பலராம அவதாரம் – பகுதி 7
சாந்தீபனி முனிவரின் ஆசிரமம், கல்வி, குருதட்சிணை மற்றும் பலராமரின் யாதவ தலைமை
கம்சனின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு மதுரையில் புதிய ஒளி பிறந்தது. பல ஆண்டுகளாக அச்சத்திலும் அடக்குமுறையிலும் வாழ்ந்த மக்கள் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டனர். உக்ரசேனன் மீண்டும் அரசனாக முடிசூட்டப்பட்டார். வசுதேவரும் தேவகியும் சிறைவாசத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றனர். யாதவ குலம் மீண்டும் எழுச்சி பெறத் தொடங்கியது. இந்த மாற்றங்களின் மத்தியில் பலராமரும் கிருஷ்ணரும் தங்களது அவதாரப் பணியின் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்தனர்.
ஒரு அவதாரமாக இருந்தாலும், உலகிற்கு தர்மத்தைப் போதிப்பதற்காக மனித வாழ்க்கையின் அனைத்து நிலைகளையும் அவர்கள் கடைப்பிடித்தனர். அதன்படி கல்வி கற்க வேண்டிய காலம் வந்தது. வசுதேவர் தனது மகன்களிடம், “அறிவு இல்லாத வீரன் முழுமையடைய மாட்டான். குருவின் பாதத்தில் அமர்ந்து கல்வி கற்பதே வாழ்க்கையின் உண்மையான அடித்தளம்” என்று கூறினார். இதைக் கேட்ட பலராமரும் கிருஷ்ணரும் மகிழ்ச்சியுடன் சம்மதித்தனர்.
அதன்படி அவர்கள் அவந்தி நாட்டில் வாழ்ந்த புகழ்பெற்ற சாந்தீபனி முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர். அந்த ஆசிரமம் அறிவின் ஆலயமாக விளங்கியது. அங்கு அரச குமாரர்களும் முனிவர்களின் புதல்வர்களும் ஒன்றாகக் கல்வி கற்றனர். உயர்வு, தாழ்வு என்ற வேறுபாடு அங்கு இல்லை. அனைவரும் சமமாக நடத்தப்பட்டனர்.
பலராமரும் கிருஷ்ணரும் குருவின் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கினர். சாந்தீபனி முனிவர் அவர்களை அன்புடன் ஏற்றுக்கொண்டார். உலகையே கற்பிக்க வந்தவர்கள் தம்மிடம் கல்வி கற்க வந்திருப்பதை அவர் உள்ளுக்குள் உணர்ந்திருந்தாலும், வெளிப்படையாக அவர்களை மற்ற மாணவர்களைப் போலவே நடத்தினார்.
ஆசிரம வாழ்க்கை எளிதானதல்ல. அதிகாலையில் எழுந்து நீராடுதல், வேதம் ஓதுதல், யாகசாலை பணிகள், குருவுக்குச் சேவை செய்தல், காடு சென்று விறகு சேகரித்தல், பசுக்களை மேய்த்தல் என பல கடமைகள் இருந்தன. பலராமரும் கிருஷ்ணரும் எந்த வேலையையும் சிறியதாக எண்ணவில்லை. தங்களது தெய்வீக சக்தியை வெளிப்படுத்தாமல், சாதாரண மாணவர்களைப் போலவே பணிவுடன் வாழ்ந்தனர்.
சாந்தீபனி முனிவர் அவர்களுக்கு வேதங்கள், உபநிஷத்துகள், தர்ம சாஸ்திரங்கள், அரசியல் நெறிகள், போர்க்கலைகள், வில்ல்வித்தை, கதாயுதப் பயிற்சி, இசை, இலக்கியம், தத்துவம் என அறுபத்து நான்கு கலைகளையும் கற்பித்தார். ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், மற்றவர்கள் பல ஆண்டுகள் கற்றுத் தேர்ச்சி பெறும் அறிவை அவர்கள் சில நாட்களிலேயே முழுமையாகக் கற்றுக்கொண்டனர். அவர்களின் ஞாபக சக்தியும் அறிவாற்றலும் அனைவரையும் வியக்க வைத்தது.
பலராமர் குறிப்பாக கதாயுதப் போரில் ஒப்பற்ற திறமையை வெளிப்படுத்தினார். அவரது உடல் வலிமை ஏற்கனவே அளவிட முடியாததாக இருந்தது. அதனுடன் குருவின் பயிற்சியும் சேர்ந்தபோது, அவர் உலகின் தலைசிறந்த வீரர்களில் ஒருவராக உருவெடுத்தார். அதே நேரத்தில் அவர் விவசாயம், நில வளம், சமூக நிர்வாகம் போன்றவற்றிலும் ஆழ்ந்த அறிவைப் பெற்றார். பின்னாளில் யாதவர்களின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்க இந்த அறிவு பெரிதும் உதவியது.
கல்வி நிறைவடைந்தபோது குருதட்சிணை வழங்க வேண்டிய நேரம் வந்தது. பலராமரும் கிருஷ்ணரும் தங்கள் குருவை வணங்கி, “குருநாதரே, எங்களிடமிருந்து நீங்கள் விரும்பும் குருதட்சிணையை கூறுங்கள்” என்றனர்.
