பலராம அவதாரம் – பகுதி 9
மகாபாரதப் போர், பலராமரின் நடுநிலை நிலைப்பாடு மற்றும் பீமன்–துரியோதனன் கதாயுத்தம்
துவாரகையின் செழிப்பும் யாதவர்களின் வளர்ச்சியும் உச்சத்தை எட்டியிருந்த காலத்தில், பாரத தேசத்தின் அரசியல் நிலைமை மிகவும் பதற்றமானதாக மாறியிருந்தது. ஹஸ்தினாபுரத்தில் பாண்டவர்களுக்கும் கௌரவர்களுக்கும் இடையே பல ஆண்டுகளாக வளர்ந்து வந்த பகைமை இப்போது வெளிப்படையான மோதலாக மாறியது. சூதாட்டத்தில் ஏற்பட்ட அநீதி, திரௌபதியின் அவமானம், வனவாசம், அஞ்ஞாதவாசம் என பல துன்பங்களை அனுபவித்த பாண்டவர்கள் தங்களுக்குரிய உரிமையை மீட்டெடுக்கத் தயாராகினர். மறுபுறம் துரியோதனன் தனது அகந்தையையும் அதிகார ஆசையையும் விடத் தயாராக இல்லை. இதனால் மகாபாரதப் போர் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக மாறியது.
இந்தச் சூழ்நிலையில் அனைவரின் பார்வையும் துவாரகையை நோக்கித் திரும்பியது. ஏனெனில் கிருஷ்ணரும் பலராமரும் எந்தப் பக்கம் நிற்கிறார்கள் என்பது போரின் போக்கையே மாற்றக்கூடியதாக இருந்தது. கிருஷ்ணர் தர்மத்தின் பக்கம் நிற்பது உறுதி என்று பலர் நினைத்தனர். ஆனால் பலராமரின் நிலைப்பாடு என்ன என்பது ஒரு பெரிய கேள்வியாக இருந்தது.
பலராமரின் மனநிலை மிகவும் தனித்துவமானது. அவர் பாண்டவர்களையும் நேசித்தார்; கௌரவர்களையும் வெறுக்கவில்லை. குறிப்பாக துரியோதனன் அவரது மாணவன். கதாயுதப் போரில் அவர் கற்றுத் தந்த திறமைகளை மிகவும் நேர்மையாகக் கற்றுக் கொண்டவன் துரியோதனன். அதேபோல் பீமனும் அவரது மாணவன். இருவரும் அவருடைய கண்களில் சமமானவர்கள். ஒரு குருவாக அவர் தனது மாணவர்களில் ஒருவருக்காக மற்றொருவருக்கு எதிராக நிற்க விரும்பவில்லை.
போர் நெருங்கியபோது பலரும் பலராமரிடம் வந்து ஆதரவு கேட்டனர். ஆனால் அவர் தெளிவாக ஒரு முடிவை எடுத்தார். “இந்தப் போரில் நான் எந்தப் பக்கமும் சேர மாட்டேன். இருவரும் என் மாணவர்கள். அவர்களின் மோதலில் நான் ஆயுதம் ஏந்துவது தர்மம் அல்ல” என்று அறிவித்தார். இந்த முடிவு பலராமரின் நடுநிலையான குணத்தையும், குரு தர்மத்தின் மீதான அவரது பற்றையும் வெளிப்படுத்தியது.
போர் தொடங்கியபோது கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனின் தேரோட்டியாக களத்தில் இறங்கினார். ஆனால் பலராமர் போர்க்களத்தை விட்டு விலகி தீர்த்தயாத்திரைக்கு புறப்பட்டார். வட இந்தியாவிலிருந்து தென் இந்தியா வரை பல புனிதத் தலங்களை அவர் தரிசித்தார். நதிகள், முனிவர்களின் ஆசிரமங்கள், யாகசாலைகள், புனித க்ஷேத்திரங்கள் என பல இடங்களில் தரிசனம் செய்து ஆன்மீக சிந்தனையில் காலத்தை கழித்தார்.
இந்த யாத்திரை வெறும் பயணம் அல்ல. உலகம் முழுவதும் போர், வெறுப்பு, அழிவு ஆகியவற்றில் மூழ்கியிருந்த நேரத்தில், பலராமர் தர்மத்தின் ஆழமான பொருளை சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார். மனிதர்களின் அகந்தை எவ்வாறு பேரழிவை உருவாக்குகிறது என்பதை அவர் உணர்ந்தார். யுகங்கள் மாறினாலும், அதே தவறுகளை மனிதர்கள் மீண்டும் மீண்டும் செய்கிறார்கள் என்பதையும் கண்டார்.
மகாபாரதப் போர் தொடர்ந்து பதினெட்டு நாட்கள் நடந்தது. பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன், அபிமன்யு, கதோத்கஜன் போன்ற மகா வீரர்கள் உயிரிழந்தனர். இறுதியில் கௌரவர்களின் படை முற்றிலும் அழிந்தது. துரியோதனன் மட்டுமே உயிருடன் இருந்தான். போரில் தோல்வியடைந்தாலும், தனது கதாயுதப் போர்திறமையில் அவனுக்கு இன்னும் நம்பிக்கை இருந்தது.
