வியாசர் மகாபாரதத்தின் பெருமை
பகுதி 7: கிருஷ்ணன் – லீலை அல்ல, லோகநாதன்
மகாபாரதத்தின் கதையில், கிருஷ்ணன் தோன்றுவது வெறும் ஒரு வீரனின் கதையல்ல; அவர் லீலைவல்லவர் அல்ல, லோகநாதர் என்று வியாசர் வெளிப்படுத்துகிறார். கிருஷ்ணன் மனிதர்களுக்குள் வாழ்ந்த போது, அவர் குருக்ஷேத்திரப் போரின் ஒளியாகவும், தர்மத்தின் வழிகாட்டியாகவும், சகோதரர்கள் மற்றும் எதிரிகளின் மனங்களை மாற்றும் வல்லவராகவும் இருந்தார். அவர் தோற்றம் மற்றும் செயல் எல்லா மனிதர்களுக்கும் தர்மம் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பதை உணர்த்தும் ஒரு அச்சாணியாக இருந்தது.
கிருஷ்ணன், அர்ஜுனனின் வாழ்க்கையில் நேர்ந்த அவமானங்கள், சந்தேகங்கள், போராட்டங்கள் ஆகியவற்றுக்கு வழிகாட்டியவர். கந்தசாமி அர்ஜுனன் யுத்தத்தை தொடங்க முன், கர்மம், யோகமும், பக்தியுமாக வாழும் முறை என்ன என்பதை விளக்கி, உலகிற்கு பகவத் கீதை உருவாக்கினார். இந்தக் கீதை மகாபாரதத்தில் ஒரு முக்கிய அத்தியாயமாக, மனிதன் தன் கடமையை உணர்ந்து செயல் பட வேண்டும் என்பதற்கான வழிகாட்டியாக இருக்கிறது. கிருஷ்ணன் எப்போதும் அவனது லீலைவில் இல்லாமல், உலகின் நியாயத்துக்கும், மனிதன் தர்மத்திற்கும் நேரடியாகச் சேர்ந்த நாதனாக தோன்றினார்.
அவர் குருக்ஷேத்திரப் போரில் எடுத்த நடவடிக்கைகள், அவரது அறிவும், நுட்பமும், தர்மத்தைப் பின்பற்றும் போக்கும் மனிதன் எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகின்றன. ஒருவேளை, பாண்டவர்களுக்கு நேர்ந்த தீமை, துரியோதனர்களின் அம்பலங்கள் எல்லாம் கிருஷ்ணனின் நேரடி அறிவின் மூலம் சமாளிக்கப்படும். அவர் குருக்ஷேத்திரப் போரின் பின்னணி முழுவதையும் திட்டமிட்டு, தர்மம் வெல்லும் பாதையை உருவாக்கினார். இதனால், கிருஷ்ணன் லீலைவல்லவர் அல்ல; நாடுகளையும், வம்சங்களையும், மனித குலத்தின் வரலாற்றையும் திருப்பி அமைப்பவர்.
கிருஷ்ணனின் தன்மை மட்டும் அல்ல, அவரது வழிகாட்டும் செயல், உவமை இல்லாத அறிவு, பக்தி மற்றும் கருணை ஆகியவை மகாபாரதத்திற்கு உயிரைப் போக வைத்தவை. அவர் பாண்டவர்கள் தர்மத்தைச் செயல்படுத்தும் போது, தங்கள் மனங்களில் உறுதி ஏற்படுத்தி, எதிரிகளைத் தர்மத்திற்கு வழிநடத்தினார். இங்கு வியாசர் நமக்கு உண்மையைச் சொல்கிறார்: “உலகின் நியாயம், சக்தியால் அல்ல; அறிவு, தர்மம், நேர்மை மூலம் நிலைபெறும்.”
கிருஷ்ணன், அவரது பிறந்த காலத்திலிருந்து, வாழ்ந்த காலம் முழுவதும், ஒரு உலக சக்தியாளராக அல்ல, தர்மத்தின் உயிர்ப்பாகவும், லோகநாதராகவும் விளங்கினார். அவரது கதைகள், லீலைவாகத் தோன்றினாலும், அவை ஒவ்வொன்றும் மனிதன் தர்மத்தைப் பின்பற்றுவதற்கான பாடமாகும். மகாபாரதத்தில் கிருஷ்ணன் காட்டிய தர்மம், மனிதன் எப்போதும் நேர்மையும் அறிவும், கருணையும் ஒருங்கிணைத்து வாழ வேண்டும் என்பதற்கான முன்னோடியாக இருக்கிறது.
முடிவாக, கிருஷ்ணன் லீலைவல்லவர் அல்ல; அவர் மனித குலத்திற்கு நேரடியாக வாழும் தர்மத்தின் வடிவம், சிந்தனைக்குரிய நாதர், உலகினை நடத்தும் வழிகாட்டி. இதன் மூலம், வியாசர் மகாபாரதத்தை ஒரு தனித்துவமான, தர்மத்தைச் சோதிக்கும், மனித மனத்திற்கு நேரடியாக பாடக் கொடுக்கும் மகா நூலாக மாற்றியுள்ளார்.
அடுத்த பகுதியில்,
“பகவத் கீதை: வேதங்களின் சாரம்” பற்றி, மகாபாரதத்தின் அதிகாரமெனும் பாடம்
