குன்று தோறும் குமரன்…
தமிழர் மரபில் “குன்று தோறும் குமரன்” என்ற சொற்றொடர் ஒரு சாதாரண பக்தி வாசகம் அல்ல; அது தமிழர் உள்ளத்தின் ஆழ்ந்த ஆன்மீக உணர்வை வெளிப்படுத்தும் மந்திரச் சொல். மலையும் முருகனும் ஒன்றாய் கலந்த உருவகம் இது. இயற்கையின் உயர்ந்த சிகரங்களில் குடிகொண்டிருக்கும் தெய்வமாகவும், மனித மனத்தின் உச்சமான வீரமும் ஞானமும் கொண்ட பரம்பொருளாகவும் முருகன் திகழ்கிறான். குன்று தோறும் குமரன் என்றால், ஒவ்வொரு மலையிலும் அவன் இருக்கிறான் என்ற பொருளோடு, ஒவ்வொரு உள்ளத்திலும் அவன் ஒளிர்கிறான் என்ற தத்துவ அர்த்தமும் அடங்கியுள்ளது.
முருகன் தமிழ் கடவுள் என அழைக்கப்படுவதற்குக் காரணம், சங்க காலம் முதல் தமிழ் இலக்கியங்களில் அவன் பெருமை பாடப்பட்டதுதான். சங்க இலக்கியங்களில் குறிப்பாக ‘திருமுருகாற்றுப்படை’ என்னும் படைப்பில் முருகனின் அருளும், அவன் குடியிருக்கும் திருத்தலங்களும் விரிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. அக்காலத்தில் மலையிடங்கள் குறிஞ்சி நிலம் என அழைக்கப்பட்டன. அந்த குறிஞ்சி நிலத்தின் தெய்வமாகவே முருகன் கருதப்பட்டான். அதனால் தான் மலையும் முருகனும் பிரிக்க முடியாத உறவாகிவிட்டது.
முருகன் என்பது அழகு, இளமை, வீரியம், ஞானம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கே தன்னுள் கொண்ட தெய்வம். சிவபெருமானின் மகனாகவும், பார்வதியின் அருள்புதல்வனாகவும் அவன் போற்றப்படுகிறான். அவனது பிறப்பு itself ஒரு தெய்வீக நிகழ்ச்சி. சூரபத்மன் போன்ற அசுரர்களின் கொடுமையால் துன்புறும் தேவர்களை காப்பாற்றவே சிவனின் திருவிழியிலிருந்து எழுந்த தீச்சுடர்கள் சரவணப் பொய்கையில் விழுந்து ஆறுபிள்ளைகளாக உருவெடுத்தன. கார்த்திகைப் பெண்கள் அவற்றை வளர்த்தனர். பின்னர் பார்வதி தேவியின் அருளால் ஆறுமுகமாக ஒன்றானான். அதனால் அவன் ‘ஆறுமுகன்’, ‘ஷண்முகன்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறான்.
முருகனின் திருவுருவம் தத்துவ ரீதியாக மிக ஆழமானது. அவனது ஆறு முகங்கள் ஆறு திசைகளைக் குறிக்கும். அவன் எல்லாத் திசைகளிலும் உள்ளவராக இருப்பதை அது சுட்டிக்காட்டுகிறது. அவனது வேல் அறிவின் சின்னமாகும். அது அறியாமையை வெட்டித் தள்ளும் ஞானாயுதம். மயில் அவனது வாகனம்; அது அகந்தையை அடக்கிச் சாந்தமாக வாழ்வதற்கான அடையாளம். சேவல் கொடி அவனது விழிப்புணர்வை குறிக்கிறது.
தமிழகத்தில் முருகனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பல திருத்தலங்கள் உள்ளன. குறிப்பாக ‘ஆறுபடை வீடு’ எனப்படும் ஆறு புகழ்பெற்ற தலங்கள் அவனது புகழை உலகறியச் செய்தவை. அவை: திருப்பரங்குன்றம், திருச்செந்தூர், பழனி முருகன் கோவில், சுவாமிமலை, திருத்தணி மற்றும் பழமுதிர்ச்சோலை. இத்தலங்கள் ஒவ்வொன்றும் முருகனின் வாழ்க்கை நிகழ்வுகளோடு தொடர்புடையவை.
திருப்பரங்குன்றத்தில் முருகன் தேவசேனையைத் திருமணம் செய்து கொண்டான். திருச்செந்தூரில் சூரபத்மனை வென்றான். பழனியில் “பழம் நீ” என்ற ஞானப் பாடம் வழங்கியவன். சுவாமிமலையில் சிவபெருமானுக்கே ‘பிரணவ மந்திரம்’ உபதேசித்த குருவானான். திருத்தணியில் சாந்தமூர்த்தியாக அருள்பாலிக்கிறான். பழமுதிர்ச்சோலையில் வள்ளியுடன் காட்சியளிக்கிறான். இவ்வாறு அவனது வாழ்க்கை கதை, பக்தர்களின் வாழ்விலும் வழிகாட்டுதலாக அமைந்துள்ளது.
