இராமாயணம் – ராம அவதாரம்
பகுதி 4 – தண்டகாரண்யம், சூர்ப்பணகை மற்றும் சீதை அபகரிப்பு
சித்திரகூடத்தில் சில காலம் தங்கி வாழ்ந்த ஸ்ரீராமர், சீதாதேவி மற்றும் லட்சுமணன் ஆகியோர் பின்னர் தண்டகாரண்யம் நோக்கிப் பயணித்தனர். அந்தக் காடு மிகப் பரந்ததும் மர்மங்கள் நிறைந்ததுமாக இருந்தது. உயர்ந்த மரங்கள் வானத்தை மறைத்திருந்தன. காற்றின் சலசலப்பும், மிருகங்களின் குரலும், காட்டின் ஆழ்ந்த அமைதியும் அங்கு வாழ்ந்த முனிவர்களின் தவ வாழ்க்கையை உணர்த்தின.
பல முனிவர்கள் ராமரைப் பார்த்து மகிழ்ந்தனர். “பிரபோ! அரக்கர்களின் கொடுமையால் எங்களால் யாகம் செய்ய முடியவில்லை. எங்களை காப்பாற்ற வேண்டும்” என்று வேண்டினர். ராமர் அவர்களிடம், “தர்மத்தை காப்பது என் கடமை. இனி நீங்கள் அஞ்ச வேண்டாம்” என்று உறுதியளித்தார்.
பயணத்தின் போது அவர்கள் அத்திரி முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தனர். அத்திரியும், அவரது பத்தினியான அனுசுயாதேவியும் சீதையை அன்புடன் வரவேற்றனர். அனுசுயை சீதைக்கு தெய்வீக ஆடைகளையும் ஆபரணங்களையும் வழங்கி, “மனைவியின் உயர்ந்த தர்மம் பொறுமை மற்றும் பக்தி” என்று உபதேசித்தாள். சீதை மிகுந்த மரியாதையுடன் அவளது ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றாள்.
பின்னர் அவர்கள் மேலும் தெற்கே பயணித்தனர். வழியில் விராதன் என்ற அரக்கன் அவர்களைத் தாக்கினான். அவன் மலை போன்ற உருவத்துடன் கர்ஜித்து வந்தான். சீதையைப் பிடிக்க முயன்றான். ஆனால் ராமரும் லட்சுமணனும் வீரமாகப் போரிட்டு அவனை வீழ்த்தினர். இறப்பதற்கு முன் விராதன் தன் முந்தைய பிறவிச் சாபத்தைச் சொல்லி, “உங்கள் கரத்தால் சாபவிமோசனம் பெற்றேன்” என்று கூறி மறைந்தான்.
அதன்பின் அவர்கள் அகஸ்திய முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தனர். அகஸ்தியர் ராமரைப் பார்த்து பேரானந்தம் அடைந்தார். அவர் தெய்வீக வில், அம்புகள் மற்றும் ஆயுதங்களை ராமருக்குக் கொடுத்தார். “இவை தர்மத்தை நிலைநிறுத்த உதவும்” என்றார்.
அங்கிருந்து கோதாவரி நதிக்கரையை நோக்கிச் சென்றனர். அங்கே அழகிய பஞ்சவடி என்னும் இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து பர்ணசாலை அமைத்தனர். மரங்களின் நிழல், பறவைகளின் கீதம், ஆற்றின் ஓசை – இவை அனைத்தும் அந்த இடத்தை சொர்க்கமாக மாற்றின.
அங்கு வாழ்ந்த காலத்தில் ராமரும் சீதையும் இயற்கையோடு ஒன்றிணைந்து அமைதியாக வாழ்ந்தனர். லட்சுமணன் எப்போதும் அவர்களுக்கு காவலனாய் இருந்தான். ஆனால் அந்த அமைதி நீண்ட நாட்கள் நிலைக்கவில்லை.
