இராமாயணம் – ராம அவதாரம்

பகுதி 7 – அனுமனின் இலங்கைப் பயணம் மற்றும் சீதையை கண்ட தருணம்

மகேந்திர மலையின் உச்சியில் நின்ற அனுமன் அந்த நாள் பரம விஸ்வரூபமாகத் தோன்றினார். அவரது உடல் மலைபோல் உயர்ந்தது. கண்களில் பக்தியின் தீ ஜொலித்தது. “ஜெய் ஸ்ரீராம்!” என்று முழங்கியபோது, அந்த ஒலி மலைகளை அதிர வைத்தது. வானத்தில் தேவர்கள் மலர் மழை பொழிந்தனர். ஜாம்பவான், அங்கதன் மற்றும் வானர வீரர்கள் அனைவரும் ஆனந்தத்தில் திளைத்தனர்.

அனுமன் மனதில் ஒரே எண்ணம் — “எப்படியாவது சீதாதேவியை கண்டுபிடித்து, ராமரிடம் செய்தி கொண்டு சேர்க்க வேண்டும்.”

அவர் தனது வாலைச் சுருட்டி, இரு கரங்களையும் விரித்து, மலை உச்சியிலிருந்து ஆகாயத்தில் பாய்ந்தார். அந்தப் பாய்ச்சலின் வேகத்தால் மகேந்திர மலை அதிர்ந்தது. மரங்கள் வேரோடு பிடுங்கப்பட்டன. கடல் அலைகள் உயர்ந்து எழுந்தன.

அனுமன் ஆகாயத்தில் பறந்து செல்லும்போது, கடல்தேவன் அவரது பக்தியைப் பார்த்து மகிழ்ந்தான். “இவர் ராம காரியத்திற்காகப் போகிறார்,” என்று எண்ணி உதவ விரும்பினான். உடனே மைனாக மலை கடலிலிருந்து மேலெழுந்தது.

“வாயுபுத்திரனே! சற்று இளைப்பாறி செல்,” என்று மைனாகன் வேண்டினான்.

ஆனால் அனுமன் பணிவுடன், “நான் ராம காரியத்தில் இருக்கிறேன். சீதையை கண்டுபிடிக்கும் வரை ஓய்வு எடுக்க மாட்டேன்,” என்றார். இருப்பினும் மைனாகனின் அன்பை மதித்து, அவனை மெதுவாகத் தொட்டு ஆசீர்வதித்துவிட்டு முன்னேறினார்.

பின்னர் சுரசை என்ற நாகமாதா வழி மறித்தாள். தேவர்கள் அனுமனின் புத்திசாலித்தனத்தை சோதிக்க அவளை அனுப்பியிருந்தனர்.

“தேவர்கள் உன்னை எனக்கு உணவாக அளித்துள்ளனர். என் வாய்க்குள் நுழைந்து பின் செல்,” என்றாள் சுரசை.

அனுமன் உடனே தன் உருவத்தை பெரிதாக்கினார். சுரசையும் தனது வாயை இன்னும் பெரிதாக்கினாள். அனுமன் மேலும் பெரிதானார். இவ்வாறு போட்டி நீண்டது. திடீரென அனுமன் சிறிய உருவமாக மாறி அவளது வாய்க்குள் நுழைந்து வெளியே வந்தார்.

“அம்மா! உங்கள் வரம் நிறைவேறியது. இப்போது நான் செல்கிறேன்,” என்றார்.

அனுமனின் புத்திசாலித்தனத்தைக் கண்டு சுரசை மகிழ்ந்து, “வெற்றி உனதே!” என்று ஆசீர்வதித்தாள்.

அதன்பின் சிம்ஹிகை என்ற அரக்கி அவரது நிழலைப் பிடித்து இழுத்தாள். அவள் நிழலைப் பிடித்து உயிர்களை விழுங்குவாள். அனுமன் உடனே அவளது உடலுக்குள் நுழைந்து, அவளது இதயத்தைப் பிளந்து அழித்தார்.

இவ்வாறு பல தடைகளை வென்று அனுமன் இலங்கைத் தீவை அடைந்தார்.

இரவு நேரம். நிலவொளியில் இலங்கை நகரம் பொன்னால் ஆனது போல ஜொலித்தது. உயர்ந்த கோபுரங்கள், மணிமாடங்கள், பொற்கதவுகள் – அனைத்தும் இராவணனின் செல்வ வளத்தை வெளிப்படுத்தின.

ஆனால் அனுமன் மனதில் ஒரு எண்ணமே — “சீதாதேவி எங்கே?”

அவர் சிறிய வானர உருவம் எடுத்து நகருக்குள் நுழைந்தார். நகரின் காவல் தெய்வமான இலங்கிணி அவரைத் தடுத்தாள். அனுமன் அவளை மெதுவாகத் தாக்கியதும் அவள் தரையில் விழுந்தாள்.

“இன்று இலங்கையின் அழிவு தொடங்கியது,” என்று சொல்லிவிட்டு அவள் மறைந்தாள்.

அனுமன் நகரம் முழுவதும் தேடினார். இராவணனின் அரண்மனைகளில் நுழைந்தார். அங்கு அற்புதமான செல்வங்கள் இருந்தன. பல அரக்கப் பெண்கள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால் சீதை எங்கும் இல்லை.

ஒரு கணம் அனுமன் மனம் கலங்கியது.

“நான் தவறான இடத்துக்கு வந்துவிட்டேனா?” என்று நினைத்தார்.

ஆனால் உடனே தன்னம்பிக்கை கொண்டு மீண்டும் தேடத் தொடங்கினார்.