முருக பக்தியில் ‘கந்த சஷ்டி’ மிக முக்கியமானது. ஐப்பசி மாதத்தில் ஆறு நாள் விரதமிருந்து முருகனை வணங்குவது வழக்கம். அந்த நாளில் சூரசம்ஹாரம் நாடகம் நடைபெறுவது பல இடங்களில் வழக்கமாக உள்ளது. பக்தர்கள் “வேலவேல் முருகா!” என முழங்கி தங்கள் உள்ளக் கவலைகளை அவனிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள். அந்த முழக்கம் ஒரு ஆன்மீக அதிர்வை உருவாக்குகிறது.
தமிழ் இலக்கியங்களில் முருகனைப் போற்றியவர்கள் ஏராளம். அருணகிரிநாதர் தனது திருப்புகழ் பாடல்களில் முருகனின் அருளையும், அவன் கருணையையும் புகழ்ந்தார். குமரகுருபரர் மற்றும் பாம்பன் சுவாமிகள் ஆகியோரும் முருக பக்தியைப் பரப்பிய சிறந்த சான்றோர்கள். அவர்களின் பாடல்கள் இன்றும் கோயில்களில் ஒலிக்கின்றன.
“குன்று தோறும் குமரன்” என்ற எண்ணம், முருகனை ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்துக்குள் மட்டும் கட்டுப்படுத்துவதில்லை. அவன் இயற்கையோடு இணைந்தவன். மலைகளின் அமைதியிலும், பறவைகளின் குரலிலும், ஓடும் நீரின் சப்தத்திலும் அவன் இருப்பதை பக்தர் உணர்கிறார். அதனால் தான் பலர் மலையேர்ந்து விரதமிருந்து முருகனை தரிசிக்க விரும்புகிறார்கள். மலையேருதல் என்பது உடல் பயிற்சி மட்டுமல்ல; அது மன சுத்திகரிப்பும் ஆகும்.
முருகனின் தத்துவம் மனித வாழ்விற்கு வழிகாட்டுகிறது. அவன் இளமையின் சின்னம்; அதாவது நம் உள்ளம் எப்போதும் புத்துணர்ச்சியுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. அவன் கையில் உள்ள வேல் அறிவின் அடையாளம்; நாம் அறியாமையை வெல்ல வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறது. அவன் மயிலில் சவாரி செய்வது, அகந்தையை அடக்கி வாழ வேண்டும் என்பதைக் கற்பிக்கிறது.
தமிழர் வீடுகளில் முருகன் புகைப்படம் இல்லாத வீடு அரிது. காலை, மாலை தீபம் ஏற்றி “கந்தன் கருணை புரிவானாக” என்று வேண்டுவது வழக்கம். குழந்தைகளுக்கு ‘முருகன்’, ‘கார்த்திகேயன்’, ‘சுப்பிரமணியன்’, ‘சரவணன்’ போன்ற பெயர்கள் சூட்டப்படுவது அவனின் புகழை காட்டுகிறது. குன்று தோறும் குமரன் என்ற உணர்வு, தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்கிறது.
முருகன் ஒரு போர் கடவுள் மட்டுமல்ல; அவன் ஞானக் கடவுளும் ஆவான். சுவாமிமலையில் சிவபெருமானுக்கே பிரணவ மந்திரம் உபதேசித்த கதை, அறிவு வயதைக் கடந்து நிற்கும் என்பதை உணர்த்துகிறது. தந்தையுக்கே குருவான மகன் என்ற அரிய தத்துவம் இதில் அடங்கியுள்ளது.
முருக பக்தி தமிழர் கலாச்சாரத்துடன் இணைந்த ஒன்று. கவ்வடி எடுப்பது, பால் அபிஷேகம் செய்வது, ஆறு நாள் விரதம் இருப்பது போன்ற பல வழிபாட்டு முறைகள் உள்ளன. இவை அனைத்தும் பக்தரின் மனதை சுத்தப்படுத்தி, ஒருமுகப்படுத்தும் வழிகள்.
இன்றைய வேகமான உலகிலும் முருக பக்தி குறையவில்லை. நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும் முருகன் கோயில்கள் நிரம்பியுள்ளன. இணைய தளங்களிலும், சமூக ஊடகங்களிலும் முருகன் பற்றிய பக்திப் பாடல்கள் பரவி வருகின்றன. இதுவே “குன்று தோறும் குமரன்” என்ற உண்மையை நவீன காலத்திலும் உணர்த்துகிறது.
முடிவாக, குன்று தோறும் குமரன் என்பது ஒரு பக்திப் பொழிவாக மட்டுமல்ல; அது தமிழர் அடையாளமாகவும், ஆன்மீக வாழ்வின் அடிப்படையாகவும் திகழ்கிறது. ஒவ்வொரு மலையிலும் அவன் இருக்கிறான் என்ற நம்பிக்கை, ஒவ்வொரு உள்ளத்திலும் நம்பிக்கையை விதைக்கிறது. அந்த நம்பிக்கையே மனிதனை உயர்த்துகிறது. முருகன் அருள் பெற்றவர் வாழ்வில் வீழ்ச்சி காணார் என்பதே பக்தரின் நம்பிக்கை. “வேலவேல் முருகா! ஹரஹர!” என்ற முழக்கம் என்றும் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும்.
