இராமாயணம் – ராம அவதாரம்

பகுதி 5 – ஜடாயுவின் இறுதி, சபரியின் பக்தி மற்றும் அனுமனைச் சந்தித்த ராமர்

பஞ்சவடி காட்டின் அமைதி அந்த நாளில் முற்றிலும் சிதறி இருந்தது. சீதையை இழந்த வேதனையில் ஸ்ரீராமரும் லட்சுமணனும் காடு முழுவதும் அலைந்தனர். ஒவ்வொரு மரத்தையும் பார்த்து “சீதா!” என்று அழைத்தனர். ஒவ்வொரு ஆற்றங்கரையிலும், மலைச்சரிவிலும், குகைகளிலும் தேடினர். ராமரின் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. “என் சீதை எங்கே?” என்ற வேதனை அவரது இதயத்தை எரித்தது.

அவ்வாறு தேடி வந்தபோது, ஒரு பெரிய பறவை தரையில் விழுந்து உயிர் துடித்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டனர். அதன் இறக்கைகள் வெட்டப்பட்டிருந்தன. உடல் முழுவதும் காயங்களால் மூடப்பட்டிருந்தது. அது ஜடாயு.

ராமர் உடனே அவனைத் தன் மடியில் தூக்கிக் கொண்டார். “மகா பறவையே! உனக்கு இந்த நிலை எப்படி ஏற்பட்டது?” என்று கண்ணீருடன் கேட்டார்.

ஜடாயு மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தான். “ராமா… இராவணன்… சீதையை அபகரித்து கொண்டு சென்றான். நான் அவனைத் தடுத்தேன். போரிட்டேன். ஆனால் அவன் என் இறக்கைகளை வெட்டி வீழ்த்திவிட்டான்…” என்று சொன்னான்.

இந்த வார்த்தைகள் ராமரின் உள்ளத்தைத் துளைத்தன. அவர் ஜடாயுவின் தலையைத் தடவி, “நீ என் தந்தை போன்றவன். என் சீதைக்காக உயிரை அர்ப்பணித்தாய்” என்று உருகினார்.

ஜடாயு மீண்டும், “அவன் தெற்குத் திசை நோக்கிப் போனான்…” என்று சொல்லிவிட்டு, “உங்கள் திருவடியை நினைத்து உயிர் விடுகிறேன்” என்று கூறி இறைவனின் நாமத்தை உச்சரித்தபடி உயிர் நீத்தான்.

ராமர் பெரிதும் அழுதார். “என் தந்தை தசரதனுக்குப் பிறகு, எனக்காக உயிர் தியாகம் செய்த இன்னொரு தந்தை நீ தான்!” என்றார்.

அவர் ஜடாயுவுக்குத் தன் தந்தைக்கு செய்யும் மரியாதையோடு ஈமச்சடங்குகளைச் செய்தார். அந்தக் காட்சியை தேவர்களும் முனிவர்களும் வானத்திலிருந்து பார்த்து கண்கலங்கினர். “பகவான் கூட பக்தர்களுக்கு இவ்வளவு அன்பு காட்டுகிறார்” என்று புகழ்ந்தனர்.

அதன்பின் ராமரும் லட்சுமணனும் தெற்கே பயணித்தனர். காட்டின் இருள் மேலும் அடர்ந்தது. அவர்கள் சென்ற வழியில் கபந்தன் என்ற கொடிய அரக்கன் தோன்றினான். அவனுக்கு தலை இல்லை; வயிற்றிலேயே வாய் இருந்தது. நீண்ட கரங்களால் மனிதர்களைப் பிடித்து விழுங்குவான்.

அவன் ராம லட்சுமணர்களைத் தாக்கினான். இருவரும் வீரமாகப் போரிட்டு அவனது கரங்களை வெட்டினர். இறப்பதற்கு முன் அவன் தனது உண்மையை வெளிப்படுத்தினான்.

“நான் முன்பு தெய்வீக கந்தர்வன். சாபத்தால் இவ்வாறு அரக்கனானேன். உங்கள் கரத்தால் இன்று சாபவிமோசனம் பெற்றேன்” என்றான்.

பின்னர் அவன் ராமரிடம், “மதங்கமலை அருகே சபரி என்ற பக்தை வாழ்கிறாள். அவளைச் சந்தியுங்கள். பின்னர் சுக்ரீவன் என்ற வானர அரசனை அடைவீர்கள். அவனும் அனுமனும் உங்களுக்கு உதவுவார்கள்” என்று கூறினான்.

அதன்படி ராமரும் லட்சுமணனும் சபரியின் ஆசிரமத்தை அடைந்தனர். அங்கு வயதான பக்தை சபரி பல ஆண்டுகளாக ராமரை எதிர்பார்த்து தவம் செய்து கொண்டிருந்தாள். தன் குருவின் வாக்குப்படி, “ஒருநாள் ராமர் உன்னைத் தரிசிக்க வருவார்” என்ற நம்பிக்கையோடு வாழ்ந்தாள்.