சாந்தீபனி முனிவர் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தார். பின்னர் தனது மனைவியை நோக்கிப் பார்த்தார். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கடலில் மூழ்கி உயிரிழந்த தங்கள் மகனை நினைத்து இருவரும் துயரத்தில் இருந்தனர். “எங்கள் மகன் மீண்டும் கிடைத்தால் அதுவே எங்களுக்கு மிகப் பெரிய குருதட்சிணை” என்று முனிவர் கூறினார்.
இந்த வேண்டுகோளை கேட்டதும் பலராமரும் கிருஷ்ணரும் உடனே புறப்பட்டனர். முதலில் கடலரசனைச் சந்தித்தனர். கடலில் வாழ்ந்த பஞ்சஜனன் என்ற அசுரன் அந்தச் சிறுவனைப் பிடித்திருக்கலாம் என்று அறிந்தனர். கிருஷ்ணர் அந்த அசுரனை வென்றார். ஆனால் சிறுவன் அங்கு இல்லை. பின்னர் அவர்கள் எமலோகத்திற்குச் சென்றனர். அங்கு எமதர்மராஜனைச் சந்தித்து குருவின் மகனைத் திரும்ப அளிக்குமாறு கேட்டனர்.
தர்மத்தின் வடிவான எமன், அவர்களின் தெய்வீக மகிமையை அறிந்து உடனே சம்மதித்தார். சிறுவனை உயிருடன் திருப்பி அனுப்பினார். பலராமரும் கிருஷ்ணரும் அந்தச் சிறுவனை சாந்தீபனி முனிவரிடம் அழைத்து வந்தனர். பல ஆண்டுகளாக இழந்த மகனை மீண்டும் கண்ட குருவும் அவரது மனைவியும் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தனர்.
“உங்களுக்குச் சமமான சீடர்கள் உலகில் இல்லை,” என்று சாந்தீபனி முனிவர் ஆசீர்வதித்தார். “உங்கள் புகழ் யுகங்கள் கடந்தும் நிலைத்திருக்கும்.”
கல்வியை முடித்து மதுரைக்குத் திரும்பிய பலராமரும் கிருஷ்ணரும், யாதவ குலத்தின் முக்கியத் தலைவர்களாக உயர்ந்தனர். யாதவர்கள் அவர்களை தங்களது பாதுகாவலர்களாகக் கருதினர். குறிப்பாக பலராமர், தனது அமைதியான குணம், நேர்மை, வீரத் தன்மை ஆகியவற்றால் அனைவரின் மரியாதையையும் பெற்றார்.
அந்தக் காலத்தில் மகத நாட்டின் அரசனாக இருந்த ஜராசந்தன், கம்சனின் மாமனார் என்பதால் கோபத்தில் கொதித்துக் கொண்டிருந்தான். கம்சனின் மரணத்திற்குப் பழிவாங்க யாதவர்களைத் தாக்க முடிவு செய்தான். பலமுறை பெரிய படைகளுடன் மதுரையை முற்றுகையிட்டான். ஒவ்வொரு முறையும் பலராமரும் கிருஷ்ணரும் இணைந்து யாதவர்களைக் காத்தனர்.
போர்க்களத்தில் பலராமரின் வீரத்தைப் பார்த்து எதிரிகள் அஞ்சினர். அவரது கலப்பையும் கதாயுதமும் மின்னல் போல செயல்பட்டன. அவர் முன் வந்த பல வீரர்கள் தோல்வியடைந்தனர். அதே நேரத்தில் மக்களிடம் அவர் கருணையுடனும் நீதியுடனும் நடந்துகொண்டார். இதனால் யாதவர்கள் அவரை ஒரு அரசராக அல்ல, குடும்பத்தின் மூத்தவராக மதிக்கத் தொடங்கினர்.
காலம் செல்லச் செல்ல பலராமரின் செல்வாக்கு அதிகரித்தது. யாதவ சமுதாயத்தின் ஒற்றுமையைப் பாதுகாப்பதும், இளைஞர்களுக்கு வீரப் பயிற்சி அளிப்பதும், தர்ம நெறிகளை நிலைநாட்டுவதும் அவரது முக்கியப் பொறுப்புகளாக அமைந்தன. கிருஷ்ணர் அரசியல் மற்றும் தந்திரங்களில் சிறந்து விளங்கியபோது, பலராமர் வலிமை, நேர்மை மற்றும் நிலைத்தன்மையின் அடையாளமாக விளங்கினார்.
ஆனால் விதி இன்னும் பெரிய நிகழ்வுகளை அவருக்காக வைத்திருந்தது. விரைவில் அவர் திருமணம் செய்து கொள்ளப் போகிறார். அதே சமயம் குரு வம்சத்தின் இளவரசர்களான பாண்டவர்களும் கௌரவர்களும் அவரது வாழ்க்கையில் நுழையப் போகிறார்கள். மகாபாரதத்தின் விதைகள் மெதுவாக விதைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன.
பலராமரின் வாழ்க்கை இனி யாதவர்களின் எல்லையைத் தாண்டி பாரதத்தின் வரலாற்றுடன் இணைந்து செல்லப் போகிறது.
தொடரும்…