ஒருநாள் இராவணனின் சகோதரியான சூர்ப்பணகை அந்தக் காட்டில் வந்தாள். அவள் கொடிய அரக்கி. மனித மாமிசம் உண்ணும் கொடூரவள். ஆனால் ராமரின் அபார அழகைக் கண்டதும் அவள் மனம் மயங்கியது. உடனே தன்னை அழகிய பெண்ணாக மாற்றிக் கொண்டு ராமரின் முன் வந்தாள்.
“அரசே! நீர் யார்? இந்த காட்டில் ஏன் வாழ்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள்.
ராமர் அமைதியாகப் பதிலளித்தார். “நான் அயோத்தி இளவரசன் ராமன். இவள் என் மனைவி சீதை. இவன் என் தம்பி லட்சுமணன்.”
அதை கேட்டதும் சூர்ப்பணகையின் முகம் மாறியது. “சீதையை விட்டுவிட்டு என்னை மணந்து கொள்ளுங்கள். நான் உங்களுடன் உலகை ஆள்வேன்” என்றாள்.
ராமர் சிரித்தார். “நான் ஏகபத்தினி விரதன். என் தம்பி லட்சுமணன் தனியாக இருக்கிறான். அவனைச் சென்று கேள்” என்றார்.
அவள் உடனே லட்சுமணனிடம் சென்றாள். ஆனால் லட்சுமணன் நகைச்சுவையுடன், “நான் என் அண்ணனின் அடியேன். என்னை மணந்தால் நீயும் பணிப்பெண்ணாகிவிடுவாய்” என்றான்.
இதனால் சூர்ப்பணகை கோபமுற்றாள். “இந்த சீதையே காரணம்!” என்று கத்தி சீதையைத் தாக்க முனைந்தாள். அந்தக் கணமே லட்சுமணன் வாளை எடுத்து அவளது மூக்கும் காதுகளையும் அறுத்தான்.
வலியால் அலறிய சூர்ப்பணகை அங்கிருந்து ஓடி, அருகில் வாழ்ந்த தனது சகோதரர்களான கரன், தூஷணன் ஆகியோரிடம் நடந்ததைச் சொன்னாள். அவர்கள் கோபத்துடன் ஆயிரக்கணக்கான அரக்கர்களை அழைத்து வந்து ராமரைத் தாக்கினர்.
அப்போது ராமர் தனியாகவே போர்க்களத்தில் நின்றார். அவரது அம்புகள் மின்னல்போல் பாய்ந்தன. சில கணங்களில் கரன், தூஷணன் மற்றும் அவர்களின் படைகள் அனைத்தும் அழிந்தன. காடு முழுவதும் அமைதி நிலவியது.
சூர்ப்பணகை அங்கிருந்து இலங்கைக்கு ஓடினாள். அவள் இராவணனிடம் நடந்த அனைத்தையும் கூறினாள். முதலில் தனது அவமானத்தைப் பற்றி அழுதாள். பின்னர் சீதையின் அழகைப் பற்றி விவரித்தாள்.
“அண்ணா! உலகில் அவளைப் போன்ற அழகி இல்லை. அவளை நீ இலங்கைக்கு கொண்டு வந்தால் தான் உன் மகிமை முழுமை பெறும்” என்று அவள் இராவணனின் மனதில் ஆசையைத் தூண்டினாள்.
சீதையின் அழகைப் பற்றி கேட்டவுடன் இராவணனின் மனம் காமத்தால் மூடப்பட்டது. உடனே சீதையை அபகரிக்கத் திட்டமிட்டான். அதற்காக மாரீசனை அழைத்தான்.
மாரீசன் முன்பு ராமரின் வலிமையை அனுபவித்திருந்தான். “ராவணா! ராமர் சாதாரண மனிதன் அல்ல. அவரை எதிர்ப்பது அழிவை வரவழைக்கும்” என்று எச்சரித்தான்.
ஆனால் இராவணன் கேட்கவில்லை. இறுதியில் மாரீசன் சம்மதித்து பொன்மானாக மாறினான்.