ராமரை கண்ட உடனே அவள் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தாள். “என் வாழ்வு இன்று பூரணமடைந்தது!” என்று கைகளை கூப்பினாள்.

அவள் காட்டில் சேகரித்த பழங்களை ராமருக்குக் கொடுத்தாள். ஒவ்வொரு பழத்தையும் முதலில் தானே கடித்து இனிப்பா என்று பார்த்து, பின்னர் ராமருக்குக் கொடுத்தாள். லட்சுமணன் அதைக் கண்டு சற்று தயங்கினான். ஆனால் ராமர் அந்தப் பழங்களை மிகுந்த அன்புடன் உண்டார்.

“பக்தியுடன் தரப்படும் சிறிய பொருளும் எனக்கு அமுதம்” என்றார்.

சபரி மகிழ்ச்சியில் உருகினாள். பின்னர் ராமரிடம், “மதங்கமலையில் சுக்ரீவன் என்ற வானரன் இருக்கிறான். அவன் உங்களுக்கு உதவுவான்” என்று கூறினாள்.

ராமர் அவளுக்கு மோட்சம் அருளினார். சபரி தியானத்தில் அமர்ந்து, இறைவனை நினைத்தபடி தெய்வீக ஒளியாக உயர்ந்தாள்.

பின்னர் ராமரும் லட்சுமணனும் மதங்கமலை நோக்கிப் பயணித்தனர். அங்கு சுக்ரீவன் தனது அமைச்சர்களுடன் ஒளிந்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான். அவனுடைய அண்ணன் வாலி அவனை நாட்டைவிட்டு விரட்டியிருந்தான். ஆகவே அவன் எப்போதும் பயத்திலேயே வாழ்ந்தான்.

தொலைவில் ராம லட்சுமணர்களைக் கண்டதும் அவன் அஞ்சினான். “இவர்கள் வாலியால் அனுப்பப்பட்ட வீரர்களா?” என்று சந்தேகப்பட்டான்.

உடனே தனது அறிவாளி அமைச்சனும், பரம பக்தனுமான அனுமனை அவர்களிடம் அனுப்பினான்.

அனுமன் தவசி வேடத்தில் ராமரை அணைந்தான். “நீங்கள் யார்? ஏன் இந்தக் காட்டில் அலைகிறீர்கள்?” என்று பணிவுடன் கேட்டான்.

ராமர் தனது வரலாற்றைச் சொன்னார். சீதை அபகரிக்கப்பட்டதை அறிந்த அனுமனின் கண்கள் கலங்கின. அவர் உள்ளத்திலே ஒரு அதிசய உணர்வு எழுந்தது.

“இவர் சாதாரண மனிதன் அல்ல… பரம்பொருளே!” என்று அனுமன் உணர்ந்தான்.

அவன் உடனே தனது உண்மையான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு ராமரின் பாதத்தில் விழுந்தான்.

“பிரபோ! நான் உங்கள் தாசன் அனுமன். என் உயிரே உங்களுக்காக!” என்று உருகினான்.

ராமர் புன்னகையுடன் அவனைத் தழுவினார். அந்தத் தருணமே உலகின் உயர்ந்த பக்தி உறவு உருவானது — இறைவனும் அடியாரும் ஒன்றான புனித தருணம் அது.

அனுமன் ராம லட்சுமணர்களை சுக்ரீவனிடம் அழைத்துச் சென்றான். சுக்ரீவன் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றான். இருவரும் தங்கள் துயரங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டனர்.

“என் மனைவியை வாலி பறித்துக் கொண்டான்,” என்றான் சுக்ரீவன்.

“என் மனைவியை இராவணன் அபகரித்தான்,” என்றார் ராமர்.

இருவரும் நண்பர்களாக இணைந்து உதவி செய்வதாக உறுதி எடுத்தனர். அக்னியைச் சாட்சியாக வைத்து நட்பு உறுதி நடைபெற்றது.

பின்னர் சுக்ரீவன் சீதை அபகரிக்கப்பட்டபோது அவள் கீழே வீசிய ஆபரணங்களை ராமரிடம் காட்டினான். அவற்றைக் கண்ட ராமர் கண்ணீர் விட்டார். லட்சுமணன், “இந்த காலணிகளை மட்டும் நான் அறிகிறேன்; ஏனெனில் நான் தினமும் அண்ணியின் பாதங்களை மட்டுமே வணங்கியவன்” என்றான்.

அந்த வார்த்தைகள் அங்கே இருந்த அனைவரின் மனதையும் உருக்கியது.

பின்னர் ராமர் சுக்ரீவனிடம், “உன் துயரத்தை முதலில் தீர்ப்பேன். வாலியை வென்று உன்னை மீண்டும் அரசனாக்குவேன்” என்று உறுதியளித்தார்.

இதனால் ராமாயணத்தின் அடுத்த மாபெரும் நிகழ்வு — வாலி வதம் — தொடங்கப்போகிறது…