மகாபாரதம் – பகுதி 10 : சௌபதிகபர்வம் (பீமன் – துரியோதனன் மோதல்)
🌅 அறிமுகம்
சால்யனின் மரணத்தால் குருக்ஷேத்திரத்தின் வானம் சோகத்தில் மூழ்கியது.
யுத்தம் சுமார் பதினெழு நாட்கள் நீடித்தது; ஆயிரக்கணக்கான வீரர்கள் உயிரிழந்தனர்.
இப்போது உயிருடன் இருப்பது மிகச் சிலர் – பாண்டவர்கள், கிருஷ்ணர், மற்றும் கௌரவர்களின் மீதமிருக்கும் சில வீரர்கள்:
துரியோதனன், அஷ்வத்தாமன், கிருபாச்சார்யர், கிருதவர்மா.
துரியோதனனின் மனம் இப்போது வெறுமையாய் இருந்தது.
அவன் ஒருகாலத்தில் கனவு கண்ட “ஹஸ்தினாபுரத்தின் சிங்காசனம்” – இப்போது ரத்தத்தில் மூழ்கிய மண்ணாகி விட்டது.
🪔 துரியோதனனின் தப்பிப்பு
சால்யன் வீழ்ந்ததும் துரியோதனன் போர்க்களத்திலிருந்து ஓடிப்போய்,
த்வைதவனத்தின் அருகிலுள்ள ஏரிக்குள் நுழைந்தான்.
அவன் தன் உடலை மாயத்தால் நீரில் மறைத்துக் கொண்டான்.
அந்த ஏரி அவனைத் தாங்கி வைத்தது போல – தன் அகந்தையால் சிக்கியவனைப் பாதுகாத்தது.
பாண்டவர்கள் அவனைத் தேடினர்.
கிருஷ்ணர் கூறினார்:
“துரியோதனன் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறான்;
ஆனால் அவன் பயத்தில் மறைந்திருக்கிறான்.
அதர்மம் எப்போதும் வெளிச்சத்திலிருந்து மறைந்தே இருக்கும்.”
அவர்கள் இறுதியில் அவனை நீரில் கண்டனர்.
பீமன் குரல் எழுப்பினான்:
“கௌரவர்களின் வீரனே! போர்க்களம் உன்னை அழைக்கிறது.
நீ மன்னன் என்றால், மண்ணில் நில்!”
துரியோதனன் நீரிலிருந்து எழுந்தான்;
அவன் முகத்தில் இருந்தது வெறும் துயரம் அல்ல – அகந்தை தணிந்த புலம்பல்.
⚔️ கடைசி யுத்தம் – பீமன் vs துரியோதனன்
இப்போது யுத்தம் வில்லால் அல்ல,
கதியுத்தம் (கதா யுத்தம்) – கையால் பிடிக்கும் இரும்புக் கோலால் நடக்கிறது.
இருவரும் சுற்றி நின்றனர்;
முழு குருக்ஷேத்திரமும் அமைதியாகியது.
சூரியன் மறையத் தொடங்கியபோது,
அந்த இருவர் மலைகள் மோதுவது போல மோதினர்.
பீமன் தன் உள்ளத்தில் நினைத்தான் –
“இவனே என் சகோதரிகளின் அவமானத்துக்குக் காரணம்.
இவனே அபிமன்யுவை கொன்றவன்.”
அந்தக் கோபம் அவனது தசைகளை தீயாக்கியது.
துரியோதனன் போரிட்டான், ஆனால் அவனது சக்தி கர்ணன், பீஷ்மர், திரோணர் இல்லாமல் குறைந்திருந்தது.
🔥 பீமனின் தாக்கு
பீமன், துரியோதனனின் இடுப்பில் மாபெரும் அடியை கொடுத்தான்.
அவன் விழுந்தான் – வலியால் துடித்தான்.
அது போரின் விதிமுறைக்கு மாறானது;
ஆனால் அதர்மம் செய்தவன் மீது இதுவே நீதியான தீர்ப்பு.
துரியோதனன் வலியுடன் சிரித்தான்:
“பீமா! நீ வென்றாய், ஆனால் விதியை வெல்ல முடியுமா?
இன்று நான் விழுந்தாலும், என் பெயர் வாழும்.”
அந்த காட்சியை வியாசர் இவ்வாறு எழுதுகிறார்:
“பூமி அதிர்ந்தது, வானம் மழை பொழிந்தது,
தர்மம் வென்றது, அதர்மம் விழுந்தது.”
கிருஷ்ணர் அமைதியாய் சொன்னார்:
“இன்று யுத்தம் முடிந்தது.
ஆனால் இந்த இரத்தத்தின் சாயம் மனிதரின் மனதில் இன்னும் நீடிக்கும்.”
🌘 துரியோதனனின் முடிவும் மூன்று வீரர்களின் சாபமும்
துரியோதனன் தரையில் கிடந்தபோது,
அவனின் நண்பர்கள் – அஷ்வத்தாமன், கிருபாச்சார்யர், கிருதவர்மா –
அவனைப் பார்க்க வந்தனர்.
துரியோதனன் அவர்களிடம் சொன்னான்:
“நீங்கள் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறீர்கள்.
இன்றிரவு பாண்டவர்களின் முகாமில் தீ வைத்து அவர்களை அழித்திடுங்கள்.”
அஷ்வத்தாமன் அந்த வார்த்தையை மனதில் வைத்துக் கொண்டான்;
அதுவே அடுத்த பர்வத்தின் (ஸ்த்ரீபர்வம், சாந்திபர்வம்) துயரத்தின் விதை.
துரியோதனன் இறுதியில் தன் கைகளை வானை நோக்கி உயர்த்தி,
“ஓ தர்மமே! நீ வென்றாய். ஆனால் நான் நன்றிக்கடனுடன் மரணிக்கிறேன்.”
என கூறி உயிரை விட்டான்.
🌺 குருக்ஷேத்திரத்தின் மௌனம்
யுத்தம் முடிந்தது.
பாண்டவர்கள் ரத்தத்தில் மூழ்கிய போர்க்களத்தை பார்த்து மௌனமாகினர்.
அவர்களின் வெற்றி இனிமையில்லை; அது துயரமாய் இருந்தது.
கிருஷ்ணர் கூறினார்:
“இதுவே யுத்தத்தின் உண்மை –
வெற்றி என்றால் அமைதி இல்லை;
அமைதி என்றால் வெற்றியே.”
🕊️ தத்துவச் சிந்தனை
சௌபதிகபர்வம் –
இது மனித அகந்தையின் கடைசி நிமிடம்.
துரியோதனன் தோற்கவில்லை;
அவன் தன் உணர்ச்சியில் அடிமையாக இருந்ததால் வீழ்ந்தான்.
பீமன் – சக்தியின் வெற்றி;
யுதிஷ்டிரர் – தர்மத்தின் வெற்றி;
கிருஷ்ணர் – அறிவின் வெற்றி.
🌼 ஆன்மீகப் பொருள்
“போர் வெளியில் நடப்பதல்ல,
மனத்தின் உள்ளே நடக்கிறது.
துரியோதனன் வீழ்ந்தது அதர்மம் வீழ்ந்ததற்கான சின்னம்;
பீமன் வென்றது மனிதனின் நீதியுணர்வின் எழுச்சி.”
இதன் பின் வரும் பகுதி –
👉 பகுதி 11 : ஸ்த்ரீபர்வம் (போருக்குப் பின் பெண்களின் அழுகை, தர்மத்தின் விலையுணர்வு)
இதில்தான் மகாபாரதம் ஒரு ஆன்மீகப் பயணமாக மாறுகிறது.
