இராமாயணம் – ராம அவதாரம்

பகுதி 10 – ராம பட்டாபிஷேகம் மற்றும் வைகுண்டப் பிரவேசம் (இறுதி பகுதி)

இலங்கை யுத்தம் முடிந்து, இராவணன் வீழ்ந்தபின் அந்த மண்ணில் ஒரு புதிய அமைதி பிறந்தது. பல ஆண்டுகளாக அரக்கர்களின் கொடுமையால் நடுங்கிய தேவர்கள், முனிவர்கள், மனிதர்கள் அனைவரும் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டனர். தர்மம் மீண்டும் தலைநிமிர்ந்தது.

அசோக வனத்தில் இருந்த சீதாதேவிக்கு அனுமன் வந்து வெற்றிச் செய்தியை அறிவித்தான்.

“அம்மா! இராவணன் வதம் செய்யப்பட்டான். ஸ்ரீராமர் உங்களை அழைக்கிறார்,” என்றான்.

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் சீதையின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. பல மாதங்களாக அவள் அனுபவித்த துயரங்கள் அனைத்தும் அந்த ஒரு கணத்தில் கரைந்தன.

விபீஷணன் மரியாதையுடன் சீதையை அழைத்து வந்தான். அவள் எளிமையான உடையுடன் இருந்தாலும், தெய்வீக ஒளியால் பிரகாசித்தாள். ராமரைப் பார்த்தவுடன் அவளது கண்கள் கலங்கின.

ஆனால் ராமர் அமைதியாக நின்றார். அவருடைய முகத்தில் ஆழ்ந்த சிந்தனை தெரிந்தது.

“நான் ஒரு கணவன் மட்டுமல்ல; உலகத்திற்கு தர்மத்தை எடுத்துக்காட்டும் அரசனும் கூட,” என்று அவர் மனதில் நினைத்தார்.

அவர் சீதையை நோக்கி, “நான் என் கடமையைச் செய்து உன்னை மீட்டேன். ஆனால் உலகம் உன் பரிசுத்தத்தை அறிய வேண்டும்,” என்றார்.

இந்த வார்த்தைகள் அனைவரையும் அதிர்ச்சியடையச் செய்தன. அனுமன், லட்சுமணன், சுக்ரீவன் அனைவரும் வருந்தினர்.

ஆனால் சீதை அமைதியாகப் பேசினாள்.

“என் மனமும் உயிரும் எப்போதும் ராமருக்கே சொந்தம். என் கற்பு உண்மையானது என்றால் அக்னி தேவன் என்னைக் காப்பாற்றுவார்,” என்றாள்.

உடனே அக்னிக் குண்டம் அமைக்கப்பட்டது. அனைவரும் பதற்றத்துடன் பார்த்தனர். சீதை தன்னம்பிக்கையுடன் அக்னிக்குள் நுழைந்தாள்.

அந்த நொடியில் வானம் அமைதியாகியது.

சில கணங்களில் அக்னி தேவன் தாமே தோன்றி, சீதையை தன் கரங்களில் ஏந்தி வெளியே வந்தார்.

“இவள் பாவமற்றவள். அவளது கற்பு சூரியனைவிடத் தூய்மையானது,” என்றார்.

அதை கேட்டதும் ராமர் உருகினார்.

“எனக்கு சீதையின் பரிசுத்தத்தில் ஒருபோதும் சந்தேகம் இல்லை. உலகம் அறியவே இவ்வாறு செய்தேன்,” என்றார்.

தேவர்கள் வானத்தில் இருந்து மலர் மழை பொழிந்தனர். பிரம்மா, சிவன் மற்றும் தேவர்கள் அனைவரும் தோன்றி ராமரைப் புகழ்ந்தனர்.

“நீயே மகாவிஷ்ணு. தர்மத்தை நிலைநிறுத்தவே மனிதராக அவதரித்தாய்,” என்று கூறினர்.

பின்னர் விபீஷணன் புஷ்பக விமானத்தை கொண்டு வந்தான். அதில் ராமர், சீதை, லட்சுமணன், அனுமன், சுக்ரீவன் மற்றும் வானர வீரர்கள் அனைவரும் ஏறினர்.

புஷ்பக விமானம் ஆகாயத்தில் பறந்தது. வழியில் ராமர் சீதைக்கு பல இடங்களைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

“இங்கேதான் ஜடாயு போரிட்டான்… இங்கேதான் சபரி என்னை வரவேற்றாள்… இதுவே கிஷ்கிந்தை… இதுவே ராமசேது…” என்று நினைவுகளைப் பகிர்ந்தார்.

கிஷ்கிந்தையில் சுக்ரீவனையும் வானரர்களையும் வாழ்த்தி விமானம் மீண்டும் புறப்பட்டது. பின்னர் பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசிரமத்தில் தங்கி ஆசீர்வாதம் பெற்றனர்.

அதே நேரத்தில் நந்திக்கிராமத்தில் பரதன் தவ வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான். ராமரின் பாதுகைகளைச் சிம்மாசனத்தில் வைத்து ஆட்சி செய்தான். பதினான்கு ஆண்டுகள் முடிவடைய இன்னும் சில மணி நேரமே இருந்தது.

“அண்ணன் வரவில்லை என்றால் நான் உயிர் விடுவேன்,” என்று பரதன் முடிவு செய்திருந்தான்.

அந்த நேரத்தில் அனுமன் முன்கூட்டியே வந்து, “பரதா! ராமர் வெற்றியுடன் திரும்பி வருகிறார்,” என்றான்.

அந்த செய்தியைக் கேட்ட பரதன் ஆனந்தத்தில் அழுதான்.

