இராமாயணம் – ராம அவதாரம்

பகுதி 3 – கைகேயியின் வரமும் ராமரின் வனவாசமும்

மிதிலை நகரத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் நடைபெற்ற திருமணங்களுக்குப் பிறகு, ஸ்ரீராமர் சீதாதேவியுடன் அயோத்தி திரும்பினார். அயோத்தி நகரமே ஆனந்த வெள்ளத்தில் மூழ்கியது. வீதிகள் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டன. மக்கள் அனைவரும் “ராமபிரான் வாழ்க!” என்று முழங்கினர். ராமரும் சீதையும் தர்மம், அன்பு, பணிவு ஆகியவற்றின் உருவமாக வாழத் தொடங்கினர்.

காலம் சென்றது. தசரத சக்கரவர்த்தி முதுமையை அடைந்தார். “இனி அரச பொறுப்பை என் மகன் ராமனிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்” என்று முடிவு செய்தார். அமைச்சர்கள், முனிவர்கள், மக்களெல்லாம் அதனை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றனர். ஏனெனில் ராமர் தர்மத்தின் வடிவம் என்று அனைவரும் அறிந்திருந்தனர்.

அயோத்தி முழுவதும் பட்டாபிஷேகத் தயாரிப்புகள் தொடங்கின. கோயில்களில் வேத மந்திரங்கள் முழங்கின. வீதிகளில் சந்தனம் தெளிக்கப்பட்டது. மக்கள் புதிய ஆடைகள் அணிந்து கொண்டாடத் தயாரானார்கள். கோசலைத் தேவி மகிழ்ச்சியில் மூழ்கினாள். கைகேயியும் ஆரம்பத்தில் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாள். “ராமன் என் மகனைப்போல் தான்” என்று பெருமையாக கூறினாள்.

ஆனால் அரண்மனையில் மந்தரை என்ற கூனிப் பணிப்பெண் இருந்தாள். அவள் பொறாமை, சூழ்ச்சி நிறைந்தவள். ராமன் பட்டம் சூட்டப்பட்டால் கைகேயிக்கு மதிப்பு குறைந்து விடும் என்று எண்ணினாள். உடனே கைகேயியின் மனதில் விஷம் கலக்கத் தொடங்கினாள்.

“அம்மா! ராமன் மன்னனானால் கோசலை உயர்வாள். சீதை பட்டத்தரசி ஆவாள். உன் மகன் பரதன் பின்தள்ளப்படுவான். நீ இப்போது எதுவும் செய்யாவிட்டால் நாளை வருந்த வேண்டியிருக்கும்” என்று அவள் நஞ்சு சொற்களைச் சொன்னாள்.

முதலில் கைகேயி அதனை ஏற்கவில்லை. “ராமன் தர்மவான். அவன் எப்போதும் பரதனை அன்புடன் பார்த்துக் கொள்வான்” என்றாள். ஆனால் மந்தரை தொடர்ந்து அவளின் மனதை கலக்கினாள். இறுதியில் கைகேயியின் மனம் மாறியது.

அப்போது மந்தரை அவளுக்கு ஒரு பழைய நிகழ்வை நினைவூட்டினாள். ஒருமுறை தசரதன் போரில் மயங்கி விழுந்தபோது கைகேயி அவரை காப்பாற்றியிருந்தாள். அதற்குப் பரிசாக இரண்டு வரங்கள் தருவதாக தசரதன் வாக்கு கொடுத்திருந்தான். “அந்த வரங்களை இப்போது கேள்” என்றாள் மந்தரை.

அந்த இரவு கைகேயி கோபகிரகத்தில் சென்று தரையில் படுத்துக் கொண்டாள். தசரதன் மகிழ்ச்சியுடன் அவளைச் சந்திக்க வந்தார். ஆனால் அவள் முகம் சோகமாக இருந்தது. “என்ன ஆயிற்று?” என்று மன்னன் பதற்றத்துடன் கேட்டார்.

அப்போது கைகேயி, “முன்பு தாங்கள் எனக்குக் கொடுத்த இரண்டு வரங்கள் நினைவிருக்கிறதா?” என்று கேட்டாள். தசரதன் உடனே, “நிச்சயமாக! என்ன வேண்டுமானாலும் கேள்” என்றார்.

அந்தக் கணமே கைகேயி தனது கொடிய கோரிக்கையை முன்வைத்தாள்.

“முதல் வரமாக பரதன் அயோத்தி அரசனாக வேண்டும். இரண்டாவது வரமாக ராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டிற்கு செல்ல வேண்டும்.”

இந்த வார்த்தைகள் தசரதனின் இதயத்தை மின்னல்போல் தாக்கின. அவர் நடுங்கினார். “கைகேயி! என்ன சொல்கிறாய்? ராமன் என் உயிர்! அவனை நான் பிரிய முடியாது!” என்று கதறினார்.

ஆனால் கைகேயி பிடிவாதமாக இருந்தாள். “மன்னா! நீங்கள் சொன்ன வாக்கை காப்பாற்ற வேண்டும். இப்போது தர்மம் உங்கள் கையில் உள்ளது” என்றாள்.

