பலராம அவதாரம் – பகுதி 6
மதுரையில் பலராமர் – குவலயாபீட யானை வதம், மல்யுத்தப் போட்டி மற்றும் கம்சனின் வீழ்ச்சி
மதுரையை நோக்கி வந்த அக்ரூரரின் தேரில் அமர்ந்திருந்த பலராமரும் கிருஷ்ணரும், தங்கள் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான அத்தியாயத்தை நோக்கி பயணித்துக் கொண்டிருந்தனர். பிருந்தாவனத்தின் அமைதியான வாழ்க்கை முடிவடைந்து, தர்மம் மற்றும் அதர்மம் நேருக்கு நேர் மோதும் தருணம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. பல ஆண்டுகளாக கொடுங்கோலனாக ஆட்சி செய்து வந்த கம்சனின் காலம் முடிவை நோக்கிச் சென்றது. ஆனால் அதனை உணராத கம்சன், தனது வெற்றியை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான்.
மதுரையின் வாயிலை அடைந்தவுடன் கிருஷ்ணரும் பலராமரும் நகரின் அழகைக் கண்டனர். உயர்ந்த மதில்கள், சந்தைகள், அரண்மனைகள், மக்கள் கூட்டம் என மதுரை அக்காலத்தில் செழிப்பான நகரமாக விளங்கியது. ஆயினும் அதன் செழிப்பின் பின்னால் பயமும் அடக்குமுறையும் மறைந்திருந்தது. கம்சனின் கொடுமையால் மக்கள் மனதில் மகிழ்ச்சி இல்லாமல் வாழ்ந்து வந்தனர்.
நகருக்குள் நுழைந்த இரு சகோதரர்களையும் மக்கள் ஆர்வத்துடன் பார்த்தனர். அவர்களின் முகத்தில் காணப்பட்ட தெய்வீக ஒளி அனைவரையும் கவர்ந்தது. பலராமரின் உயர்ந்த தோற்றமும் வீரத் தோற்றமும், கிருஷ்ணரின் இனிய புன்னகையும் மதுரை மக்களின் மனதை ஈர்த்தன. அவர்கள் சாதாரண கிராம இளைஞர்கள் அல்ல என்பதை பலர் உணரத் தொடங்கினர்.
கம்சன் நடத்தவிருந்த தனுர்யாக விழாவிற்கு முன், நகரின் முக்கிய வீதிகளில் அவர்கள் நடந்துச் சென்றனர். வழியில் பல நிகழ்வுகள் நடந்தன. அகந்தையுடன் நடந்துகொண்ட அரச வண்ணான், கிருஷ்ணரால் தண்டிக்கப்பட்டான். பக்தியுடன் ஆடைகள் வழங்கிய தையல்காரன் ஆசீர்வாதம் பெற்றான். மலர் வியாபாரியான சுதாமன் பக்தியுடன் வரவேற்று அருள் பெற்றான். இந்தச் சம்பவங்கள் அனைத்தும் மதுரையில் ஒரு புதிய சக்தி வந்துவிட்டதை மக்களுக்கு உணர்த்தின.
மறுநாள் காலையில் மல்யுத்தப் போட்டி நடைபெறும் அரங்கத்தை நோக்கி பலராமரும் கிருஷ்ணரும் புறப்பட்டனர். அவர்களைத் தடுக்க கம்சன் தனது மிகப் பயங்கரமான ஆயுதத்தை முன்கூட்டியே ஏற்பாடு செய்திருந்தான். அது குவலயாபீடம் என்ற மாபெரும் யானை. அந்த யானை சாதாரண யானை அல்ல. போருக்காகப் பயிற்சி அளிக்கப்பட்ட, நூற்றுக்கணக்கான வீரர்களை ஒரே நேரத்தில் அழிக்கக்கூடிய கொடிய விலங்கு.
அரங்கத்தின் நுழைவாயிலில் குவலயாபீடம் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. அதன் கண்களில் கோபம் எரிந்தது. யானைப் பாகன் அதனைத் தூண்டி, கிருஷ்ணரையும் பலராமரையும் கொல்ல உத்தரவிட்டான். அந்தப் பெரிய யானை மின்னல் வேகத்தில் அவர்களை நோக்கிப் பாய்ந்தது.
மக்கள் அனைவரும் அச்சத்தில் மூச்சை நிறுத்தினர். ஆனால் பலராமரும் கிருஷ்ணரும் அமைதியாக நின்றனர். கிருஷ்ணர் யானையின் முன்பாகச் சென்று அதனை எதிர்கொண்டார். பலராமர் அருகில் நின்று சூழ்நிலையை கவனித்தார். சில நொடிகளில் கடுமையான மோதல் ஏற்பட்டது. யானை தனது துதிக்கையால் தாக்க முயன்றது. ஆனால் கிருஷ்ணர் அதனைத் தவிர்த்து, அதன் வாலைப் பிடித்து இழுத்தார். பின்னர் யானையின் தந்தங்களை உடைத்து அதையே அதன் மீது ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தினார். குவலயாபீடம் தரையில் விழுந்து உயிரிழந்தது.
இந்த நிகழ்வு கம்சனின் திட்டத்தின் முதல் தோல்வியாக அமைந்தது. மக்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர். இரு சகோதரர்களும் யானையின் தந்தங்களைத் தோளில் சுமந்தபடி அரங்கத்திற்குள் நுழைந்தனர். அந்தக் காட்சி வீரத்தின் சின்னமாக விளங்கியது.
