பலராம அவதாரம் – பகுதி 2
கிருஷ்ணரின் பிறப்பும் பலராமரின் குழந்தைப் பருவ அற்புதங்களும்
கோகுலம் என்ற அந்த அழகிய ஆயர் கிராமம் இயற்கை வளங்களால் செழித்து விளங்கியது. பசுக்கள் நிறைந்த புல்வெளிகள், யமுனை நதியின் இனிய ஓசை, மரங்களில் பாடும் பறவைகளின் கீதம் என அந்த ஊர் எப்போதும் தெய்வீக அமைதியுடன் இருந்தது. அங்கேயே ரோகிணியின் மகனாகப் பிறந்த பலராமர் நாளுக்கு நாள் வளர்ந்து கொண்டிருந்தார்.
பலராமர் சாதாரணக் குழந்தை அல்ல என்பதை சிறு வயதிலேயே அனைவரும் உணரத் தொடங்கினர். அவர் தவழும் வயதிலேயே மற்ற குழந்தைகள் நடக்க முடியாத தூரங்களை எளிதாகக் கடந்து செல்வார். அவருடைய உடல் வலிமை வயதிற்கு மீறியதாக இருந்தது. அவருடைய முகத்தில் எப்போதும் ஒரு பிரகாசம் காணப்பட்டது. ஆயர் பெண்கள் அவரைக் கண்டாலே மகிழ்ச்சி அடைவார்கள்.
ஒருநாள் ரோகிணி வீட்டுப் பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தாள். அப்போது சிறுவனாக இருந்த பலராமர் வீட்டின் முன்புறம் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார். அங்கு இருந்த ஒரு பெரிய மரத்தடியை நகர்த்த பலர் முயற்சித்தும் முடியவில்லை. ஆனால் விளையாட்டாக அதைத் தள்ளிய பலராமர் அந்த மரத்தடியை பல அடி தூரம் உருட்டிச் சென்றார். இதைக் கண்ட கிராம மக்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.
“இந்தக் குழந்தைக்கு தெய்வீக சக்தி இருக்கிறது!” என்று அவர்கள் பேசிக்கொண்டனர்.
அதே நேரத்தில் மதுரையில் தேவகியும் வசுதேவரும் இன்னும் கம்சனின் சிறையில் துன்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களுடைய எட்டாவது குழந்தையாக மகாவிஷ்ணுவே கிருஷ்ணராக அவதரிக்கப் போகும் நேரம் நெருங்கியது.
ஆவணி மாதம், ரோகிணி நட்சத்திரம், நள்ளிரவு நேரம்.
அந்த இரவு சிறைச்சாலைக்குள் தெய்வீக ஒளி பரவியது. தேவகியின் கருவிலிருந்து நான்கு கரங்களுடன் சங்கு, சக்கரம், கதாயுதம், தாமரையுடன் மகாவிஷ்ணு காட்சி தந்தார். பின்னர் தமது தெய்வீக உருவத்தை மறைத்து குழந்தை கிருஷ்ணராக மாறினார்.
அப்போது சிறைச்சாலையின் கதவுகள் தானாகத் திறந்தன. காவலர்கள் அனைவரும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கினர். வசுதேவர் குழந்தையை ஒரு கூடைப்பெட்டியில் வைத்து யமுனை நதியைக் கடந்து கோகுலத்திற்குச் சென்றார்.
அந்த இரவில் இயற்கையே மகாவிஷ்ணுவுக்கு சேவை செய்தது. யமுனை நதி வழி விட்டது. ஆதிசேஷன் தமது ஆயிரம் தலைகளை விரித்து குடையாக நின்று மழையிலிருந்து குழந்தையைப் பாதுகாத்தார்.
ஆதிசேஷன் தான் பலராமராக கோகுலத்தில் இருந்தாலும், அவரது பரம வடிவம் மகாவிஷ்ணுவுக்குச் சேவை செய்து கொண்டிருந்தது என்பது தெய்வீக ரகசியமாகும்.
வசுதேவர் நந்தகோபரின் வீட்டில் இருந்த பெண் குழந்தையுடன் கிருஷ்ணரை மாற்றிவிட்டு மீண்டும் சிறைக்குத் திரும்பினார்.
மறுநாள் காலையில் கோகுலம் முழுவதும் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் மூழ்கியது.
“நந்தகோபருக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்திருக்கிறது!”