தசரதன் மயங்கி விழுந்தார். அரண்மனை முழுவதும் சோகம் சூழ்ந்தது. இந்த செய்தி ராமரிடம் சென்றது. அவர் உடனே தந்தையிடம் வந்தார். தசரதன் பேச முடியாமல் கண்ணீர் விட்டார். கைகேயியே நடந்ததை கூறினாள்.

அதை கேட்டதும் ராமர் அமைதியாகச் சிரித்தார்.

“அம்மா! இதற்காகத்தானா நீங்கள் வருந்துகிறீர்கள்? தந்தையின் வாக்கை காப்பது மகனின் கடமை. நான் உடனே வனவாசம் செல்கிறேன். பரதன் ஆட்சி செய்வதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி தான்” என்றார்.

இந்த அமைதியைக் கண்டு அனைவரும் அதிர்ந்தனர். கோசலைத் தேவி துயரத்தில் உடைந்தாள். “மகனே! உன்னை நான் எப்படி பிரிவேன்?” என்று அழுதாள். ராமர் அவளை ஆறுதல் கூறினார்.

இந்த செய்தி சீதையிடம் சென்றது. உடனே அவள், “நீங்கள் செல்லும் இடமெல்லாம் நானும் வருவேன். மனைவியின் தர்மம் கணவனைப் பின்பற்றுவதே” என்றாள்.

ராமர் முதலில் மறுத்தார். “காடு மிகவும் கொடியது. அங்கு மிருகங்கள், அரக்கர்கள் நிறைந்துள்ளனர்” என்றார். ஆனால் சீதை உறுதியாக நின்றாள்.

“அரண்மனையில் தனியாக வாழ்வதைவிட, உங்களுடன் காட்டில் வாழ்வதே எனக்கு சொர்க்கம்” என்றாள்.

இதைக் கேட்ட லட்சுமணனும், “அண்ணா! உங்களை விட்டு நான் ஒரு கணமும் இருக்க மாட்டேன். நானும் வருகிறேன்” என்றான்.

மூவரும் தவசிகளின் உடை அணிந்தனர். அயோத்தி மக்கள் கதறி அழுதனர். ராமர் தேரில் ஏறிச் செல்லும்போது மக்கள் பின்னால் ஓடினர். “எங்களை விட்டுச் செல்லாதீர்கள்!” என்று விண்ணப்பித்தனர்.

ஆனால் ராமர் மெதுவாக, “தர்மத்தை காப்பது எல்லோரின் கடமை. நான் திரும்பி வருவேன்” என்றார்.

அவர்கள் கங்கை கரையை அடைந்தனர். அங்கு குகன் என்ற வேடன் அரசன் ராமரைப் பார்த்து கண்கலங்கினான். “நான் உங்களின் அடியேன்” என்று பணிந்தான். அவன் அவர்களை படகில் ஏற்றி கங்கையை கடத்தினான்.

அதன்பின் பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தனர். முனிவர் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார். பின்னர் சித்திரகூடம் எனும் அழகிய மலையை அடைந்து அங்கு பர்ணசாலை அமைத்து வாழத் தொடங்கினர்.

இந்நேரத்தில் பரதன் கேகய நாட்டிலிருந்து அயோத்தி திரும்பினார். நகரம் சோகத்தில் மூழ்கியிருந்தது. தந்தை இறந்த செய்தியும், ராமர் வனவாசம் சென்ற செய்தியும் கேட்டதும் அவர் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

“இது என்ன அநியாயம்?” என்று தாயிடம் கோபமுற்றார். கைகேயியை கடுமையாகக் கண்டித்தார். “நான் இப்படிப் பட்ட ராஜ்யத்தை ஏற்க மாட்டேன்!” என்றார்.

உடனே பரதன், சத்ருக்னன் மற்றும் அமைச்சர்களுடன் சித்திரகூடம் நோக்கிப் புறப்பட்டார். அங்கு ராமரைச் சந்தித்து, “அண்ணா! திரும்பி வந்து அயோத்தியை ஆளுங்கள்” என்று வேண்டினார்.

ஆனால் ராமர், “தந்தையின் வாக்கு பொய்யாகக் கூடாது. பதினான்கு ஆண்டுகள் முடிந்த பின் நான் திரும்புவேன்” என்றார்.

பரதன் கண்கலங்கினான். “அப்படியானால் உங்கள் பாதுகைகளைத் தாருங்கள். அவற்றைச் சிம்மாசனத்தில் வைத்து உங்கள் பிரதிநிதியாக ஆட்சி செய்வேன்” என்றான்.

ராமர் தனது பாதுகைகளை அவனிடம் கொடுத்தார். பரதன் அவற்றைத் தலையில் சுமந்து கொண்டு நந்திகிராமத்தில் வைத்து வழிபட்டு, துறவியாய் வாழ்ந்து அரசை நடத்தத் தொடங்கினார்.

இவ்வாறு ராமர் தர்மத்திற்காக அரசையும் சுகவாழ்வையும் துறந்து காட்டில் வாழத் தொடங்கினார்…