இராமாயணம் – ராமர் அவதாரம்
பகுதி 2 – விசுவாமித்திரருடன் ராம லட்சுமணர்கள் மற்றும் சீதா சுயம்வரம்
அயோத்தி அரண்மனையில் தசரத மன்னன் கனத்த மனதுடன் நின்றார். ஒருபுறம் தந்தை பாசம், மறுபுறம் முனிவரின் வாக்கு. இறுதியில் தர்மமே மேலானது என்று எண்ணி, தனது அன்புப் புதல்வர்களான ராமர் மற்றும் லட்சுமணரை விசுவாமித்திர முனிவருடன் அனுப்ப சம்மதித்தார். அரண்மனை முழுவதும் சோக நிழல் பரவியது. கோசலைத் தேவி கண்களில் நீர் மல்க மகனை அரவணைத்தாள். “என் மகனே! தர்மத்தின் பாதையில் செல். உன் தந்தையின் புகழையும் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் பெருமையையும் காப்பாற்று” என்று ஆசீர்வதித்தாள்.
ராமரும் லட்சுமணரும் அரச உடைகளை விட்டு தவசிகளுக்குரிய எளிய ஆடைகளை அணிந்தனர். வில், அம்பு ஏந்தி முனிவரைப் பின்தொடர்ந்தனர். அயோத்தி மக்களெல்லாம் வீதிகளில் நின்று அவர்களை வழியனுப்பினர். “நம் இளவரசர்கள் வெற்றி பெற்று திரும்ப வேண்டும்” என்று மக்கள் பிரார்த்தித்தனர்.
விசுவாமித்திரர் அவர்களை அடர்ந்த காடுகள் வழியாக அழைத்துச் சென்றார். வழியில் பல தெய்வ ரகசியங்களையும், அஸ்திர மந்திரங்களையும் அவர்களுக்கு உபதேசித்தார். “இவை சாதாரண ஆயுதங்கள் அல்ல. தேவர்களின் சக்தி நிறைந்தவை. தர்மத்தை காக்க மட்டுமே இவற்றைப் பயன்படுத்த வேண்டும்” என்றார். ராமரும் லட்சுமணரும் மிகுந்த பணிவுடன் அவற்றை ஏற்றுக் கொண்டனர்.
சில நாட்கள் பயணித்த பின் அவர்கள் தாடகை வனம் எனப்படும் பயங்கரக் காட்டை அடைந்தனர். அங்கு எங்கும் இருள் சூழ்ந்திருந்தது. மரங்கள் வாடியிருந்தன. பறவைகள் கூட குரல் கொடுக்க அஞ்சின. அப்போது விசுவாமித்திரர், “இங்கு தாடகை என்ற அரக்கி வாழ்கிறாள். அவள் யாகங்களையும் முனிவர்களையும் அழித்து வருகிறாள்” என்று கூறினார்.
அந்த நேரத்தில் பெரும் சத்தத்துடன் தாடகை தோன்றினாள். மலை போன்ற உருவம். தீப்போல் எரியும் கண்கள். அவள் கத்தல் முழக்கம் காடையே அதிர வைத்தது. முதலில் ராமர் தயங்கினார். “ஒரு பெண்ணை நான் எப்படி கொல்வது?” என்று கேட்டார். அதற்கு விசுவாமித்திரர், “அவள் பெண் வடிவில் இருந்தாலும் தர்மத்திற்கு விரோதமான அரக்கி. உலக நலனுக்காக அவளை அழிக்க வேண்டும்” என்றார்.
அந்த வார்த்தைகள் ராமரின் மனத்தில் உறுதியை ஏற்படுத்தின. உடனே வில்லில் அம்பை ஏற்றி எய்தார். அந்த அம்பு மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து தாடகையை வீழ்த்தியது. அவள் கர்ஜித்து தரையில் விழுந்தாள். அந்தக் கணமே வானத்தில் தேவர்கள் மலர் பொழிந்தனர். “தர்மத்தின் காவலன் வந்துவிட்டான்” என்று துதித்தனர்.
பின்னர் விசுவாமித்திரர் யாகம் நடத்தத் தொடங்கினார். ஆனால் அரக்கர்கள் மீண்டும் வந்து இடையூறு செய்தனர். மாரீசன் மற்றும் சுபாஹு தலைமையில் அரக்கர்கள் யாக குண்டத்தில் ரத்தம், மாமிசம் எறிந்தனர். ராமர் கோபமுற்றார். தனது அஸ்திரங்களைப் பயன்படுத்தி சுபாஹுவை அழித்தார். மாரீசனை ஒரு அம்பால் பல யோஜன தூரம் சமுத்திரத்தில் வீசினார். இதனால் யாகம் வெற்றிகரமாக நிறைவடைந்தது.
மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்த விசுவாமித்திரர், “ராமா! நீ சாதாரண இளவரசன் அல்ல. உலகை தர்மத்தில் நிலைநிறுத்த வந்தவன்” என்று பாராட்டினார்.
