பகுதி 2 : பரத வம்சத்தின் தோற்றம் – சந்திரவம்ச மகிமை
இந்த உலகம் நிலைத்திருப்பதற்குக் காரணம் அரசர்கள் அல்ல; தர்மத்தைத் தாங்கிய வம்சங்கள். அந்த வம்சங்களுள், சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்த சூரியவம்சமும், சந்திரனைப் போல குளிர்ச்சி அளித்த சந்திரவம்சமும் மனித குல வரலாற்றின் இரு பெரும் தூண்களாக விளங்கின. வியாசர் மகாபாரதத்தைச் சொல்லத் தொடங்கியபோது, நேரடியாகக் குருக்ஷேத்திரப் போரில் இறங்கவில்லை. முதலில், “இந்தப் போருக்கு விதையாக இருந்த வம்சம் எது?” என்பதை உலகம் அறிய வேண்டும் என்பதற்காக, பரத வம்சத்தின் ஆதியை விரித்துரைத்தார். ஏனெனில், வேரை அறியாமல் மரத்தின் கனியைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது.
சந்திரன், அத்ரி மகரிஷியின் புத்திரராகப் பிறந்து, தன் குளிர்ந்த ஒளியால் உலகத்தைத் தழுவினான். அவனது வம்சம், வலிமையை விட அறிவையும், வீரத்தை விட தர்மத்தையும் முதன்மையாகக் கொண்டது. அந்தச் சந்திரவம்சத்தில்தான், புத்தன், புரூரவஸ், ஆயு, நஹுஷன், யயாதி போன்ற மாபெரும் அரசர்கள் தோன்றினர். யயாதி, இன்பத்தின் எல்லையை அனுபவித்தவனாக இருந்தாலும், அதன் வெறுமையை உணர்ந்து, இளமையை மகனுக்குத் தந்து, துறவறத்தை ஏற்றவன். அவன் வாழ்க்கையே ஒரு பெரிய பாடம்—இன்பம் முடிவில்லாதது அல்ல; தர்மமே நிலையானது.
யயாதியின் புதல்வர்களில், புரு என்பவன் தந்தையின் தவறுகளையும், பாரத்தையும் ஏற்றுக் கொண்டவன். தந்தையின் முதுமையைச் சுமந்து, தன் இளமையைத் தியாகம் செய்த புருவின் தர்மமே, எதிர்காலத்தில் ஒரு மாபெரும் வம்சத்திற்குத் தளமாக அமைந்தது. அதனால் தான் அந்த வம்சம் புருவம்சம், பின்னர் பரத வம்சம் என்று அழைக்கப்பட்டது. வியாசர் இதைச் சொல்லும் போது, ஒரு உண்மையை மெதுவாக விதைத்தார்—தியாகமே அரசகுலத்தின் உண்மையான ஆபரணம்.
புருவின் வம்சத்தில், தலைமுறை தலைமுறையாக அரசர்கள் தோன்றினார்கள். ஆனால் அவர்களில் ஒருவன் மட்டும், தன் தர்மத்தாலும், ஞானத்தாலும், வீரத்தாலும் வம்சத்திற்கே பெயர் தந்தான். அவனே மன்னன் பரதன். பரதன், பூமியை வென்றதால் பெரியவன் அல்ல; தன்னை வென்றதால் மகான். அவன் ஆட்சியில், அரசன் என்றால் அதிகாரம் அல்ல; பொறுப்பு என்று உலகம் உணர்ந்தது. அதனால் தான், இந்தப் பரந்த நிலம் “பாரத வர்ஷம்” என்று அழைக்கப்பட்டது. ஒரு மனிதனின் தர்மம், ஒரு தேசத்தின் பெயராக மாறிய அதிசயம் அது.
