பலராம அவதாரம் – பகுதி 5
அக்ரூரரின் வருகை, மதுரைப் பயணம் மற்றும் கம்சனின் முடிவை நோக்கி பலராமர்–கிருஷ்ணர் புறப்படுதல்
பிருந்தாவனத்தில் பலராமரும் கிருஷ்ணரும் தங்களது இளமைப் பருவத்தை அடைந்து கொண்டிருந்தனர். ஆயர் மக்களின் அன்பும், யசோதையின் பாசமும், நந்தகோபரின் அரவணைப்பும் அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்தன. யமுனையின் கரையில் அவர்கள் கழித்த ஒவ்வொரு நாளும் மகிழ்ச்சியாலும் தெய்வீக லீலைகளாலும் நிறைந்திருந்தது. ஆனால் காலத்தின் சக்கரம் புதிய திருப்பத்தை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. தங்களது அவதார நோக்கத்தின் அடுத்த கட்டம் நெருங்கி வருவதை இரு சகோதரர்களும் உணர்ந்திருந்தனர்.
மதுரையில் இருந்த கம்சன், தன்னால் அனுப்பப்பட்ட அனைத்து அசுரர்களும் தோல்வியடைந்ததை அறிந்து கடும் கோபத்திலும் பயத்திலும் வாழ்ந்தான். “கிருஷ்ணனும் பலராமனும் உயிருடன் இருக்கும் வரை எனக்கு அமைதி கிடையாது” என்று எண்ணினான். அவர்களை நேரடியாக மதுரைக்கு வரவழைத்து அழிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான். அதற்காக ஒரு பெரிய தனுர்யாகமும் மல்யுத்தப் போட்டியும் நடத்த ஏற்பாடு செய்தான். வெளிப்படையாக அது ஒரு திருவிழா போலத் தோன்றினாலும், அதன் பின்னால் மறைந்திருந்தது கொலைத் திட்டமே.
இந்த வேலையைச் செய்ய யாதவ குலத்தில் பிறந்த அக்ரூரரை அழைத்தான். அக்ரூரர் பகவான் விஷ்ணுவின் தீவிர பக்தர். கிருஷ்ணர் சாதாரண மனிதர் அல்ல என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். கம்சன் தன்னிடம் கூறிய உத்தரவை கேட்டபோது வெளியில் அமைதியாக இருந்தாலும் உள்ளுக்குள் மகிழ்ச்சியடைந்தார். ஏனெனில் இதுவே தாம் நீண்ட நாட்களாகக் காண விரும்பிய கிருஷ்ணரைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பாக அமைந்தது.
மறுநாள் காலை அக்ரூரர் அழகிய தேரில் மதுரையிலிருந்து பிருந்தாவனத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார். பயணம் முழுவதும் அவரது மனம் பகவானின் நினைவால் நிரம்பியிருந்தது. “இன்று என் கண்கள் பரமாத்மாவைக் காணப் போகின்றன. பல யுகங்களாக முனிவர்கள் தியானத்தில் காண விரும்பிய அந்த திருவுருவத்தை நான் நேரில் காணப் போகிறேன்” என்று எண்ணி ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தார்.
சாயங்கால வேளையில் அவர் பிருந்தாவனத்தை அடைந்தார். அங்கு பசுக்களுடன் திரும்பி வந்த கிருஷ்ணரையும் பலராமரையும் முதன்முறையாகக் கண்டார். அந்தக் காட்சி அவரை மெய்மறக்கச் செய்தது. கருமேக நிறத்தில் புன்னகையுடன் நின்ற கிருஷ்ணரும், வெண்மையான ஒளியுடன் கம்பீரமாக நின்ற பலராமரும் அவருக்கு சாதாரண இளைஞர்களாகத் தோன்றவில்லை. அவர்களுள் பரம்பொருளின் பிரகாசத்தை அவர் உணர்ந்தார்.
அக்ரூரர் உடனே தேரிலிருந்து இறங்கி இருவரின் திருவடிகளிலும் விழுந்து வணங்கினார். கிருஷ்ணரும் பலராமரும் அவரை அன்புடன் எழுப்பி அணைத்துக் கொண்டனர். நந்தகோபரின் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்று மரியாதையுடன் வரவேற்றனர். அந்த இரவு அக்ரூரர் கம்சனின் அழைப்பைப் பற்றியும், மதுரையில் நடைபெறவிருக்கும் திருவிழாவைப் பற்றியும் கூறினார். மேலும் கம்சனின் தீய எண்ணங்களையும் மறைக்காமல் விளக்கினார்.
நந்தகோபரும் ஆயர் மக்களும் இதைக் கேட்டபோது கவலைப்பட்டனர். ஆனால் கிருஷ்ணரும் பலராமரும் அமைதியாக இருந்தனர். தங்களது அவதாரப் பணியின் அடுத்த கட்டம் இதுவே என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். பலராமர் அக்ரூரரை நோக்கி, “எங்களுக்காக நீங்கள் வந்தது வீண் அல்ல. காலம் நெருங்கிவிட்டது” என்று கூறினார். அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு தெய்வீக நிச்சயத்தன்மை இருந்தது.