சில நேரங்களில் புஷ்பக விமானம் அயோத்தி வானில் தோன்றியது. நகரம் முழுவதும் கொண்டாட்டம் வெடித்தது. மக்கள் வீதிகளில் மலர்கள் தூவினர். மேள தாளங்கள் முழங்கின.

பரதன் ஓடி வந்து ராமரின் பாதங்களில் விழுந்தான்.

“அண்ணா! இன்று தான் அயோத்தி மீண்டும் உயிர் பெற்றது,” என்றான்.

ராமர் அவனைத் தழுவிக் கொண்டார்.

பின்னர் அயோத்தியில் மாபெரும் பட்டாபிஷேக விழா நடைபெற்றது. வசிஷ்டர் மற்றும் முனிவர்கள் புனித நதிகளின் நீரால் அபிஷேகம் செய்தனர். ராமர் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தார். அருகில் சீதாதேவி அமர்ந்தாள்.

அந்த நாளிலிருந்து “ராம ராஜ்யம்” தொடங்கியது.

அந்த ஆட்சியில் பொய் இல்லை. அநீதி இல்லை. மக்கள் அனைவரும் சந்தோஷமாக வாழ்ந்தனர். மழை சரியான காலத்தில் பெய்தது. பயிர்கள் செழித்தன. நோய்கள் குறைந்தன. தர்மம் வளர்ந்தது.

அனுமன் எப்போதும் ராம நாமத்தை ஜபித்தபடி சேவையில் இருந்தார். லட்சுமணன் அரச காரியங்களில் உதவினார். பரதன், சத்ருக்னன் இருவரும் நாட்டை சிறப்பாக நிர்வகித்தனர்.

காலம் பல ஆண்டுகள் சென்றது.

ஒருநாள் ராமர் நகர்வலம் சென்றபோது, சிலர் சீதையைப் பற்றி சந்தேகமாகப் பேசுவதை கேட்டார். அந்த வார்த்தைகள் அவரது இதயத்தை குத்தின.

“ஒரு அரசன் தனிப்பட்ட உணர்ச்சியைவிட மக்களின் எண்ணத்தையே முன்னிலைப்படுத்த வேண்டும்,” என்று நினைத்தார்.

மிகுந்த வேதனையுடன், கர்ப்பிணியான சீதையை காட்டில் விட்டுவிட லட்சுமணனை அனுப்பினார்.

லட்சுமணன் மனம் உடைந்தான். ஆனால் அண்ணனின் கட்டளையை மீற முடியவில்லை.

வால்மீகி முனிவர் சீதையை தன் ஆசிரமத்தில் தங்க வைத்தார். அங்கு அவளுக்கு இரட்டை மகன்கள் பிறந்தனர் — லவன் மற்றும் குசன்.

வால்மீகி அவர்களுக்கு கல்வி, வீரதிறம், வேதம் அனைத்தையும் கற்றுக் கொடுத்தார். மேலும் ராமரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை “ராமாயணம்” என்ற பெயரில் இயற்றி அவர்களுக்குப் பாடமாக கற்றுக் கொடுத்தார்.

பல ஆண்டுகள் கழித்து, லவ குசர்கள் அயோத்தி அரசவையில் ராமாயணத்தைப் பாடினர். அந்தப் பாடல்களைக் கேட்ட ராமரின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

“இவர்கள் என் மகன்கள்…” என்று உணர்ந்தார்.

பின்னர் சீதை அரசவைக்கு அழைக்கப்பட்டாள்.

அங்கு அவள் பூமாதேவியை வேண்டினாள்.

“நான் மனதாலும் செயலாலும் எப்போதும் ராமருக்கே உண்மையாக இருந்தேன் என்றால், பூமாதேவி என்னை ஏற்றுக் கொள்ளட்டும்,” என்றாள்.

உடனே பூமி பிளந்தது. தெய்வீக சிம்மாசனத்தில் பூமாதேவி தோன்றினாள். சீதையை தன் கரங்களில் ஏந்தி பூமிக்குள் மறைந்தாள்.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த ராமர் மனம் உடைந்தார். ஆனால் பிரம்மா தோன்றி, “அவள் வைகுண்டத்தில் உங்களை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறாள்,” என்று ஆறுதல் கூறினார்.

காலம் கடந்தது. ராமர் தனது மகன்களுக்கும் சகோதரர்களின் மகன்களுக்கும் ராஜ்யங்களைப் பகிர்ந்தளித்தார்.

இறுதியில் அவர் சரயு நதிக்கரைக்கு வந்தார். அயோத்தி மக்கள் அனைவரும் அவரைத் தொடர்ந்து வந்தனர்.

ராமர் மெதுவாக சரயு நதிக்குள் இறங்கினார். அந்த நொடியில் அவரது மனித வடிவு மறைந்து, மகாவிஷ்ணுவின் தெய்வீக ரூபம் வெளிப்பட்டது.

லட்சுமணன் ஆதிசேஷனாகத் திரும்பினார். பரதன், சத்ருக்னன் தங்கள் தெய்வீக அம்சங்களை அடைந்தனர். அனுமன் மட்டும் பூலோகத்தில் இருந்து, எப்போதும் ராம நாமத்தைப் பரப்பும் சிரஞ்சீவியாக வாழ்ந்தார்.

அவ்வாறு ராம அவதாரம் நிறைவு பெற்றது.

தர்மம் அழியாது…
சத்தியம் தோற்காது…
“ராம” நாமம் ஒலிக்கும் வரை உலகில் நன்மை நிலைத்திருக்கும்…