இராமாயணம் – ராம அவதாரம்
பகுதி 9 – இலங்கை யுத்தம் மற்றும் இராவணன் வதம்
ராமசேதுவைக் கடந்து வந்த வானர சேனைகள் இலங்கையின் எல்லையை அடைந்தபோது, பூமியே அதிர்ந்தது போலத் தோன்றியது. மலைகளைப் போன்ற வானர வீரர்கள் “ஜெய் ஸ்ரீராம்!” என்று முழங்கினர். அந்த ஒலி இலங்கை நகரத்துக்குள் எதிரொலித்தது. அரக்கர்கள் நடுங்கினர். “ராமன் வந்துவிட்டான்!” என்ற செய்தி தீப்போல் பரவியது.
இலங்கையின் அரண்மனையில் இராவணன் கோபத்துடன் அமர்ந்திருந்தான். ஆனால் அவன் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் ஒரு பயம் தோன்றத் தொடங்கியது. இருந்தாலும் அகந்தை அவனை விட்டுப் போகவில்லை.
அப்போது விபீஷணன் மீண்டும் அவனை அணைந்தான்.
“அண்ணா! இன்னும் நேரம் இருக்கிறது. சீதாதேவியை ராமரிடம் ஒப்படைத்து விடுங்கள். தர்மத்தை எதிர்க்க முடியாது,” என்றான்.
ஆனால் இராவணன் சீற்றமடைந்தான்.
“நீ என் எதிரிகளின் மொழியில் பேசுகிறாய்! என் முன்னால் இருந்து போ!” என்று கத்தினான்.
இதனால் மனம் உடைந்த விபீஷணன், “அதர்மத்துடன் நான் இருக்க முடியாது,” என்று கூறி நான்கு அமைச்சர்களுடன் இலங்கையை விட்டு வெளியேறினான்.
அவன் நேராக ராமரிடம் வந்து சரணடைந்தான்.
வானரர்கள் சந்தேகத்துடன் பார்த்தனர். “இவன் அரக்கன். நம்ப முடியாது,” என்றனர்.
ஆனால் ராமர் மெதுவாகச் சிரித்தார்.
“ஒருவன் ஒருமுறை கூட ‘நான் உங்களிடம் சரண்’ என்று சொன்னால், அவனை நான் காப்பது என் தர்மம்,” என்றார்.
இந்த கருணை உலகையே வியக்க வைத்தது. உடனே ராமர் விபீஷணனை அணைத்துக் கொண்டு, “இனி நீ எங்கள் சகோதரன்,” என்றார்.
அதன்பின் ராமர் அவனை எதிர்கால இலங்கை மன்னனாக அறிவித்தார்.
யுத்தத்திற்கு முன் இறுதியாக ஒரு வாய்ப்பு கொடுக்க ராமர் அங்கதனை தூதனாக அனுப்பினார். அங்கதன் இராவணனின் சபையில் நின்று, “சீதையை ஒப்படை. இல்லையெனில் அழிவு நிச்சயம்,” என்றான்.
இராவணன் சிரித்தான். “ஒரு குரங்கு என்னை மிரட்டுகிறதா?” என்றான்.
அப்போது அங்கதன் தனது காலைப் பதித்தான்.
“இதைக் கூட நகர்த்த முடியாத நீங்கள், ராமரை எப்படி எதிர்ப்பீர்கள்?” என்றான்.
பல அரக்கர்கள் சேர்ந்து முயன்றும் அங்கதனின் காலைக் கூட அசைக்க முடியவில்லை. அவமானப்பட்ட இராவணன் கோபத்தில் நடுங்கினான்.
இறுதியில் யுத்தம் தொடங்கியது.
வானரர்கள் மலைகளையும் மரங்களையும் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தினர். அரக்கர்கள் வாள், ஈட்டி, அஸ்திரங்களால் தாக்கினர். இரு படைகளும் மோதியபோது பூமி அதிர்ந்தது.
முதலில் இராவணனின் வீரர்கள் ஒருவர் பின் ஒருவராக வீழ்ந்தனர். அகம்பனன், பிரஹஸ்தன், தும்ராட்சன் போன்ற பலர் கொல்லப்பட்டனர்.
இதனால் கோபமுற்ற இராவணன் தனது மகன் இந்திரஜித்தை அனுப்பினான். அவன் மாயை யுத்தத்தில் வல்லவன். திடீரென ஆகாயத்தில் மறைந்து அம்புகளை பொழிந்தான்.
பின்னர் நாகபாச அஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்தினான்.
உடனே பாம்புகள் போல அஸ்திரங்கள் ராமர், லட்சுமணன் மற்றும் வானரர்களைச் சுற்றிக் கட்டின. அனைவரும் அசைய முடியாமல் விழுந்தனர்.
அந்த நேரத்தில் வானத்தில் கருடன் தோன்றினான். அவன் வருகையால் நாகங்கள் எரிந்து மறைந்தன. ராம லட்சுமணர்கள் மீண்டும் எழுந்தனர்.