அரங்கத்திற்குள் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கூடியிருந்தனர். மன்னர்கள், அமைச்சர்கள், படைவீரர்கள், பொதுமக்கள் என அனைவரும் அங்கே இருந்தனர். உயர்ந்த மேடையில் கம்சன் அமர்ந்திருந்தான். வெளிப்படையாக அமைதியாக இருந்தாலும், உள்ளுக்குள் பயம் பெருகிக் கொண்டிருந்தது. ஏனெனில் அவன் அனுப்பிய அசுரர்கள் அனைவரும் அழிந்துவிட்டனர். இப்போது குவலயாபீடமும் தோல்வியடைந்தது.
மல்யுத்தப் போட்டி தொடங்கியது. கம்சனின் மிகப் பிரபலமான வீரர்களான சாணூரன் மற்றும் முஷ்டிகன் அரங்கத்தில் இறங்கினர். சாணூரன் கிருஷ்ணரையும், முஷ்டிகன் பலராமரையும் எதிர்கொள்ள முன்வந்தனர். இந்தப் போட்டி சமமானதாக இல்லை என்று பலர் எண்ணினர். ஏனெனில் இளம் வயதுடைய இரு சகோதரர்கள், பல ஆண்டுகள் பயிற்சி பெற்ற மல்யுத்த வீரர்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
ஆனால் உண்மையான சக்தி எங்கு இருக்கிறது என்பதை யாரும் அறியவில்லை.
முஷ்டிகன் பலராமரை நோக்கி சீறிப்பாய்ந்தான். அவனது உடல் மலை போல இருந்தது. பலத்த குத்துகளையும் தாக்குதல்களையும் அவன் நிகழ்த்தினான். ஆனால் பலராமர் அசையவில்லை. அவரது முகத்தில் அமைதி மட்டுமே இருந்தது. சில நேரம் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்த பிறகு, பலராமர் ஒரு சக்திவாய்ந்த அடியை முஷ்டிகனின் மார்பில் கொடுத்தார். அந்த அடி இடியென ஒலித்தது. முஷ்டிகன் தடுமாறி விழுந்தான். மீண்டும் எழ முயன்றாலும் முடியவில்லை. இறுதியில் அவன் உயிரிழந்தான்.
அதே நேரத்தில் கிருஷ்ணர் சாணூரனை எதிர்கொண்டார். கடுமையான போராட்டத்திற்குப் பிறகு சாணூரனும் தரையில் வீழ்ந்தான். இதன் மூலம் கம்சனின் முக்கிய வீரர்கள் அனைவரும் அழிக்கப்பட்டனர்.
அரங்கம் முழுவதும் பரபரப்பு ஏற்பட்டது. மக்கள் மகிழ்ச்சியில் ஆரவாரம் செய்தனர். ஆனால் கம்சன் கோபத்திலும் பயத்திலும் துடித்தான். உடனே காவலர்களை அழைத்து, “இந்த இருவரையும் கைது செய்யுங்கள்! நந்தகோபரைச் சிறையில் அடையுங்கள்! வசுதேவரைக் கொல்லுங்கள்!” என்று உத்தரவிட்டான்.
அந்த வார்த்தைகள் அவனது கடைசி அகந்தையான கட்டளையாக அமைந்தது.
கிருஷ்ணர் மின்னல் வேகத்தில் அரங்க மேடையை நோக்கிப் பாய்ந்தார். கம்சன் தப்பிக்க முயன்றான். ஆனால் விதியிடமிருந்து யாராலும் தப்ப முடியாது. கிருஷ்ணர் அவனைப் பிடித்து அரியணையிலிருந்து கீழே இழுத்தார். பின்னர் அவனை வீழ்த்தி அவனது உயிரைப் பறித்தார்.
பல ஆண்டுகளாக மக்களைத் துன்புறுத்திய கொடுங்கோலன் அந்த நொடியில் முடிவடைந்தான்.
அரங்கம் முழுவதும் அமைதி நிலவியது. பின்னர் மகிழ்ச்சியின் முழக்கம் எழுந்தது. மக்கள் அனைவரும் சுதந்திரத்தின் புதிய விடியலை வரவேற்றனர். பலராமர் அமைதியாக நின்று அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தார். தர்மம் வென்றது. அதர்மம் தோற்றது.
கம்சனின் மரணத்திற்குப் பிறகு பலராமரும் கிருஷ்ணரும் உடனடியாக சிறைக்குச் சென்றனர். அங்கு பல ஆண்டுகளாக சங்கிலியால் கட்டப்பட்டிருந்த வசுதேவரையும் தேவகியையும் விடுதலை செய்தனர். பெற்றோர்களை வணங்கிய அந்த தருணம் அனைவரின் கண்களிலும் கண்ணீரை வரவழைத்தது. பின்னர் கம்சனால் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த உக்ரசேனனை மீண்டும் அரியணையில் அமர்த்தினர்.
இவ்வாறு மதுரையில் தர்ம ஆட்சி மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டது.
ஆனால் பலராமரின் வாழ்க்கை இதோடு முடிவடையவில்லை. அவர் இன்னும் பெரிய பொறுப்புகளை ஏற்க வேண்டியிருந்தது. யாதவர்களின் பாதுகாப்பு, குருகுலக் கல்வி, புதிய போர்கள் மற்றும் மகாபாரத காலத்தை நோக்கிய நிகழ்வுகள் அவருக்காகக் காத்திருந்தன.
தொடரும்…
