இராமாயணம் – ராம அவதாரம்

பகுதி 6 – வாலி வதம், சுக்ரீவ பட்டாபிஷேகம் மற்றும் சீதையைத் தேடும் வானர சேனை

மதங்கமலையின் அடிவாரத்தில் அந்த நாள் மாலை நேரம் அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் சுக்ரீவனின் உள்ளத்தில் பல ஆண்டுகளாகக் குவிந்திருந்த பயமும் வேதனையும் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது. தனது அண்ணன் வாலியால் நாட்டைவிட்டு விரட்டப்பட்ட அவன், மனைவியையும் அரசையும் இழந்து துன்பத்தில் வாழ்ந்தான். இப்போது ஸ்ரீராமர் தன்னுடன் நட்பு கொண்டதால் அவன் மனதில் புதிய நம்பிக்கை உதித்தது.

அந்த இரவு அக்னியைச் சாட்சியாக வைத்து ராமரும் சுக்ரீவனும் நட்புறுதி மேற்கொண்டனர். “உன் பகை என் பகை,” என்றார் ராமர். “உன் துயரம் இனி என் பொறுப்பு.”

ஆனால் சுக்ரீவனின் மனதில் இன்னும் ஒரு சந்தேகம் இருந்தது. வாலியின் வலிமை சாதாரணமல்ல என்பதை அவன் நன்றாக அறிந்திருந்தான். வாலி யாருடன் போரிட்டாலும், எதிரியின் பாதி பலம் அவனிடம் வந்து சேரும் என்ற வரம் பெற்றவன். அப்படிப்பட்ட வீரனை மனிதராக வந்திருக்கும் ராமர் வெல்ல முடியுமா என்ற ஐயம் அவனுள் இருந்தது.

அதை உணர்ந்த ராமர் புன்னகைத்தார்.

சுக்ரீவன் உடனே ராமரிடம், “அரசே! வாலியின் வலிமையை உங்களுக்கு உணர்த்த விரும்புகிறேன். இங்கே கிடக்கும் இந்த துந்துபி அரக்கனின் எலும்புக்கூட்டை வாலி பல ஆண்டுகளுக்கு முன் எறிந்தான். அதைத் தூக்குவதற்கே யாராலும் முடியாது,” என்றான்.

ராமர் எதுவும் பேசாமல் தமது கால்விரலால் அந்த எலும்பைக் தொட்டார். உடனே அது வானத்தில் பறந்து பல யோஜன தூரம் சென்று விழுந்தது. சுக்ரீவன் அதிர்ச்சியடைந்தான்.

இன்னும் அவனது சந்தேகம் முழுவதும் அகலவில்லை. அருகில் இருந்த ஏழு சாலமரங்களை காட்டி, “வாலி ஒரே அம்பால் இந்த மரங்களைத் துளைத்தான்” என்றான்.

ராமர் அமைதியாக வில்லில் அம்பை ஏற்றினார். அந்த அம்பு மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து ஏழு மரங்களையும் துளைத்து, பூமிக்குள் சென்று மீண்டும் வந்து அவரது கையில் சேர்ந்தது.

அந்தக் காட்சியைக் கண்ட சுக்ரீவன் கண்கலங்கினான். “இவர் மனிதர் அல்ல… மகாவிஷ்ணுவே!” என்று மனதில் எண்ணினான். உடனே ராமரின் பாதத்தில் விழுந்து வணங்கினான்.

அடுத்த நாள் சுக்ரீவன் வாலியை யுத்தத்திற்கு அழைக்க கிஷ்கிந்தைக்கு சென்றான். வாலி கோபத்துடன் வெளியே வந்தான். இரு சகோதரர்களும் மலைகளை அதிரச் செய்யும் அளவுக்கு போரிட்டனர். ஆனால் அவர்கள் உருவமும் வலிமையும் ஒரே மாதிரி இருந்ததால், யார் வாலி யார் சுக்ரீவன் என்று ராமரால் வேறுபடுத்த முடியவில்லை.

இதனால் ராமர் அம்பு எய்யவில்லை. கடுமையாக அடிபட்ட சுக்ரீவன் மீண்டும் மதங்கமலைக்கு ஓடிவந்தான்.

“அரசே! ஏன் எனக்கு உதவவில்லை?” என்று வருந்தினான்.

ராமர் அவனை ஆறுதல் கூறி, “உங்களிருவரையும் வேறுபடுத்த முடியவில்லை. அடுத்த முறை உன் கழுத்தில் மாலை அணிந்து செல்,” என்றார்.

மீண்டும் சுக்ரீவன் வாலியைச் சண்டைக்கு அழைத்தான். வாலியின் மனைவி தாரை அப்போது அவனை எச்சரித்தாள்.

“அரசே! இது சாதாரண சவால் அல்ல. ராமர் என்ற இளவரசன் சுக்ரீவனுடன் இருக்கிறார். கவனமாக இருங்கள்,” என்றாள்.

ஆனால் வாலி தனது வலிமையில் அகந்தை கொண்டு, “என்னை யாராலும் வெல்ல முடியாது” என்று கூறி போருக்குப் புறப்பட்டான்.

மீண்டும் கடுமையான யுத்தம் தொடங்கியது. இந்த முறை சுக்ரீவனின் கழுத்தில் மாலை இருந்ததால் ராமர் வாலியை அடையாளம் கண்டார். உடனே வில்லில் அம்பை ஏற்றி எய்தினார்.

அந்த அம்பு வாலியின் மார்பைத் துளைத்தது.

வாலி தடுமாறி தரையில் விழுந்தான். உயிர் மங்கும் நேரத்தில் ராமரைப் பார்த்து, “மறைந்து நின்று என்னை ஏன் கொன்றீர்?” என்று கேட்டான்.