அதன்பின் அவர்கள் மிதிலை நகரத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். வழியில் ஒரு வினோதமான காட்சியை ராமர் கண்டார். ஒரு ஆசிரமம் அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் அங்கு உயிர்களின் சுவாசம்கூட இல்லை. விசுவாமித்திரர் அந்த இடத்தின் வரலாற்றைக் கூறினார்.
“இது கவுதம முனிவரின் ஆசிரமம். அவருடைய மனைவி அகலிகை சாபத்தால் கல்லாக மாறினாள். உன் பாத ஸ்பரிசத்தால் மட்டுமே அவளுக்கு சாப விமோசனம் கிடைக்கும்” என்றார்.
ராமர் அந்தக் கல்லின் மீது கால்வைத்த உடன் பிரகாசமான ஒளி பரவியது. கல் உடைந்து அதிலிருந்து அபூர்வ அழகுடன் அகலிகை வெளிப்பட்டாள். அவள் கண்ணீர் மல்க ராமரை வணங்கினாள். “பிரபோ! உங்கள் அருளால் நான் மீண்டும் மனித வடிவம் பெற்றேன்” என்றாள். தேவர்கள் மலர் பொழிந்து ராமரைப் புகழ்ந்தனர்.
பின்னர் அவர்கள் மிதிலை நகரத்தை அடைந்தனர். அந்த நகரம் அற்புத அழகில் மிளிர்ந்தது. மன்னன் ஜனகர் தனது மகள் சீதைக்கு சுயம்வரம் நடத்த ஏற்பாடு செய்திருந்தார். அரண்மனை முழுவதும் தோரணங்களும் மலர்களும் அலங்கரித்திருந்தன. உலகின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் அரசர்கள், இளவரசர்கள் வந்திருந்தனர்.
சுயம்வர மண்டபத்தின் நடுவில் சிவபெருமானின் மகா வில் – சிவதனுசு – வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதை எவராலும் அசைக்க முடியவில்லை. “யார் இந்த வில்லை தூக்கி நாணேற்றி வளைப்பாரோ, அவருக்கே என் மகள் சீதை மணமாக வழங்கப்படுவாள்” என்று ஜனகர் அறிவித்திருந்தார்.
பல வீரர்கள் முயன்றனர். ஆனால் வில்லைத் தொடுவதற்கே முடியவில்லை. சிலர் தூக்க முயன்று கீழே விழுந்தனர். மண்டபம் முழுவதும் ஏமாற்றம் பரவியது.
அப்போது விசுவாமித்திரர் ராமரை நோக்கி, “ராமா, சென்று வில்லைப் பார்” என்றார். ராமர் அமைதியாக முன்னே சென்றார். அனைவரும் மூச்சை நிறுத்திப் பார்த்தனர். ராமர் சிவதனுசை எளிதாகத் தூக்கினார். பின்னர் நாணேற்ற முயன்றபோது, பெரும் இடிமுழக்கம் போல சத்தமிட்டு அந்த வில் இரண்டாக முறிந்தது.
மண்டபமே அதிர்ந்தது. தேவர்கள் வானத்தில் துந்துபி முழக்கினர். ஜனகர் பேரானந்தத்தில் மூழ்கினார். சீதை வெட்கத்துடன் மலர்மாலையை எடுத்துக் கொண்டு ராமரின் கழுத்தில் சூட்டினாள். அந்த தருணத்தில் உலகமே தர்மமும் பக்தியும் சேர்ந்த தெய்வீக சங்கமத்தை கண்டது.
அதன்பின் லட்சுமணன், பரதன், சத்ருக்னன் ஆகியோருக்கும் ஜனகர் குல பெண்களுடன் திருமணம் நடைபெற்றது. மிதிலை நகரம் திருவிழாவாய் மிளிர்ந்தது.
திருமணத்திற்குப் பிறகு அயோத்திக்குத் திரும்பும் வழியில் பரசுராமர் தோன்றினார். சிவதனுசை முறித்த செய்தியால் கோபமுற்றிருந்தார். “யார் அந்த வீரன்?” என்று சவால் விட்டார். ராமர் பணிவுடன் அவரை வணங்கினார். பரசுராமர் தனது விஷ்ணு தனுசை ராமரிடம் கொடுத்து, “இதனை வளைத்து காட்டு” என்றார்.
ராமர் அதை எளிதாக வளைத்து நாணேற்றினார். அப்போது பரசுராமர் உணர்ந்தார் – “இவர் மனிதர் அல்ல; மகாவிஷ்ணுவே!” என்று. உடனே அவர் அகந்தையை விட்டு வணங்கி, தவத்திற்கு புறப்பட்டார்.
இவ்வாறு சீதையுடன் இணைந்த ராமர், தர்மத்தின் ஒளியாக அயோத்தியை நோக்கிப் பயணித்தார்…
