அழகர்மலை லீலை: கள்ளழகர் அவதாரமும் சாப விமோசனமும்
தவக்கோலத்தில் முனிவர்
முன்னொரு காலத்தில், அழகர் மலையில் உள்ள ‘நூபுர கங்கை’ அருவிக்கருகே சுதப முனிவர் என்பவர் கடும் தவம் புரிந்து வந்தார். அவர் நாராயணனின் நினைவிலேயே மூழ்கியிருந்ததால், உலக விஷயங்கள் எதையும் உணராத நிலையில் இருந்தார். ஒருமுறை, அங்கு கோபத்திற்குப் பெயர் போன துர்வாச முனிவர் தனது சீடர்களுடன் வந்தார்.
தவத்தில் ஆழ்ந்திருந்த சுதப முனிவர், துர்வாசரை வரவேற்கவோ அல்லது அவருக்குரிய மரியாதையை அளிக்கவோ இல்லை. இதனால் ஆத்திரமடைந்த துர்வாசர், “தவத்தில் மூழ்கிக் கடமையை மறந்த நீ, தண்ணீருக்குள் வாழும் மண்டூகமாக (தவளையாக) மாறுவாய்!” என்று சாபமிட்டார்.
வைகைக்கரையில் தவம்:
தன் தவறை உணர்ந்த சுதப முனிவர் துர்வாசரின் காலில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டார். துர்வாசர் மனமிரங்கி, “நீ வைகை ஆற்றில் தவம் செய். மகாவிஷ்ணுவே உனக்கு விமோசனம் அளிக்க நேரில் வருவார்” என்று அருளினார். அதன்படி, முனிவர் மண்டூக உருவில் வைகை ஆற்றில் தவம் செய்து வந்தார்.
குதிரை வாகனத்தில் வந்த கோவிந்தன்:
வருடங்கள் பல கடந்தன. சித்திரை மாதப் பௌர்ணமி நன்னாளில், வைகைக் கரையில் தவம் செய்யும் முனிவருக்கு அருள்பாலிக்க வைகுண்டத்திலிருந்து மகாவிஷ்ணு புறப்பட்டார். வழியில் அவர், அழகர் மலையின் காடுகளில் வாழும் மக்களின் அன்பிற்கு இணங்கி, அங்கேயே குடிகொள்ளத் தீர்மானித்தார். அங்கு வாழும் கள்ளர் சமூகத்தினர் அணிவதைப் போலவே ஆபரணங்களையும், தலையில் கொண்டையையும், கையில் வளரியையும் ஏந்தி ‘கள்ளழகர்’ கோலம் பூண்டார்.
தனது தங்கையான மீனாட்சியின் திருமணத்திற்காக அவர் மதுரைக்கு வந்தாலும், அவர் வருவதற்கு முன்பே திருமணம் முடிந்துவிடுகிறது. இதனால் சற்று கோபமடைந்த அழகர், தனது பக்தரான சுதப முனிவருக்குச் சாப விமோசனம் அளிக்க வைகை ஆற்றில் இறங்கினார்.
சாப விமோசனம்:
வைகை ஆற்றின் நடுவே மண்டூக முனிவருக்குத் தனது விஸ்வரூபக் காட்சியை அழகர் காட்டினார். முனிவரின் தவளை உருவம் நீங்கி, அவர் மீண்டும் முனிவராகப் பிறந்தார். இதைக் கொண்டாடும் விதமாகவே இன்றும் சித்திரைத் திருவிழாவின் போது ‘மண்டூக மகரிஷிக்கு மோட்சம் அளிக்கும் வைபவம்’ வெகு விமர்சையாக நடைபெறுகிறது.
கோயில் உருவான விந்தை: யமனின் வேண்டுதல்
மற்றொரு புராணக் கதையின்படி, தர்மதேவனான யமன், பூவுலகில் தர்மத்தை நிலைநாட்ட ஒரு சிறந்த இடத்தைத் தேடினார். அழகர் மலையின் இயற்கை அழகில் மயங்கிய அவர், அங்கேயே தங்கி மகாவிஷ்ணுவை நோக்கிக் கடும் தவம் புரிந்தார்.
அவரது தவத்திற்கு மெச்சிய பெருமாள், அங்கு தோன்றி யமனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றினார். “இந்த மலையில் தங்கி உன்னை வழிபடுபவர்களுக்கு எம பயம் இருக்காது” என்று வரம் அளித்தார். யமனே இக்கோயிலை முதலில் நிர்மாணித்ததாகவும், இன்றும் ஒவ்வொரு நாளும் அர்த்தசாம பூஜையை யமனே வந்து செய்வதாகவும் ஒரு ஐதீகம் உண்டு.
முடிவுரை:
அழகர் தனது தங்கைக்குத் திருமணம் முடிந்துவிட்டது என்று தெரிந்து, மதுரைக் கோட்டைக்குள் நுழையாமல் வைகை ஆற்றோடு திரும்புவதும், வரும் வழியில் வண்டியூர் அருகே முனிவருக்கு விமோசனம் அளிப்பதும் இன்றும் ஒரு தத்ரூபமான கதையாகப் பக்தர்களால் பேசப்படுகிறது.
”அழகு” என்றால் அது கள்ளழகர்தான் என்பதற்கு ஏற்ப, இன்றும் அந்தப் பசுமையான மலையில் அமர்ந்து கொண்டு அவர் உலகைக் காத்து வருகிறார்.
திருச்சிற்றம்பலம்!
