாரம் – பகுதி 7

மகாபலியின் சரணாகதி – மூன்றாவது அடிக்காக தலையை கொடுக்கும் தருணம்

அண்டம் முழுவதையும் நிரப்பிய தெய்வீக ரூபத்தில் நின்றிருந்தார் திரிவிக்ரமன். சிறிய பிராமண சிறுவனாக வந்த வாமனன் இப்போது பரம்பொருளாக வெளிப்பட்டிருந்தார். அந்த ரூபம் சாதாரண மனிதக் கண்களுக்கு தாங்க முடியாத அளவுக்கு பிரகாசமாக இருந்தது.

அவரது முதல் அடியில் பூமி முழுவதும் அடங்கிவிட்டது. இரண்டாவது அடியில் வானுலகமும் தேவர்களின் உலகமும் அளந்து முடிந்தது.

அப்போது அந்த அண்ட ரூபத்தில் இருந்து ஒரு வலிமையான குரல் ஒலித்தது:

“மகாபலி! நான் கேட்டது மூன்று அடிகள் நிலம். இரண்டு அடிகளில் முழு உலகத்தையும் அளந்துவிட்டேன். இப்போது மூன்றாவது அடியை வைக்க இடம் எங்கே?”

அந்த வார்த்தைகள் யாகசாலையில் இருந்த அனைவரையும் மௌனமாக்கின. அங்கு இருந்த முனிவர்கள், அசுரர்கள், வீரர்கள், பொதுமக்கள் அனைவரும் அந்த காட்சியை கண்டு அதிர்ச்சியில் நின்றனர்.

அசுர மன்னன் மகாபலி அந்த அண்ட ரூபத்தை பார்த்தபோது தனது மனத்தில் ஒரு பெரிய உண்மை வெளிச்சமாக ஒளிர்ந்தது.

“இவர் ஒரு சாதாரண பிராமணன் அல்ல… இவர் தான் மகாவிஷ்ணு.”

அந்த உண்மை புரிந்தவுடன் மகாபலியின் மனம் பயத்தில் அல்ல, ஆனந்தத்தில் நிரம்பியது. அவர் சிரித்தார். தனது வாழ்க்கையில் கிடைத்த மிகப்பெரிய பாக்கியம் இது தான் என்று நினைத்தார்.

அப்போது அவரது குருவான சுக்ராசார்யர் அவரை நோக்கி கவலையுடன் பார்த்தார். அவர் முன்பு கூறிய எச்சரிக்கை இப்போது உண்மையாகி விட்டது.

ஆனால் மகாபலி தனது குருவின் வார்த்தையை நினைத்து வருந்தவில்லை. மாறாக தனது வாக்குறுதியை காப்பாற்றியதில் பெருமை அடைந்தார்.

மகாபலி மெதுவாக கைகளை கூப்பி திரிவிக்ரமனை நோக்கி பேசினார்:

“பிரபோ! நீங்கள் யார் என்பதை இப்போது நான் புரிந்துகொண்டேன். நீங்கள் உலகங்களை காக்கும் விஷ்ணு. நான் கேட்டவர்களுக்கு தானம் செய்வேன் என்று வாக்குறுதி அளித்தவன். இப்போது என் வாக்குறுதியை மீற முடியாது.”

அவர் மேலும் கூறினார்:

“நீங்கள் இரண்டு அடிகளில் பூமியும் வானுலகமும் எடுத்துவிட்டீர்கள். இப்போது மூன்றாவது அடியை வைக்க இடம் இல்லை. எனவே என் தலையை உங்கள் மூன்றாவது அடிக்கான இடமாக அர்ப்பணிக்கிறேன்.”

அந்த வார்த்தைகள் அனைவரையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தின.

ஒரு மன்னன் தனது தலையை தானமாக அளிக்கத் தயாராக இருப்பது எவ்வளவு பெரிய தியாகம்!

அந்த நேரத்தில் மகாபலியின் மனைவி விருந்தாவலி (விந்த்யாவலி) மற்றும் அவரது அமைச்சர்கள் மிகவும் வருந்தினர். அவர்கள் மகாபலியை நிறுத்த முயன்றனர்.

ஆனால் மகாபலி தனது முடிவில் உறுதியுடன் இருந்தார்.

“நான் ஒரு மன்னன். நான் கொடுத்த வார்த்தையை மீற முடியாது. தர்மத்தை காக்க வேண்டும்” என்று அவர் கூறினார்.

அவர் மெதுவாக மண்டியிட்டு தலையை குனிந்தார்.

அந்த தருணம் உலக வரலாற்றில் மிகப் பெரிய பக்தியின் தருணமாகும்.

அசுரராக பிறந்த ஒரு மன்னன், பரம்பொருளுக்கு முன் தன்னையே அர்ப்பணித்தான்.

அந்த தருணத்தில் திரிவிக்ரமன் தனது பரந்த காலையை மெதுவாக மகாபலியின் தலையின் மீது வைத்தார்.

அந்த ஒரு அடியில் மகாபலி பாதாள உலகத்திற்கு அனுப்பப்பட்டார்.

ஆனால் அது ஒரு தண்டனை அல்ல. அது ஒரு தெய்வீக அருள்.

ஏனெனில் மகாபலியின் தியாகமும் தர்மமும் விஷ்ணுவை மிகவும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்தது.

அதனால் அவர் மகாபலிக்கு ஒரு பெரிய வரம் அளிக்கப் போகிறார்.

அந்த வரம் மகாபலியை உலகம் முழுவதும் என்றும் நினைவுகூரும் அளவுக்கு உயர்த்தப் போகிறது.