என்ற செய்தி தீப்பிடித்தது போல பரவியது.
நந்தகோபரும் யசோதையும் அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்து பேரானந்தம் அடைந்தனர். பலராமரும் சிறு குழந்தையாக இருந்தாலும் கிருஷ்ணரைக் கண்டவுடன் ஒரு விசித்திரமான மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தார்.
இருவருக்கும் இடையே பிறவியிலேயே இருந்த ஆன்மீக பந்தம் அப்போது வெளிப்பட்டது.
காலம் நகர்ந்தது.
பலராமரும் கிருஷ்ணரும் ஒன்றாக வளரத் தொடங்கினர்.
அவர்கள் இருவரும் எப்போதும் பிரியாமல் இருப்பார்கள். கிருஷ்ணர் எங்கு சென்றாலும் பலராமர் உடன் இருப்பார். ஆயர் சிறுவர்களுடன் விளையாடும்போதும், பசுக்களை மேய்க்கச் செல்லும்போதும், யமுனை கரையில் ஓடித் திரியும்போதும் இருவரும் ஒன்றாகவே காணப்பட்டனர்.
பலராமர் தம்பியான கிருஷ்ணரை மிகுந்த அன்புடன் பாதுகாத்தார். யாராவது கிருஷ்ணரைத் தொந்தரவு செய்தால் உடனே கோபப்படுவார்.
ஒருநாள் ஆயர் சிறுவர்கள் அனைவரும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது ஒரு பெரிய காளை திடீரென சீறிப் பாய்ந்தது. மற்ற குழந்தைகள் பயந்து ஓடினர். ஆனால் பலராமர் அச்சமின்றி அந்தக் காளையின் கொம்பைப் பிடித்தார். சில நொடிகளில் அதை அடக்கி அமைதிப்படுத்தினார்.
இதைக் கண்ட அனைவரும் வியந்தனர்.
மற்றொரு நாள் யமுனைக் கரையில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது சில குழந்தைகள் ஆற்றில் விழுந்தனர். பலராமர் உடனே நீரில் குதித்து அவர்களைக் காப்பாற்றினார். சிறுவயதிலேயே அவருடைய வீரமும் கருணையும் வெளிப்பட்டது.
அதே சமயம் கம்சன் தொடர்ந்து கிருஷ்ணரைக் கொல்ல பல அசுரர்களை அனுப்பிக் கொண்டிருந்தான்.
பூதனா என்ற அரக்கி குழந்தைகளுக்குப் பால் கொடுப்பவள் போல வேடமிட்டு கோகுலத்திற்குள் வந்தாள். அவள் கிருஷ்ணரைக் கொல்ல முயன்றாள். ஆனால் கிருஷ்ணர் அவளது உயிரையே உறிஞ்சி அழித்தார்.
இந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு பலராமர் இன்னும் அதிக கவனத்துடன் கிருஷ்ணரைக் காக்கத் தொடங்கினார்.
சகடாசுரன், திரிணாவர்த்தன் போன்ற அசுரர்கள் வந்தபோதும் பலராமர் எப்போதும் அருகிலேயே இருந்தார்.
பலராமர் வளர வளர அவரது உடல் வலிமையும் அதிகரித்தது. அவர் கையில் ஒரு சிறிய கலப்பையைப் பிடித்து விளையாடுவார். பின்னாளில் அந்த கலப்பையே அவரது அடையாள ஆயுதமாக மாறியது.
ஆயர் மக்கள் அவரை அன்புடன் “ஹலாயுதன்” (கலப்பையை ஆயுதமாகக் கொண்டவர்) என்று அழைக்கத் தொடங்கினர்.
கிருஷ்ணரின் லீலைகள் கோகுலம் முழுவதும் புகழ்பெற்று வந்தபோதும், பலராமரின் வீரமும் புகழும் நாளுக்கு நாள் உயர்ந்து கொண்டே சென்றது.
இருவரும் சேர்ந்து தர்மத்தை நிலைநாட்டவும், அசுரர்களை அழிக்கவும், உலகிற்கு வழிகாட்டவும் பிறந்தவர்கள் என்பதை உலகம் விரைவில் அறியப் போகிறது.
அடுத்த கட்டத்தில் அவர்களின் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய சவாலாக பல அசுரர்கள் வரத் தொடங்குகின்றனர்.