அவன் ஒரு ஏரிக்குள் மறைந்து கொண்டான். ஆனால் பாண்டவர்கள் அவனைக் கண்டுபிடித்தனர். இறுதியில் போரை முடிவுக்கு கொண்டு வர பீமனுக்கும் துரியோதனனுக்கும் இடையே கதாயுத்தம் நடத்த முடிவு செய்யப்பட்டது.
இந்தச் செய்தி பலராமருக்கும் கிடைத்தது. அவர் உடனே அங்கு வந்தார். ஏனெனில் போரில் பங்கேற்காத அவர், தனது இரு மாணவர்களுக்கிடையிலான இறுதி கதாயுத்தத்தை காண விரும்பினார். அவருக்குப் பீமனும் துரியோதனனும் இருவரும் அன்பான சீடர்கள்.
போர்க்களத்தில் இருவரும் நேருக்கு நேர் நின்றனர். இருவரின் கைகளிலும் கதாயுதம் மின்னியது. பல ஆண்டுகளாகப் பயிற்சி பெற்ற வீரர்கள் என்பதால், அவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவும் அற்புதமாக இருந்தது. தாக்குதல், தற்காப்பு, சுற்றிச் சுழலும் நடை, தாவல், எதிர்தாக்குதல் என கதாயுத்தத்தின் அனைத்து நுணுக்கங்களும் அங்கே வெளிப்பட்டன.
பலராமர் அந்தப் போரைக் கவனமாகப் பார்த்தார். துரியோதனன் தனது பயிற்சியை முழுமையாகப் பயன்படுத்துவதை அவர் பெருமையுடன் கவனித்தார். பீமனும் அதே அளவு வீரத்துடன் போரிட்டான். பல மணி நேரம் நீண்ட போரில் யாருக்கும் தெளிவான முன்னிலை கிடைக்கவில்லை.
ஆனால் பீமன் ஒரு சபதத்தை நினைவில் வைத்திருந்தான். திரௌபதியை அவமானப்படுத்திய துரியோதனனின் தொடையை உடைப்பேன் என்று அவன் முன்பே உறுதியெடுத்திருந்தான். கதாயுத்த விதிகளின்படி இடுப்பிற்குக் கீழே தாக்குவது தவறு. இதை அனைவரும் அறிந்திருந்தனர்.
அந்த நேரத்தில் கிருஷ்ணர் ஒரு சைகை செய்தார். அதைப் புரிந்துகொண்ட பீமன் திடீரென தனது கதாயுதத்தை துரியோதனனின் தொடையில் பலமாக அடித்தான். எலும்புகள் நொறுங்கின. துரியோதனன் தரையில் விழுந்தான்.
இந்தக் காட்சியைக் கண்ட பலராமர் கடும் கோபமடைந்தார். “இது தர்மத்திற்கு எதிரானது! கதாயுத்த விதிகளை மீறி தாக்கியிருக்கிறான்!” என்று உரக்கக் கூறினார். அவரது கண்கள் கோபத்தால் சிவந்தன. அவர் தனது ஆயுதத்தை எடுத்துக்கொண்டு பீமனைத் தண்டிக்கத் தயாரானார்.
அந்த நொடியில் கிருஷ்ணர் முன்வந்தார். அமைதியாக பலராமரை நோக்கி, “அண்ணா, இது வெறும் கதாயுத்தம் அல்ல. பல ஆண்டுகளாகச் செய்யப்பட்ட அநீதிகளின் முடிவு. தர்மத்தின் தீர்ப்பு இன்று நிறைவேறுகிறது” என்று கூறினார்.
பலராமர் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றார். துரியோதனனின் தவறுகளையும், பாண்டவர்கள் அனுபவித்த துன்பங்களையும் அவர் அறிந்திருந்தார். இருப்பினும் விதிமுறைகள் மீறப்பட்டிருந்தது அவரது மனதை வருத்தியது. இறுதியில் அவர் கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டார்.
“இந்தப் போரின் தீர்ப்பை காலமே வழங்கிவிட்டது,” என்று கூறி அங்கிருந்து விலகிச் சென்றார்.
துரியோதனன் இறந்ததுடன் மகாபாரதப் போர் முடிவுக்கு வந்தது. பாண்டவர்கள் வெற்றி பெற்றனர். ஆனால் அந்த வெற்றி எண்ணற்ற உயிர்களின் பலியால் கிடைத்தது. பலராமர் இந்தப் போரிலிருந்து ஒரு ஆழமான பாடத்தை உணர்ந்தார். அகந்தை, பேராசை, பழிவாங்கும் உணர்வு ஆகியவை எவ்வளவு பெரிய வம்சங்களையும் அழித்து விடும் என்பதை அவர் நேரில் கண்டார்.
போர் முடிந்த பிறகு அவர் மீண்டும் துவாரகைக்குத் திரும்பினார். ஆனால் அவரது மனம் உலக வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையை மேலும் தெளிவாக உணரத் தொடங்கியது. யாதவர்களின் எதிர்காலம் பற்றிய கவலைகளும் அவருள் எழத் தொடங்கின.
ஏனெனில் யாதவ குலத்தின் வீழ்ச்சி மற்றும் தனது அவதாரத்தின் நிறைவு காலம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.
தொடரும்…