பரதனுக்குப் பின் வந்த அரசர்கள், அந்தப் பெயரின் பாரத்தைச் சுமந்தனர். ஒவ்வொருவரும், “நாம் பரத வம்சத்தினர்” என்ற பெருமையைச் சொல்வதற்கேற்ற வாழ்க்கை வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தனர். அதுவே அந்த வம்சத்தின் மகிமை. அந்த வரிசையில், துஷ்யந்தன், சகுந்தலை, அவர்களின் மகன் சர்வதமன் போன்றோர் தோன்றினர். சகுந்தலையின் கதையை வியாசர் கூறும்போது, ஒரு அரசனின் தவறு, ஒரு பெண்ணின் துயரம், ஒரு குழந்தையின் விதி—மூன்றும் எவ்வாறு தர்மத்தின் சோதனைகளாக மாறுகின்றன என்பதைக் காட்டினார்.
காலம் சுழன்றது. பரத வம்சம் விரிந்தது. அதில் தான், குரு, ஹஸ்தி, சாந்தனு போன்ற அரசர்கள் தோன்றினர். ஹஸ்தியின் பெயரால் உருவான நகரமே ஹஸ்தினாபுரம்—மகாபாரதத்தின் மையப் பீடம். சாந்தனுவின் காலத்தில், சந்திரவம்சம் தனது உச்சத்தை எட்டியது. ஆனால் உச்சம் என்பது எப்போதும் அமைதியின் அறிகுறி அல்ல; பல நேரங்களில் அது வீழ்ச்சியின் தொடக்கமாக இருக்கும் என்பதை வியாசர் நுட்பமாக உணர்த்தினார்.
சாந்தனுவின் வாழ்க்கையில், கங்கையின் வரவும், பீஷ்மரின் பிறப்பும், ஒரு வம்சத்தின் எதிர்காலத்தை மாற்றிய நிகழ்வுகளாக அமைந்தன. இங்கேயே, பரத வம்சத்தின் மகிமையோடு சேர்ந்து, அதன் துயரத்தின் விதையும் விதைக்கப்பட்டது. ஏனெனில், மிக உயர்ந்த தர்மம் கூட, மனித உணர்ச்சிகளால் சோதிக்கப்படும் போது, துன்பமாக மாறும். சந்திரவம்சம் அதற்குத் தவிர்க்க முடியாத விதிவிலக்கல்ல.
வியாசர், சந்திரவம்சத்தின் வரலாற்றைச் சொல்லும் போது, அதை வெறும் அரச பட்டியலாக மாற்றவில்லை. ஒவ்வொரு அரசனின் வாழ்க்கையும், ஒரு தர்மக் கேள்வியாக மாறுகிறது. “அரசன் யார்?” “அவன் அதிகாரம் எதற்காக?” “அவன் தவறு செய்தால், அதன் விளைவு யாருக்கு?” என்ற கேள்விகள், வரலாற்றின் ஊடே ஒலிக்கின்றன. அதனால் தான், பரத வம்சத்தின் கதைகள், வெறும் கடந்த கால நினைவுகள் அல்ல; அவை கலியுக மனிதனுக்கான கண்ணாடி.
இந்தப் பகுதியில், வியாசர் நமக்கு ஒன்றை மட்டும் தெளிவாகச் சொல்கிறார்: மகாபாரதப் போர் திடீரென்று வெடித்தது அல்ல. அது நூற்றாண்டுகள் தேங்கிய கர்மங்களின், தவறுகளின், தியாகங்களின் இறுதி விளைவு. பரத வம்சத்தின் மகிமை जितना உயர்ந்ததோ, அதே அளவு அதன் சோதனைகளும் கடுமையானவை. அந்த வம்சத்தின் உச்சியில் தான், தர்மமும் அதர்மமும் நேருக்கு நேர் மோத வேண்டிய தருணம் உருவானது.
இதன் தொடர்ச்சியாக, அந்த வம்சத்தின் மாபெரும் தூணாக விளங்கிய ஒருவன்—பீஷ்மர்—தோன்றுகிறார். அவரது வாழ்க்கை, பரத வம்சத்தின் பெருமையையும், அதே நேரத்தில் அதன் வலியையும் ஒருங்கே தாங்கிய ஒரு மாபெரும் யாகமாகும்.
👉 அடுத்த பகுதியில்,
“பீஷ்மர் – தியாக தர்மத்தின் உச்சம்”