அடுத்த நாள் அதிகாலையில் மதுரைக்குப் புறப்படும் செய்தி பிருந்தாவனம் முழுவதும் பரவியது. அந்தச் செய்தி ஆயர் மக்களின் இதயத்தை உடைத்தது. யசோதைக்கு கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. “என் குழந்தைகளைப் பிரிந்து நான் எப்படி வாழ்வேன்?” என்று அவள் கதறினாள். நந்தகோபரும் மனவேதனையில் ஆழ்ந்தார். ஆயர் பெண்கள் அனைவரும் துயரத்தில் மூழ்கினர்.
கோபிகைகளின் நிலை இன்னும் வேதனையாக இருந்தது. கிருஷ்ணரின் புல்லாங்குழல் ஓசையைக் கேட்டு வாழ்ந்த அவர்கள், இனி அந்த இசையை எப்படிக் கேட்போம் என்று அழுதனர். பலராமரும் இந்தப் பிரிவின் துயரத்தை உணர்ந்தார். ஆனால் தர்மத்தை நிலைநாட்ட வேண்டிய கடமை அவருக்கு முன்னால் இருந்தது. அவர் அனைவரையும் ஆறுதல் கூறி, “நாங்கள் உங்களை மறக்க மாட்டோம். உங்கள் அன்பு எப்போதும் எங்களுடன் இருக்கும்” என்றார்.
புறப்படும் நேரம் வந்தது. அக்ரூரரின் தேரில் கிருஷ்ணரும் பலராமரும் ஏறினர். தேரின் சக்கரங்கள் மெதுவாக நகரத் தொடங்கின. ஆயர் மக்கள் அனைவரும் கண்ணீர் மல்க அவர்களை வழியனுப்பினர். யசோதை தொலைவில் நின்று கைகளை உயர்த்தி ஆசீர்வதித்தாள். அந்தக் காட்சி பிருந்தாவனத்தின் வரலாற்றில் மறக்க முடியாத தருணமாக அமைந்தது.
மதுரையை நோக்கிய பயணத்தின் போது யமுனை நதிக்கரையில் அக்ரூரர் தேரை நிறுத்தினார். குளித்து வழிபாடு செய்ய அவர் நதிக்குள் இறங்கினார். அப்போது ஒரு அற்புதம் நிகழ்ந்தது. நீருக்குள் பார்த்த அக்ரூரர், அங்கே கிருஷ்ணரையும் பலராமரையும் தெய்வீக வடிவில் கண்டார். பலராமர் ஆதிசேஷனாக ஆயிரம் தலைகளுடன் விளங்கினார்; கிருஷ்ணர் மகாவிஷ்ணுவாக பிரகாசித்தார். தேவர்கள், முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள் அனைவரும் அவர்களை வணங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.
அந்தக் காட்சியைக் கண்ட அக்ரூரர் பரவசமடைந்தார். நீரிலிருந்து வெளியே வந்து தேரைப் பார்த்தபோது, கிருஷ்ணரும் பலராமரும் வழக்கம்போல அதில் அமர்ந்திருந்தனர். இதனால் அவர் மேலும் வியந்தார். “இவர்கள் மனிதர்களல்ல; உலகைக் காக்க வந்த பரம்பொருளும் ஆதிசேஷனும் தான்” என்பதை முழுமையாக உணர்ந்தார்.
பயணம் தொடர்ந்தது. மதுரையின் கோபுரங்கள் தொலைவில் தெரிந்தன. கம்சனின் அகந்தையும் கொடுமையும் ஆட்சி செய்த அந்த நகரம், விரைவில் ஒரு பெரிய மாற்றத்தைக் காணப் போகிறது என்பதை அந்நகர மக்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. பல ஆண்டுகளாக சிறையில் வாடிய வசுதேவரும் தேவகியும் தங்களது மகன்களை மீண்டும் காணப் போகிறார்கள் என்பதை அறிந்திருக்கவில்லை.
பலராமர் நகரத்தை நோக்கிப் பார்த்தார். அவரது மனதில் அமைதியான உறுதி நிலவியது. கிருஷ்ணரின் அருகில் அமர்ந்திருந்த அவர், வரவிருக்கும் நிகழ்வுகளுக்குத் தயாராக இருந்தார். தம்பியின் பக்கத்தில் நின்று தர்மத்தை நிலைநாட்டும் கடமை அவருக்கு முன்னால் காத்திருந்தது.
மதுரையின் வாயில்கள் திறந்து காத்திருந்தன. கம்சன் தன் வெற்றியை எதிர்பார்த்து மகிழ்ந்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் விதி வேறொன்றை எழுதிக் கொண்டிருந்தது. அவனது முடிவு நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. பலராமரும் கிருஷ்ணரும் அந்த முடிவை நோக்கி உறுதியான அடிகளுடன் நகர்ந்து கொண்டிருந்தனர்.
தொடரும்…
