பலராம அவதாரம் – பகுதி 4
பிரலம்பாசுரன் வதம், காளியன் நர்த்தனம் மற்றும் பலராமரின் அசுர சம்ஹாரங்கள்
தாலவனத்தில் தேனுகாசுரனை வதம் செய்த பிறகு, பலராமரின் புகழ் கோகுலம் முழுவதும் பரவியது. ஆயர் மக்கள் அவரை ஒரு சாதாரண சிறுவனாகக் காணவில்லை. அவருடைய அபார வலிமையையும், அச்சமற்ற வீரத்தையும் கண்டு அனைவரும் வியந்தனர். அதே நேரத்தில் கிருஷ்ணரின் தெய்வீக லீலைகளும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தன. இரு சகோதரர்களும் இணைந்து வாழ்ந்த அந்த காலம், தர்மத்தின் ஒளி மெதுவாக உலகில் பரவத் தொடங்கிய காலமாக இருந்தது. ஆனால் மதுரையில் இருந்த கம்சன், தனது மரணத்தை நோக்கி நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதை அறியாமல், தொடர்ந்து புதிய அசுரர்களை அனுப்பிக் கொண்டிருந்தான்.
ஒருநாள் பலராமரும் கிருஷ்ணரும் ஆயர் சிறுவர்களுடன் சேர்ந்து பிருந்தாவனத்தின் பசுமையான வனப்பகுதிகளில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் சிரிப்புச் சத்தம் காடு முழுவதும் ஒலித்தது. சிறுவர்கள் பலவிதமான விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர். அப்போது கம்சனால் அனுப்பப்பட்ட பிரலம்பாசுரன் என்ற அசுரன், ஆயர் சிறுவனின் உருவம் எடுத்து அவர்களிடையே நுழைந்தான். வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் அவன் மற்ற சிறுவர்களைப் போலவே தோன்றினான். ஆனால் கிருஷ்ணரின் தெய்வீக பார்வைக்கு அவனது உண்மை வடிவம் மறையவில்லை.
கிருஷ்ணர் அமைதியாக பலராமரை நோக்கிப் பார்த்தார். அந்த பார்வையின் அர்த்தத்தை பலராமர் உடனே புரிந்துகொண்டார். இருவரும் எதுவும் அறியாதவர்கள் போல விளையாட்டைத் தொடர்ந்தனர். சிறிது நேரத்தில் “தோற்றவர்கள் வென்றவர்களைத் தோளில் சுமந்து செல்ல வேண்டும்” என்ற விளையாட்டு ஆரம்பமானது. திட்டமிட்டபடி பிரலம்பாசுரன் பலராமரைத் தனது தோளில் சுமந்து சென்றான். ஆனால் மற்ற சிறுவர்களிடமிருந்து தொலைவாகச் சென்றவுடன் தனது உண்மையான அரக்க உருவத்தை எடுத்தான்.
அவன் மலையைப் போன்ற உடலுடனும் நெருப்பைப் போன்ற கண்களுடனும் ஆகாயத்தை நோக்கி உயர்ந்தான். பலராமரைத் தூக்கிச் சென்று கொல்ல முயன்றான். ஆனால் பலராமர் அஞ்சவில்லை. ஆதிசேஷனின் சக்தி அவருள் பொங்கியது. தமது கரத்தை மடக்கி மின்னல் வேகத்தில் பிரலம்பாசுரனின் தலையில் ஒரு பயங்கரமான குத்து விட்டார். அந்த அடியின் வேகத்தைத் தாங்க முடியாமல் அசுரனின் மண்டை பிளந்தது. உடனே அவன் தரையில் விழுந்து உயிரிழந்தான். பூமியே அதிரும் அளவுக்கு அந்த உடல் கீழே விழுந்தது. தேவர்கள் வானத்திலிருந்து மலர்களைப் பொழிந்து பலராமரை வாழ்த்தினர்.
இந்த வெற்றிக்குப் பிறகு பலராமரின் வீரப்புகழ் மேலும் உயர்ந்தது. ஆயர் சிறுவர்கள் அனைவரும் அவரை வியப்புடன் நோக்கினர். “நம்முடைய நண்பர் அல்ல, இவர் தெய்வீக வீரர்” என்று அவர்கள் மனதில் எண்ணத் தொடங்கினர். ஆனால் பலராமர் எப்போதும் போல அமைதியாக இருந்தார். வெற்றி அவருக்கு பெருமையைத் தரவில்லை; அது தர்மத்தை காக்கும் கடமையாக மட்டுமே தோன்றியது.
அந்த நாட்களில் யமுனை நதிக்கரையில் ஒரு புதிய அச்சம் உருவாகி இருந்தது. காளியன் என்ற விஷ நாகம் நதியின் ஒரு பகுதியில் குடியேறியிருந்தது. அவனுடைய விஷத்தால் யமுனையின் நீர் கருமையாக மாறியிருந்தது. பறவைகள் அந்தப் பகுதியின் மேல் பறந்தாலே கீழே விழுந்து இறந்தன. விலங்குகள் தண்ணீர் குடித்தால் உயிரிழந்தன. மக்கள் அச்சத்துடன் வாழ்ந்தனர்.