ஒருநாள் அந்த பொன்மான் பஞ்சவடியில் தோன்றியது. அதன் உடல் பொன்னாக ஜொலித்தது. மாணிக்கங்கள் பதித்தது போலத் தோன்றியது. அதை கண்ட சீதை மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.
“அரசே! இந்த மான் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது! இதைப் பிடித்து எனக்குக் கொண்டு வாருங்கள்” என்றாள்.
லட்சுமணன் சந்தேகத்துடன், “அண்ணா! இது சாதாரண மான் அல்ல. மாயை இருக்கலாம்” என்றான்.
ஆனால் சீதையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற ராமர் மானைப் பின்தொடர்ந்தார். செல்லும் முன் லட்சுமணனிடம், “சீதையை பாதுகாப்பாக கவனித்துக் கொள்” என்றார்.
மாரீசன் ராமரை மிகவும் தொலைவிற்கு அழைத்துச் சென்றான். இறுதியில் ராமர் ஒரு அம்பை எய்தினார். அம்பு மாரீசனைத் துளைத்தது. இறக்கும் முன் அவன் ராமரின் குரலில், “ஹா சீதே! ஹா லட்சுமணா!” என்று கத்தினான்.
அந்தக் குரலைக் கேட்ட சீதை பதறினாள். “லட்சுமணா! உன் அண்ணனுக்கு ஆபத்து!” என்று அழுதாள்.
ஆனால் லட்சுமணன் அமைதியாக, “அண்ணனை யாராலும் வெல்ல முடியாது” என்றான்.
சீதைக்கு கோபம் வந்தது. “நீ உன் அண்ணனுக்கு உதவ விரும்பவில்லை!” என்று கடுமையாகச் சொன்னாள்.
இந்த வார்த்தைகள் லட்சுமணனின் மனதைப் புண்படுத்தின. இறுதியில் அவன், “தேவி! கவனமாக இருங்கள்” என்று சொல்லி ராமரைத் தேடி சென்றான்.
அந்தக் கணமே இராவணன் சந்நியாசி வேடத்தில் அங்கு வந்தான். “பவதி பிக்ஷாம் தேஹி!” என்று பிச்சை கேட்டான்.
சீதா தர்மத்தை மீறாமல் பிச்சை கொடுக்க வெளியே வந்தாள். உடனே இராவணன் தனது உண்மையான உருவத்தை எடுத்தான். பத்து தலைகள், இருபது கரங்கள், கொடிய சிரிப்பு – அவன் பேரரக்கனாக நின்றான்.
“நான் இலங்கை மன்னன் இராவணன். என்னுடன் வா!” என்று கூறி சீதையை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்தான்.
சீதா கதறி அழுதாள். “ராமா! லட்சுமணா!” என்று குரல் கொடுத்தாள்.
இராவணன் அவளைப் புஷ்பக விமானத்தில் ஏற்றி இலங்கை நோக்கிப் பறந்தான். அந்த வேளையில் ஜடாயு என்ற கழுகரசன் அவர்களைத் தடுத்தான்.
“அடர்மக்காரனே! பிறர் மனைவியை அபகரிப்பது பெரிய பாவம்!” என்று கூறி இராவணனைத் தாக்கினான்.
ஜடாயு வீரமாகப் போரிட்டான். ஆனால் இறுதியில் இராவணன் அவனது இறக்கைகளை வெட்டி வீழ்த்தினான். பின்னர் சீதையை இலங்கைக்குக் கொண்டு சென்றான்.
இதற்கிடையில் ராமரும் லட்சுமணனும் திரும்பி வந்து சீதை காணாமல் போனதை அறிந்து பேரதிர்ச்சியடைந்தனர். காடு முழுவதும் சீதையைத் தேடி அலையத் தொடங்கினர்.
அவ்வாறு தேடிக் கொண்டிருந்தபோது, உயிர் துடித்துக் கொண்டிருந்த ஜடாயுவை கண்டனர்…
