பலராம அவதாரம் – பகுதி 3
வத்சாசுரன், பகாசுரன் மற்றும் தேனுகாசுரன் வதம் – பலராமரின் முதல் வீரச் செயல்கள்
கோகுலத்தில் பலராமரும் கிருஷ்ணரும் வளர்ந்துக் கொண்டிருந்த காலம், ஆயர் மக்களின் வாழ்க்கையில் பொற்காலமாக அமைந்தது. இரு சகோதரர்களின் சிரிப்பு, விளையாட்டு, குறும்புகள் ஆகியவை கிராமத்தையே மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தின. ஆனால் மறுபுறம் மதுரையில் இருந்த கம்சன், அச்சத்தில் நாளைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தான்.
“தேவகியின் எட்டாவது மகன் என்னைக் கொல்வான்” என்ற அசரீரி வாக்கு அவன் மனதை நிம்மதியாக இருக்க விடவில்லை. அதனால் தொடர்ந்து அசுரர்களை அனுப்பி கிருஷ்ணரையும் பலராமரையும் அழிக்க முயன்றான்.
அந்த சமயத்தில் பலராமரும் கிருஷ்ணரும் சிறுவயதைக் கடந்து இளம் பாலகர்களாக வளர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் தினமும் ஆயர் சிறுவர்களுடன் சேர்ந்து கன்றுகளையும் பசுக்களையும் மேய்க்கச் செல்வார்கள்.
யமுனைக் கரை, பசுமையான புல்வெளிகள், மரங்கள் நிறைந்த காடுகள்—இவை அனைத்தும் அவர்களின் விளையாட்டு உலகமாக இருந்தது.
வத்சாசுரனின் வருகை
ஒருநாள் காலை.
கன்றுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, கம்சனால் அனுப்பப்பட்ட வத்சாசுரன் என்ற அசுரன் ஒரு கன்றின் உருவம் எடுத்து கூட்டத்திற்குள் புகுந்தான்.
வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் அவன் ஒரு சாதாரணக் கன்றுபோலத் தோன்றினான். ஆனால் கிருஷ்ணரின் தெய்வீக பார்வைக்கு அவனது உண்மை வடிவம் மறையவில்லை.
கிருஷ்ணர் சிரித்தபடி பலராமரை நோக்கி,
“அண்ணா! நமது கூட்டத்தில் ஒரு விருந்தினர் வந்திருக்கிறார் போல!” என்றார்.
பலராமர் உடனே புரிந்து கொண்டார்.
இருவரும் எதுவும் அறியாதவர்கள் போல விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.
அந்த அசுரன் வாய்ப்பு பார்த்து கிருஷ்ணரைக் கொல்ல நினைத்தான்.
ஆனால் கிருஷ்ணர் திடீரென அவனது பின்னங்கால்களைப் பிடித்து சுழற்றி அருகில் இருந்த மரத்தின் மீது வீசினார்.
அந்த மோதலில் வத்சாசுரன் உயிரிழந்தான்.
இதைக் கண்ட ஆயர் சிறுவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர்.
பலராமர் மனதில் மகிழ்ந்தார்.
“தம்பி, நீ உலகைக் காக்கப் பிறந்தவன். யாராலும் உன்னைத் தொட முடியாது” என்று எண்ணினார்.
பகாசுரனின் கொடூரம்
சில நாட்கள் கழித்து.
ஒரு பெரிய ஏரிக்கரையில் சிறுவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.
அப்போது வானத்தை மறைக்கும் அளவுக்கு பெரிய கொக்கு வடிவில் பகாசுரன் வந்தான்.
அவன் கண்கள் நெருப்பைப் போல எரிந்தன.
அவன் நேராக கிருஷ்ணர்மீது பாய்ந்து அவரை விழுங்க முயன்றான்.
சிறுவர்கள் அனைவரும் பயந்து அலறினர்.
பலராமரின் இதயம் ஒரு கணம் துடித்தது.
ஆனால் அடுத்த நொடியே கிருஷ்ணர் தமது தெய்வீக சக்தியால் பகாசுரனின் தொண்டையை எரியச் செய்தார்.
வலியால் துடித்த அசுரன் கிருஷ்ணரை வெளியே துப்பினான்.
உடனே கிருஷ்ணர் அவனது அலகைப் பிடித்து இரண்டாகப் பிளந்தார்.
பகாசுரன் தரையில் விழுந்து உயிர் நீத்தான்.
அப்போது தேவர்கள் வானத்திலிருந்து மலர்களைப் பொழிந்தனர்.
பலராமர் தம்பியை அணைத்துக் கொண்டார்.
“உலகம் இன்னும் உன் பெருமையை அறியவில்லை. ஆனால் அந்த நாள் விரைவில் வரும்” என்றார்.
தாலவனத்தின் மர்மம்
கோகுலத்திற்கு அருகில் தாலவனம் என்ற ஒரு பெரிய காடு இருந்தது.
அந்தக் காடு உயரமான பனைமரங்களால் நிறைந்திருந்தது.