பின்னர் கும்பகர்ணன் போர்க்களத்திற்கு வந்தான். அவன் மலை போன்ற உருவத்துடன் கர்ஜித்தான். ஆயிரக்கணக்கான வானரர்களை விழுங்கினான்.
வானரர்கள் அஞ்சினர்.
அப்போது ராமர் நேராக அவனை எதிர்த்தார். பல அம்புகளை எய்தினார். இறுதியில் தெய்வீக அம்பால் கும்பகர்ணனின் தலை வெட்டப்பட்டது. அது மலைபோல் விழுந்தது.
இராவணன் துயரத்தில் மூழ்கினான். ஆனால் இன்னும் சரணடைய மறுத்தான்.
அடுத்ததாக இந்திரஜித் மீண்டும் வந்தான். இந்த முறை அவன் பிரம்மாஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்தி லட்சுமணனை மோசமாக காயப்படுத்தினான். லட்சுமணன் மயங்கி விழுந்தான்.
ராமர் தம்பியைத் தழுவிக் கொண்டு கதறினார்.
“லட்சுமணா! நீ இல்லாமல் நான் எப்படி வாழ்வேன்?” என்றார்.
அப்போது வைத்தியர் சுஷேணன், “இமயமலையில் இருக்கும் சஞ்சீவி மூலிகை மட்டுமே அவரை காப்பாற்றும்,” என்றார்.
உடனே அனுமன் புறப்பட்டார். இரவு நேரத்தில் அவர் இமயமலையை அடைந்தார். ஆனால் எந்த மூலிகை என்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.
“தாமதிக்கக் கூடாது,” என்று எண்ணி முழு மலையையே தூக்கிக் கொண்டு வந்தார்.
அந்த மலை வாசத்தால் லட்சுமணன் மீண்டும் உயிர் பெற்றான். வானர சேனை மகிழ்ச்சியில் முழங்கியது.
பின்னர் விபீஷணன் ஒரு ரகசியத்தைச் சொன்னான்.
“இந்திரஜித் நிகும்பலை யாகத்தை முடித்துவிட்டால் அவனை யாராலும் வெல்ல முடியாது.”
உடனே லட்சுமணன், அனுமன், விபீஷணன் ஆகியோர் அந்த யாகசாலைக்கு சென்றனர். கடுமையான போரில் லட்சுமணன் இந்திரஜித்தை வதம் செய்தான்.
மகன் இறந்த செய்தியைக் கேட்ட இராவணன் மனவேதனையில் துடித்தான். ஆனால் அவனது அகந்தை இன்னும் குறையவில்லை.
இறுதியாக அவனே போர்க்களத்திற்கு வந்தான்.
அவன் தேரில் ஏறி பத்து தலைகளுடன் கொடிய உருவத்தில் நின்றான். ஆகாயம் இருண்டது. மின்னல் முழங்கியது.
ராமரும் தமது தேரில் நின்றார். தேவர்கள் வானத்தில் இருந்து அந்த மாபெரும் யுத்தத்தைப் பார்த்தனர்.
இருவரும் அஸ்திரங்களை மழைபோல் பொழிந்தனர். ஆகாயம் தீப்பிழம்பாக மாறியது. இராவணனின் தலைகள் வெட்டப்பட்டாலும் மீண்டும் வளர்ந்தன.
அப்போது விபீஷணன் ரகசியத்தைச் சொன்னான்.
“அவனது உயிர் நாபியில் உள்ளது.”
உடனே ராமர் பிரம்மாஸ்திரத்தை எடுத்தார். அந்த அம்பை எய்யும் முன் அவர் மனதில் தர்மத்தை நினைத்தார்.
f(x)=ax2
(அம்பு வளைந்து பாயும் வலிமையை சின்னமாகக் காட்டும் வடிவம்.)
பின்னர் அவர் அம்பை எய்தினார்.
அந்த பிரம்மாஸ்திரம் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து இராவணனின் மார்பைத் துளைத்தது. இராவணன் கர்ஜித்தபடி தரையில் விழுந்தான்.
பூமி அதிர்ந்தது.
அந்தக் கணமே வானத்தில் தேவர்கள் மலர் மழை பொழிந்தனர். துந்துபி முழங்கியது.
“தர்மம் வென்றது!” என்று தேவர்கள் புகழ்ந்தனர்.
இராவணன் வீழ்ந்ததும் யுத்தம் முடிந்தது. இலங்கை முழுவதும் அமைதி நிலவியது.
பின்னர் ராமர் விபீஷணனை இலங்கை மன்னனாக முடிசூட்டினார்.
அதன்பின் அனுமன் அசோக வனத்திற்குச் சென்று, “அம்மா! இராவணன் வதம் செய்யப்பட்டான். ராமர் உங்களை அழைக்கிறார்,” என்றார்.
இந்த செய்தியைக் கேட்ட சீதையின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது.
பல ஆண்டுகளின் துயரம் முடிவுக்கு வந்தது…