ஒருநாள் கிருஷ்ணர் அந்த விஷநீருக்குள் இறங்கி காளியனை அடக்க முடிவு செய்தார். இதைக் கேட்ட ஆயர் மக்கள் பதற்றமடைந்தனர். யசோதையும் நந்தகோபரும் பயத்தில் துடித்தனர். ஆனால் பலராமர் மட்டும் அமைதியாக இருந்தார். கிருஷ்ணர் யார் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். உலகத்தைப் படைத்த பரம்பொருளை ஒரு நாகம் வெல்ல முடியாது என்பதை அவர் நன்கு உணர்ந்திருந்தார்.
கிருஷ்ணர் யமுனையில் குதித்ததும் பெரும் கலக்கம் ஏற்பட்டது. காளியன் தனது பல தலைகளால் கிருஷ்ணரைச் சுற்றி இறுக்கமாகப் பிணைத்தான். இதைக் கண்ட ஆயர் மக்கள் அழுதனர். ஆனால் பலராமர் மட்டும் உறுதியுடன் நின்றார். “கவலைப்படாதீர்கள். என் தம்பியை யாராலும் வெல்ல முடியாது” என்று அனைவரையும் ஆறுதல் கூறினார்.
சில நொடிகளில் கிருஷ்ணர் காளியனின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு அவனது தலைகளின் மீது ஏறி நர்த்தனம் ஆடத் தொடங்கினார். ஒவ்வொரு அடியிலும் காளியனின் அகந்தை சிதறியது. அவனது விஷ சக்தி குறைந்து கொண்டே போனது. இறுதியில் காளியன் சரணடைந்தான். தனது மனைவிகளுடன் சேர்ந்து கிருஷ்ணரைப் பணிந்து மன்னிப்பு கேட்டான். கிருஷ்ணர் அவனை மன்னித்து யமுனையை விட்டு கடலுக்குச் செல்லுமாறு கட்டளையிட்டார்.
இந்த நிகழ்வில் பலராமரின் பங்கு அமைதியான காவலனுடையது. அனைவரும் பயந்த நேரத்தில் அவர் மட்டும் உறுதியுடன் நின்றார். அவரது நம்பிக்கை, அவரது ஆன்மீக ஞானத்தை வெளிப்படுத்தியது. தம்பியின் தெய்வீக மகிமையை உலகம் அறியாத போதும், பலராமர் முழுமையாக அறிந்திருந்தார்.
காலம் நகர்ந்தது. கம்சனின் கோபமும் அச்சமும் அதிகரித்தது. ஒவ்வொரு அசுரனும் தோல்வியடைந்த செய்தி மதுரையை அடைந்தது. ஆனால் அவன் திருந்தவில்லை. புதிய அசுரர்களை அனுப்பிக் கொண்டே இருந்தான். அந்த அசுரர்களில் பலர் கிருஷ்ணராலும் பலராமராலும் அழிக்கப்பட்டனர். சிலரை கிருஷ்ணர் சம்ஹாரம் செய்தார்; சிலரை பலராமர் தமது பேராற்றலால் வீழ்த்தினார். எங்கு அநீதி தோன்றினாலும், அங்கு இந்த இரு சகோதரர்களும் தர்மத்தின் ஆயுதங்களாக மாறினர்.
பலராமர் வளர வளர அவரது உடல் வலிமை மனிதர்களால் அளவிட முடியாததாக மாறியது. அவர் கையில் இருந்த கலப்பை சாதாரண விவசாயக் கருவி அல்ல; அது தர்மத்தை நிலைநாட்டும் ஆயுதமாக மாறிக் கொண்டிருந்தது. விவசாயம், உழைப்பு, நேர்மை, நிலத்தின் வளம் ஆகியவற்றின் அடையாளமாக அவர் விளங்கினார். ஆயர் மக்கள் அவரை வெறும் வீரராக அல்ல, தங்களுடைய பாதுகாவலராகவும் கருதினர்.
பிருந்தாவனத்தின் பசுமையான நிலங்களில் இரு சகோதரர்களின் புகழ் நாளுக்கு நாள் உயர்ந்தது. ஆனால் அவர்களின் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான திருப்புமுனை இன்னும் வரவில்லை. மதுரையில் கம்சன் தனது முடிவைத் தானே அழைத்துக் கொண்டிருந்தான். விரைவில் கிருஷ்ணரும் பலராமரும் மதுரைக்கு அழைக்கப்படுவார்கள். அங்கு நிகழப் போகும் சம்பவங்கள் உலக வரலாற்றையே மாற்றும்.
அந்தப் பயணத்தின் தொடக்கம், அக்ரூரரின் வருகையுடன் ஆரம்பமாக இருக்கிறது.
தொடரும்…