அங்கே கிடைக்கும் பழங்கள் மிக இனிமையானவை.
ஆனால் யாரும் அந்தக் காட்டிற்குள் செல்லத் துணியவில்லை.
ஏனெனில் அங்கே தேனுகாசுரன் என்ற கொடிய அசுரன் வாழ்ந்து வந்தான்.
அவன் கழுதை வடிவில் இருந்தான்.
அவனது பலம் அளவிட முடியாதது.
யாராவது காட்டிற்குள் நுழைந்தால் உடனே கொன்று விடுவான்.
இதனால் அந்தக் காடு பல ஆண்டுகளாக வெறிச்சோடி கிடந்தது.
ஒருநாள் ஆயர் சிறுவர்கள் பலராமரையும் கிருஷ்ணரையும் அணுகினர்.
“அண்ணா! தாலவனத்தில் இருக்கும் பழங்கள் மிகவும் சுவையாக இருக்கும் என்கிறார்கள். ஆனால் தேனுகாசுரன் காரணமாக யாரும் அங்கே செல்ல முடியவில்லை.”
என்று கூறினர்.
பலராமர் சிரித்தார்.
“அப்படியா? அப்படியென்றால் இன்று நாம் அந்தக் காட்டிற்குச் செல்வோம்.”
தாலவனத்திற்குள் நுழைவு
அனைவரும் சேர்ந்து தாலவனத்திற்குச் சென்றனர்.
உயரமான பனைமரங்கள் வானத்தைத் தொடும் அளவுக்கு இருந்தன.
பலராமர் ஒரு மரத்தைப் பிடித்து பலமாக உலுக்கினார்.
பழங்கள் மழைபோல் கீழே விழுந்தன.
அந்த சத்தம் தேனுகாசுரனின் காதில் விழுந்தது.
கோபத்தில் அவன் பாய்ந்து வந்தான்.
அவன் ஓடும் வேகத்தில் பூமியே அதிர்ந்தது.
அவன் நேராக பலராமரைத் தாக்கினான்.
பலராமரின் முதல் மாபெரும் வெற்றி
தேனுகாசுரன் பின்னங்கால்களால் பலராமரை உதைக்க முயன்றான்.
ஆனால் பலராமர் அவனது இரு பின்னங்கால்களையும் மின்னல் வேகத்தில் பிடித்தார்.
அடுத்த கணம்.
அவரது தெய்வீக பலம் வெளிப்பட்டது.
அசுரனை வானத்தில் சுழற்றி ஒரு பெரிய பனைமரத்தின் மீது வீசினார்.
மரம் உடைந்து விழுந்தது.
தேனுகாசுரன் அங்கேயே உயிரிழந்தான்.
அவன் விழுந்த வேகத்தில் மற்ற மரங்களும் சரிந்து விழுந்தன.
அசுரர்களின் படையெடுப்பு
தங்களது தலைவன் கொல்லப்பட்டதை அறிந்த மற்ற கழுதை அசுரர்கள் கூட்டமாக வந்தனர்.
அவர்கள் பலராமரையும் கிருஷ்ணரையும் சூழ்ந்தனர்.
பலராமர் ஒருவரை ஒருவர் பிடித்து வீசினார்.
கிருஷ்ணரும் மற்றவர்களை அழித்தார்.
சில நொடிகளில் அசுரர் கூட்டம் முழுவதும் அழிந்தது.
தாலவனம் மீண்டும் மக்களுக்கு பாதுகாப்பான இடமாக மாறியது.
பலராமரின் புகழ் பரவுகிறது
அந்த நாளுக்குப் பிறகு ஆயர் மக்கள் பலராமரை வெறும் பலசாலி சிறுவனாக அல்ல, தெய்வீக வீரராகக் காணத் தொடங்கினர்.
முனிவர்கள் அவரைப் பார்த்து,
“இவர் ஆதிசேஷனின் அவதாரம். தர்மத்தின் காவலர்.”
என்று புகழ்ந்தனர்.
கிருஷ்ணர் சிரித்தபடி தமது அண்ணனை நோக்கி,
“அண்ணா! இன்று தாலவனத்தை நீ காப்பாற்றினாய்.”
என்றார்.
பலராமர் அமைதியாகப் பதிலளித்தார்.
“தம்பி, உன் சேவையே என் வாழ்க்கை. நீ இருக்கும் இடத்தில் நான் இருப்பேன்.”
அந்த வார்த்தைகள் சாதாரணமானவை அல்ல.
வைகுண்டத்தில் ஆதிசேஷன் மகாவிஷ்ணுவுக்குச் செய்த சேவையின் தொடர்ச்சியே அவை.
ஆனால் இன்னும் பெரிய சவால்கள் அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தன.
யமுனை நதியில் விஷம் பரப்பிய காளியன், பிரலம்பாசுரன் என்ற கொடிய அரக்கன், மேலும் பல அசுரர்கள் விரைவில் அவர்களின் பாதையில் வரவிருந்தனர்.