ராமர் அமைதியாகப் பதிலளித்தார்.

“நீ தர்மத்தை மீறி உன் தம்பியின் மனைவியை அபகரித்தாய். அரசன் தர்மத்தை காக்கவேண்டும். வேட்டைக்காரன் காட்டில் மிருகத்தை எப்படிக் கொல்கிறானோ, அதுபோல அதர்மியை நான் தண்டித்தேன்.”

இந்த வார்த்தைகள் வாலியின் அகந்தையை உடைத்தன. அவன் உண்மையை உணர்ந்தான்.

“பிரபோ… நான் தவறு செய்தேன்,” என்று கூறி ராமரை வணங்கினான். பின்னர் தனது மகன் அங்கதனை அழைத்து, “இனிமேல் ராமரையே தந்தையாக எண்ணு,” என்றான்.

அவ்வாறு கூறிவிட்டு வாலி உயிர் நீத்தான்.

பின்னர் சுக்ரீவன் கிஷ்கிந்தை அரசனாக முடிசூட்டப்பட்டான். அங்கதன் இளவரசனாக்கப்பட்டான். நகரம் முழுவதும் கொண்டாட்டம் நடந்தது. ஆனால் ராமர் நகருக்குள் செல்லவில்லை. “நான் வனவாசத்தில் இருக்கிறேன்,” என்று கூறி மலையிலேயே தங்கினார்.

மழைக்காலம் தொடங்கியது. இடியுடன் கூடிய மழை நாடெங்கும் பெய்தது. மலைகள் பசுமையால் மூடப்பட்டன. அந்த நாட்களில் ராமர் சீதையை நினைத்து துயரத்தில் மூழ்கினார். ஒவ்வொரு மழைத்துளியும் அவருக்கு சீதையின் நினைவாக இருந்தது.

ஆனால் கிஷ்கிந்தையில் சுக்ரீவன் அரச சுகங்களில் மூழ்கிப் போனான். இசை, நடனம், விருந்து என காலத்தை கழித்தான். சீதையைத் தேடுவேன் என்ற வாக்குறுதியை மறந்தான்.

இதைக் கண்ட ராமர் வருந்தினார். அவர் லட்சுமணனை அனுப்பினார்.

“சென்று சுக்ரீவனுக்கு அவன் வாக்கை நினைவூட்டு,” என்றார்.

லட்சுமணன் கோபத்துடன் கிஷ்கிந்தைக்கு சென்றான். அவனது கண்களில் நெருப்பு பறந்தது. “வாலியை வீழ்த்திய அம்பு இன்னும் ராமரிடம் இருக்கிறது!” என்று எச்சரித்தான்.

இந்த வார்த்தைகள் சுக்ரீவனை நடுங்கச் செய்தன. உடனே அவன் தன் தவறை உணர்ந்தான். ராமரிடம் வந்து மன்னிப்பு கேட்டான்.

“அரசே! நான் தவறு செய்தேன். இனி உடனே சீதையைத் தேட ஏற்பாடு செய்கிறேன்,” என்றான்.

அதன்பின் உலகின் பல திசைகளுக்கும் வானர சேனைகள் அனுப்பப்பட்டன. வடக்கு, தெற்கு, கிழக்கு, மேற்கு எனப் பிரிந்து அவர்கள் தேடச் சென்றனர்.

தெற்குத் திசை அணிக்கு அனுமன், அங்கதன், ஜாம்பவான் ஆகியோர் தலைமை ஏற்றனர். அவர்கள் காடுகள், மலைகள், குகைகள், தீவுகள் என எங்கும் தேடினர். ஆனால் சீதையின் தகவல் கிடைக்கவில்லை.

இறுதியில் அவர்கள் மகேந்திர மலையை அடைந்தனர். அனைவரும் சோர்வடைந்தனர். “இனி என்ன செய்வது?” என்று கவலையடைந்தனர்.

அந்த நேரத்தில் ஜடாயுவின் சகோதரனான சம்பாதி அவர்களைச் சந்தித்தான். அவன் தன் தூரப் பார்வையால் இலங்கையைப் பார்த்து, “சீதாதேவி இலங்கையில் இராவணனால் சிறை வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்” என்று கூறினான்.

இந்த செய்தியைக் கேட்டதும் அனைவருக்கும் புதிய நம்பிக்கை பிறந்தது.

ஆனால் முன் பரந்திருந்தது அகன்ற சமுத்திரம்.

“இந்தக் கடலை யார் தாண்ட முடியும்?” என்று அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர்.

அப்போது ஜாம்பவான் அனுமனை நோக்கி, “வீரனே! உன் சக்தியை நீயே மறந்துவிட்டாய். நீ வாயு புத்ரன். உன்னால் முடியாதது எதுவுமில்லை,” என்றார்.

இந்த வார்த்தைகள் அனுமனின் உள்ளத்தில் மறைந்திருந்த தெய்வீக சக்தியை எழுப்பின. அவன் விஸ்வரூபம் எடுத்தான். மலை போல உயர்ந்தான். கண்களில் தீப்பொறி மின்னியது.

“ஸ்ரீராமனின் பணிக்காக நான் கடலைத் தாண்டுகிறேன்!” என்று கர்ஜித்தான்.

அந்த முழக்கம் மலைகளை அதிரச் செய்தது. தேவர்கள் வானத்தில் மலர் பொழிந்தனர்.

அவ்வாறு அனுமன் தனது மாபெரும் பாய்ச்சலுக்குத் தயாரானான் — இலங்கை நோக்கிய அந்த பாய்ச்சல் ராமாயணத்தின் வரலாற்றை மாற்றப்போகும் தருணமாக இருந்தது…