இறுதியில் அவர் அசோக வனத்தை அடைந்தார். அங்கு நிலவொளியில் ஒரு மரத்தின் கீழ் மெலிந்த உடலுடன், கண்ணீரில் மூழ்கி அமர்ந்திருந்தாள் சீதாதேவி.

அவளது தலைமுடி சீர்குலைந்திருந்தது. ஆபரணங்கள் இல்லை. முகத்தில் துயரத்தின் நிழல். ஆனால் அவளது தெய்வீக ஒளி மட்டும் குறையவில்லை.

அவளைச் சுற்றி கொடிய அரக்கிப் பெண்கள் காவலில் நின்றனர்.

அந்த நேரத்தில் இராவணன் அங்கு வந்தான். பொற்கிரீடம் சூடி அகந்தையுடன் நின்றான்.

“சீதா! என்னை ஏற்றுக் கொள். இலங்கையின் அரசியாக வாழ்வாய்,” என்றான்.

ஆனால் சீதை முகம் திருப்பினாள்.

“நான் ஸ்ரீராமனின் மனைவி. என் உயிர் போனாலும் தர்மத்தை விட்டு விலக மாட்டேன்,” என்றாள்.

இராவணன் கோபமுற்றான். “இன்னும் இரண்டு மாதங்கள். அதற்குள் சம்மதிக்காவிட்டால் உன்னை கொன்று விடுவேன்,” என்று மிரட்டிவிட்டு சென்றான்.

அவன் சென்றதும் சீதை அழுதாள்.

“ராமா… எப்போது வருவீர்?” என்று உருகினாள்.

இந்தக் காட்சியை மரத்தின் மேல் இருந்து பார்த்த அனுமனின் கண்களிலும் கண்ணீர் வந்தது. “எவ்வளவு துயரம் அனுபவிக்கிறாள் தாய்!” என்று மனம் உடைந்தார்.

அரக்கிப் பெண்கள் தூங்கியபின், அனுமன் மெதுவாக கீழிறங்கினார். முதலில் ராமரின் புகழைப் பாடத் தொடங்கினார். சீதை அதைக் கேட்டு அதிர்ந்தாள்.

“இந்த இலங்கையில் ராமனின் நாமம்?” என்று ஆச்சரியப்பட்டாள்.

அப்போது அனுமன் மரத்தின் பின்னால் இருந்து வெளிவந்து கைகளை கூப்பினார்.

“அம்மா! நான் ஸ்ரீராமனின் தூதன். என் பெயர் அனுமன்,” என்றார்.

முதலில் சீதை பயந்தாள். “இது இராவணனின் மாயையோ?” என்று சந்தேகித்தாள்.

உடனே அனுமன் ராமர் கொடுத்த கணையாழியை எடுத்துக் காட்டினார்.

அந்த மோதிரத்தைப் பார்த்ததும் சீதையின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது.

“இது என் பிரபுவின் மோதிரம்!” என்று அதனை கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டாள்.

அனுமன் ராமரின் துயரத்தையும், அவருடைய தேடலையும் விவரித்தார். சீதை உருகினாள்.

“என் ராமர் நலமாக இருக்கிறாரா?” என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்டாள்.

அனுமன், “அம்மா! அவர் உங்களை நினைத்து ஒரு கணமும் அமைதியாக இல்லை. விரைவில் வந்து உங்களை மீட்பார்,” என்றார்.

அப்போது சீதை தன் சூடாமணியை கழற்றி அனுமனிடம் கொடுத்தாள்.

“இதனை என் பிரபுவிடம் கொடு. இது என் அடையாளம்,” என்றாள்.

அனுமன் உடனே, “அம்மா! விரும்பினால் இப்போதே உங்களை என் தோளில் ஏற்றி அழைத்துச் செல்கிறேன்,” என்றார்.

ஆனால் சீதை மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

“இல்லை அனுமனே. ராமரே வந்து இராவணனை வென்று என்னை மீட்க வேண்டும். அதுவே தர்மம்,” என்றாள்.

அனுமன் அவளது மகத்துவத்தை வியந்தார். பின்னர் அவளை வணங்கி புறப்படத் தயாரானார்.

ஆனால் செல்லும் முன், “இலங்கையின் பலத்தையும் அறிந்து செல்ல வேண்டும்,” என்று எண்ணினார்.

உடனே அவர் விஸ்வரூபம் எடுத்து அசோக வனத்தை அழிக்கத் தொடங்கினார். மரங்கள் முறிந்தன. அரக்கர்கள் ஓடினர். காவலர்கள் தாக்க வந்தனர். அனுமன் அவர்களை எல்லாம் வீழ்த்தினார்.

இந்த செய்தி இராவணனிடம் சென்றது.

“ஒரு வானரன் இலங்கையை கலக்குகிறானா?” என்று கோபமுற்ற இராவணன் தனது வீரர்களை அனுப்பினான்.

ஆனால் அனுமன் அனைவரையும் தோற்கடித்தார்.

இறுதியில் இந்திரஜித் வந்து பிரம்மாஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்தினான். பிரம்மாஸ்திரத்திற்கு மரியாதை காட்டி அனுமன் தன்னை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார்.

அவரை கட்டிப்பிடித்து இராவணன் சபைக்கு அழைத்து வந்தனர்.

அங்கு இராவணன் கோபமாக, “யார் நீ?” என்று கேட்டான்.

அனுமன் சிரித்தபடி பதிலளித்தார்:

“நான் கோசல நாட்டின் மன்னன் ஸ்ரீராமனின் தூதன். தர்மத்தை மீறி சீதையை அபகரித்த உன் அழிவு நெருங்கி விட்டது!”

இந்த வார்த்தைகள் இலங்கையின் எதிர்காலத்தை அறிவித்த இடிமுழக்கமாக இருந்தது…